Δεκεμβρίου 03, 2022

Ψυχολογία

Πολλές φορές, κολλάμε τόσο πολύ στην ρουτίνα μας, που νομίζουμε πως είναι αδύνατο να ξεφύγουμε από αυτή. Την αποδεχόμαστε και συμβιβαζόμαστε με αυτά που νομίζουμε πως είναι σωστά. Φοβόμαστε την αλλαγή επειδή φοβόμαστε να εμπιστευθούμε το άγνωστο.

Κι έτσι μένουμε. Τρομοκρατούμαστε τόσο από την ιδέα του να αφήσουμε τα πάντα πίσω μας και να ξεκινήσουμε μια νέα αρχή που είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε την ευτυχία μας για τα αισθήματα της οικειότητας και της ασφάλειας. Μένουμε ενώ πρέπει να προχωρήσουμε.

Αν δεν είσαι ευτυχισμένος/η με το που βρίσκεσαι στην ζωή σου- προχώρα. Δεν είσαι δέντρο.

Αν δεν ικανοποιείσαι από την δουλειά σου- παραιτήσου. Αν η δουλειά σου σε αποστραγγίζει ψυχικά, σωματικά ή συναισθηματικά ή νιώθει πως δεν αναπτύσσεσαι και δεν μαθαίνεις καινούργια πράγματα- τότε παράτα την και βρες μια που θα σε κάνει ευτυχισμένο/η. Η ευτυχία σου είναι πιο σημαντική από το να μείνεις σε ένα μέρος όπου νιώθεις μιζέρια.

Αν δεν είσαι ευχαριστημένος/η με τους φίλους σου- άφησε τους. Αν νιώθεις πως δεν σε επηρεάζουν θετικά και μόνο σου απορροφούν την ενέργεια- άφησε τους. Προστάτευσε τον εαυτό σου από τις τοξικές επιρροές. Να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που δονούνται στην ίδια συχνότητα με εσένα. Δεν προορίζεσαι για μέτρια πράγματα ούτε για μέτριους ανθρώπους.


Αν δεν είσαι ευχαριστημένος/η με την σχέση σου- τελείωσε την. Ο σύντροφος σου δεν είναι το τελευταίο άτομο στην γη με το οποίο θα έχεις μια ρομαντική σχέση. Μια σχέση είναι κάτι πολύ παραπάνω από τον ρομαντισμό, τα φιλιά και τις αγκαλιές. Μια πραγματική σχέση αλλάζει τον πυρήνα σου και σε κάνει να αναπτυχθείς στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Αν ο σύντροφος σου σε στεναχωρεί και σου μεταφέρει τοξικότητα τότε είναι καιρός να προχωρήσεις και να τελειώσεις αυτή την σχέση.

Αν δεν είσαι ευχαριστημένος/η με την πόλη σου- μετακόμισε. Ναι, η οικειότητα και η άνεση είναι καλά πράγματα, αλλά δεν είναι και τέλεια. Αν δεν θες να μετακομίσεις σε μια άλλη πόλη απλώς επειδή φοβάσαι το άγνωστο, τότε πρέπει να το ξανά σκεφτείς και να πάρεις το ρίσκο. Θυμήσου πως όλα τα σπουδαία πράγματα στην ζωή σου συμβαίνουν όταν δεν βρίσκεσαι στην ζώνη ασφαλείας σου. Τόλμα να βγεις εκεί έξω και να ζήσεις την ζωή σε μια καινούργια πόλη κάνοντας μια νέα αρχή. Επειδή το αληθινό σπίτι είναι εκεί που βρίσκεις την ευτυχία και όχι εκεί που είσαι ασφαλής.

Και τέλος, αν δεν είσαι ευχαριστημένος/η με το πώς βλέπεις την ζωή σου- άλλαξε την αντίληψη σου. Σταμάτα να αγχώνεσαι για πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις. Μπορείς μόνο να αλλάξεις τον εαυτό σου και το πώς βλέπεις τα πράγματα. Η ζωή είναι όμορφη αν την δεις έτσι. Είναι τόσο απλό και ταυτόχρονα τόσο πολύπλοκο.

Η ευτυχία σου είναι αυτό που έχει σημασία. Αν δεν είσαι ευτυχισμένος/η, κάνε μια αλλαγή σήμερα! Κάνε το πρώτο βήμα και προχώρα!

Μαγεία Τ.

https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Να μην αφήσεις ποτέ καμία μάχη να πάει χαμένη... χωρίς να παλέψεις με όλη σου τη δύναμη, με όλη σου τη ψυχή.


Υπάρχει μια φράση που χρησιμοποιούν οι Ιταλοί για να πουν καλή επιτυχία ο ένας στον άλλο… “In bocca al lupo” που θα πει “Στο στόμα του λύκου”. Η συνηθισμένη απάντηση που δίνουν είναι “Crepi il lupo” δηλαδή “Ας πεθάνει ο λύκος”. Από τότε που άκουσα πρώτη φορά αυτήν τη φράση μου έκανε μεγάλη εντύπωση, στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί χρησιμοποιούν αυτόν τον συσχετισμό για να πουν απλώς καλή επιτυχία. Μέχρι που κατάλαβα ποιος είναι ο λύκος εδώ!

Κάποιες φορές για να κερδίσεις τις μάχες σου πρέπει να βάλεις το κεφάλι σου στο στόμα του λύκου… να δεις κατάματα όλους τους φόβους σου. Να τους μετρήσεις έναν έναν, αναγνωρίζοντας την επίδρασή τους επάνω σου. Κι ύστερα… να ”σκοτώσεις” το λύκο αν χρειαστεί, το φόβο, και να αναγεννηθείς από μέσα του πιο ελεύθερος από ποτέ!

Είναι αλήθεια πως ο άνθρωπος δεν έχει απολύτως κανένα έλεγχο με αυτά που η ζωή θα τον φέρει αντιμέτωπο. Κανέναν μας δεν ρώτησε ποτέ η ζωή για το αν θα μας φέρει ή όχι αντιμέτωπους με δύσκολα γεγονότα. Στο μόνο που έχει ο άνθρωπος επιλογή είναι στον τρόπο που αντιμετωπίζει ό,τι του συμβαίνει, στον τρόπο που θα σταθεί και θα παλέψει μέχρι το τέλος του αγώνα.

Να μην αφήνεις καμία μάχη να πάει χαμένη εξαιτίας του φόβου… Να “Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; Πολέμα!” όπως έγραψε ο Καζαντζάκης στην Ασκητική του.

Το πιο σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσεις πως σε όλες τις μάχες που θα κληθείς να δώσεις ο λύκος θα είναι πάντα εκεί. Δεν θα υπάρξει ποτέ μάχη χωρίς την ύπαρξη του λύκου! Όσο θα κάνεις ότι δεν τον βλέπεις τόσο θα σε κυνηγά αγριεμένος και πεινασμένος. Αντιμετωπίζω τους φόβους μου, σκοτώνω το λύκο δηλαδή, δεν σημαίνει πως πρέπει να στρεφόμαστε ενάντια σε ό,τι φοβόμαστε. Αντιθέτως! Να κοιτάξεις κατάματα τους φόβους σου είναι το πρώτο σημαντικό βήμα, να βάλεις το κεφάλι σου στο στόμα του λύκου…να τους γνωρίσεις, να τους πάρεις μαζί σου στη μάχη αν χρειαστεί… συμμάχους να τους κάνεις κι όχι εχθρούς.

Είναι κρίμα να αφήνεις το λύκο να σε κρατάει μακριά από τις επιθυμίες σου, είναι κρίμα να παραδίνεσαι αμαχητί! Όσο άσχημα κι αν σε χτυπήσει η ζωή, να μην παρατήσεις ποτέ τον αγώνα στη μέση χωρίς να παλέψεις. Μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, ακόμη και στις καθυστερήσεις, ο αγώνας συνεχίζεται!

Να μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό, να μην αφήσεις ποτέ καμία μάχη να πάει χαμένη… χωρίς να παλέψεις με όλη σου τη δύναμη, με όλη σου τη ψυχή. Crepi il lupo…

 

Ψυχολογία

Ο Τζιμ Μόρισον είχε δηλώσει κάποτε ότι η σημαντικότερη αίσθηση δεν είναι η όραση ή η ακοή, αλλά η αφή. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν την αφή ως μια “παρακατιανή” αίσθηση.


Θυμηθείτε πως μαθαίνουμε τις αισθήσεις στα πρώτα μας βιβλία: Δίπλα στην όραση ένα μάτι, δίπλα στη όσφρηση μια μύτη (κλπ) και δίπλα στην αφή… Τα χέρια!

Μεγαλώνουμε με τη στρεβλή αντίληψη ότι τα χέρια μας είναι τα όργανα της αφής. Πόσο λάθος είναι αυτό; Αν θέλαμε να είμαστε δίκαιοι με την αφή θα έπρεπε δίπλα της να υπάρχει ολόκληρος ο άνθρωπος.

Το αισθητήριο όργανο της αφής ζυγίζει τρία ως πέντε κιλά, έχει μέγεθος μερικά τετραγωνικά και είναι το μεγαλύτερο όργανο του σώματος μας. Είναι, φυσικά, το δέρμα μας.

Και να είστε βέβαiοι ότι η αφή είναι πολύ πιο ζωτικής σημασίας από τις άλλες αισθήσεις. Χωρίς αφή δε θα επιβιώναμε, δε θα υπήρχαμε καν. Γιατί το δέρμα είναι το πιο σημαντικό όργανο όσον αφορά τη σεξουαλική αναπαραγωγή (και ικανοποίηση).

Σίγουρα θα έχετε κάνει σεξ με κλειστά φώτα, με κλειστή μύτη (ένα συναχάκι), με κλειστό στόμα και χωρίς καθόλου θόρυβο.

Εξάλλου οι άνθρωποι που στερούνται μία από αυτές τις αισθήσεις απολαμβάνουν εξίσου το σεξ.

Όμως δε θα μπορούσατε να κάνετε σεξ χωρίς την αίσθηση της αφής. Γιατί μπορεί να σας ερεθίσει μια εικόνα ή μια σκέψη, αλλά χωρίς άγγιγμα δεν πρόκειται να προχωρήσετε παρακάτω.

Χωρίς δέρμα, λοιπόν, δεν υπάρχει διαιώνιση του είδους.

Αλλά ακόμα κι αν αυτή γίνει με τεχνητές μεθόδους το μωρό δε θα μπορεί να επιβιώσει χωρίς την αίσθηση της αφής. Γιατί η αφή είναι που το βοηθάει να βρίσκει τη ρώγα, η αφή που το βοηθάει να βυζαίνει.

Ακόμα και αν κατάφερνε να μεγαλώσει δε επιβίωνε για πολύ καιρό. Το δέρμα μας δίνει την αίσθηση του κρύου, του ζεστού, της πίεσης, του πόνου και κάτι άλλο πολύ σημαντικό, την ιδιοδεκτικότητα, το να ξέρουμε που βρίσκεται το κάθε μας μέλος.

Σε κάποιους ανθρώπους που λόγω εγκεφαλικής βλάβης δεν υπήρχε η αίσθηση του πόνου συνέβαιναν συνεχώς ατυχήματα και τύχαινε να παθαίνουν σοβαρές σωματικές βλάβες επειδή, για παράδειγμα, έμεναν πολύ ώρα στην ίδια στάση.

Και στο βιβλίο του Όλιβερ Σακς που έχουμε πολλάκις χρησιμοποιήσει στο μπλοκ του Γελωτοποιού, αναφέρεται η περίπτωση μιας γυναίκας που «είχε χάσει το σώμα της»:

Αν δεν κοιτούσε τα πόδια της δεν μπορούσε να περπατήσει, και τα χέρια της -όταν δεν τα έλεγχε οπτικά, αιωρούνταν στο χώρο αυτόνομα.

Το δέρμα είναι απαραίτητο και για την ψυχολογική μας υγεία, όσο παράξενο και να ακούγεται αυτό.

Έγιναν πειράματα σε χιμπαντζήδες, στην ιατρική σχολή του Κολοράντο, όπου τα μωρά απομονώνονταν από τις μητέρες τους. Τα μικρά μπορούσαν να δουν και να μυρίσουν τη μητέρα τους, αλλά δεν μπορούσαν να την αγγίξουν.

Κατά τη διάρκεια του χωρισμού παρατηρήθηκαν αλλαγές στους χτύπους της καρδιάς, τη θερμοκρασία του σώματος, τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του εγκεφάλου, τον ύπνο και τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.

Η παρακολούθηση έδειξε ότι η στέρηση της απτικής επαφής προκαλούσε ψυχολογικές και σωματικές διαταραχές.

(Μόλις τώρα σκέφτηκα ότι χρησιμοποιούμε τη λέξη «επ-αφή» για κάθε είδους… επαφή: Οπτική επαφή, συναισθηματική, «θα έρθω σε επαφή μαζί σου» για την επικοινωνία, διακρατικές επαφές κλπ)

Αν η απομόνωση ήταν μεγάλης διάρκειας τότε οι σωματικές διαταραχές δεν ήταν αναστρέψιμες. Αλλά και ψυχολογικά δεν τα πηγαίνανε καλύτερα.

Τα μωρά που στερήθηκαν τη σωματική επαφή εξελίχτηκαν σε ενήλικες που «κολλούσαν» ψυχαναγκαστικά ο ένας στον άλλον ή εκδήλωναν πιο συχνά βίαιες συμπεριφορές.

Ίσως να σκεφτείτε: «Αυτό συμβαίνει μόνο στους χιμπαντζήδες».


Στην Αμερική υπάρχει ένα εθελοντικό πρόγραμμα «χαϊδέματος πρόωρων νεογνών». Όποιες θέλουν («όποιες», γιατί συνήθως οι εθελοντές είναι γυναίκες) μπορούν να πάνε και να χαϊδεύουν μωρά στη θερμοκοιτίδα.

Ποιο είναι το όφελος για τα μωρά;

«Πρόωρα βρέφη που μαλάσσονταν για 15 λεπτά της ώρας, τρεις φορές την ημέρα, κέρδιζαν βάρος 47% γρηγορότερα από άλλα, που έμεναν απομονωμένα στις θερμοκοιτίδες τους […] Το νευρικό τους σύστημα ωρίμαζε πιο γρήγορα και έπαιρναν εξιτήριο έξι μέρες νωρίτερα, κατά μέσο όρο.[…] Ύστερα από οκτώ μήνες τα μωρά που είχαν υποβληθεί σε μασάζ είχαν καλύτερα αποτελέσματα από άλλα σε τεστ πνευματικής και κινητικής ικανότητας.»

Αυτό δεν ισχύει μόνο για τα πρόωρα βρέφη.

«Παιδιά που στερούνται τη σωματική επαφή αναπτύσσονται πιο αργά, εμφανίζουν πολύ συχνά διαταραχές (και είναι λιγότερο χαρούμενα, θα συμπληρώσω με αφέλεια) και ως ενήλικες εκδηλώνουν αντικοινωνικές-αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.»

Για κάποιον λόγο που δεν είναι του παρόντος κειμένου τα παιδιά του εξελιγμένου κόσμου εξοστρακίζονται όσο γίνεται πιο νωρίς από την αγκαλιά των γονιών τους και μαθαίνουν να είναι ανεξάρτητα στα παιδικά τους δωμάτια, στα κρεβατάκια τους, στα «πάρκα», στα καθισματάκια τους.

Σε λιγότερο εξελιγμένες φυλές, όπως στους Κουνγκ της Αφρικής, «τα μωρά έχουν απτική σχέση περίπου το 90% του χρόνου τους.»

Και πριν υποθέσετε ότι η απτική σχέση είναι ωφέλιμη μόνο για τα παιδιά ακούστε για ένα άλλο πείραμα το οποίο αφορούσε σε ενήλικες.

Στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου Περντιού (κάπου στην Αμερική μάλλον) ζητήθηκε από τη βιβλιοθηκάριο να πάρει μέρος σε ένα απλό –και ανώδυνο- πείραμα. Όταν έδινε ή έπαιρνε τα βιβλία φρόντιζε να αγγίζει «τυχαία» το χέρι του φοιτητή. Όχι όλων, στους μισούς έδινε την κάρτα ή τα βιβλία χωρίς να τους αγγίξει.

Βγαίνοντας οι φοιτητές ερωτούνταν για την εξυπηρέτηση στη βιβλιοθήκη και αν η υπάλληλος ήταν φιλική.

Οι «αγγιγμένοι» φοιτητές απαντούσαν όλοι θετικά και μάλιστα δήλωναν –στη σχετική ερώτηση- ότι η βιβλιοθηκάριος τους είχε χαμογελάσει, πράγμα το οποίο δεν είχε συμβεί.

Ο ίδιος ψυχολόγος έκανε ένα παρόμοιο πείραμα και σε εστιατόριο: Οι σερβιτόροι άγγιζαν «κατά λάθος» κάποιους πελάτες.

Τα οφέλη δεν ήταν μόνο ψυχολογικά: Αυτοί που είχαν αγγιχτεί άφηναν και μεγαλύτερο φιλοδώρημα (κατά μέσο όρο).

Το άγγιγμα μπορεί να λειτουργήσει και ως θεραπεία.

Στην εναλλακτική θεραπεία του ρέικι οι θεραπευτές καταπραΰνουν σωματικούς πόνους και μειώνουν τις ψυχολογικές εντάσεις μόνο με το άγγιγμα.

Όσο ορθολογιστής και να είσαι, αν δεν είσαι δογματικός, μπορείς να διαπιστώσεις ότι οι «ασθενείς» αισθάνονται καλύτερα μετά από κάθε συνεδρία. Οι θεραπευτές επικαλούνται κάποιες ενεργειακές αποσυμφορήσεις που –επίσης- δεν είναι του παρόντος κειμένου να σχολιάσουμε.

Όσο ορθολογιστής (ξαναλέω) ή κακοπροαίρετος και να είσαι δεν μπορείς να μην αποδεχτείς το αυτονόητο: Αν ένας άνθρωπος σε χαϊδεύει και ασχολείται μαζί σου, για μία-μιάμιση ώρα, μετά θα νιώθεις σίγουρα καλύτερα.

Από την Ιαπωνία, όπου η αποξένωση συμβαδίζει με την τεχνολογική ανάπτυξη, ξεκίνησε πρόσφατα μια καινούρια «μόδα»: Αγκαλιές επί πληρωμή. Άνθρωποι πληρώνουν για να ξαπλώσουν αγκαλιά με μια κοπέλα και να χαλαρώσουν για μια ώρα.

Τελειώνοντας ας πούμε ότι ευεξία και χαρά δε μας προσφέρει μόνο το άγγιγμα ενός άλλου ανθρώπου. Όσοι έχετε ζώα το γνωρίζετε: Δεν υπάρχει καλύτερο αγχολυτικό από το να χαϊδεύεις τον σκύλο σου (κι αυτός το χαίρεται εξίσου).

Περισσότερα για την αφή στο βιβλίο της Diane Ackerman, «Η ιστορία των αισθήσεων, Αφή», από τις εκδόσεις Περίπλους


Πηγή: sanejoker.info

https://www.thessalonikiartsandculture.gr/

Ψυχολογία

«Ο έρωτας συντηρείται από το μυστήριο και καταρρέει μόλις αρχίσεις να τον εξετάζεις σχολαστικά. Κι εγώ σιχαίνομαι να γίνομαι ο δήμιος του έρωτα»


Ο έρωτας και η ψυχοθεραπεία είναι μεταξύ τους ασύμβατα. Ο καλός θεραπευτής πολεμάει στο σκοτάδι και ζητάει το φως, ενώ ο έρωτας συντηρείται από το μυστήριο και καταρρέει μόλις αρχίσεις να τον εξετάζεις σχολαστικά. Κι εγώ σιχαίνομαι να γίνομαι ο δήμιος του έρωτα.

Υπάρχουν πολλά και διαφορετικά είδη αγάπης. Θεωρώ ότι η υψηλότερη μορφή είναι η αγάπη και η φροντίδα για την ύπαρξη και την ανάπτυξη του άλλου και σε αυτή την περίπτωση η ψυχοθεραπεία έχει πολύ καλά αποτελέσματα. Άλλες περιπτώσεις αγάπης όπως ο κεραυνοβόλος έρωτας στηρίζονται σε ψευδαισθήσεις και χρειάζονται συγκεκριμένη εξέταση.

Η ιδέα της ρομαντικής αγάπης είναι ένα υπέροχο συναίσθημα, σε διαπερνά και όλοι ξετρελαινόμαστε όταν μας συμβαίνει. Αλλά σε αυτή τη μορφή, που είναι ανάλαφρη σαν το φτερό και που πάντα έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε τον άλλον, τον βλέπουμε από μη πραγματικές απόψεις, κατά κάποιο τρόπο, και ξεχνάμε ο,τιδήποτε άλλο εκτός από αυτό το πρόσωπο που λατρεύουμε. Αυτό το είδος έρωτα δεν παραμένει, είναι ένα αρχικό στάδιο της αγάπης που δεν διατηρείται.

Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν καμιά περιέργεια για τον εαυτό τους, αυτό είναι πάντα κακό σημάδι

Μπορούμε να το μεταβολίσουμε σε κάτι που είναι περισσότερο βιώσιμο και πιο πραγματικό, ώστε να βλέπουμε πραγματικά ποιο είναι το άλλο πρόσωπο και να νιώθουμε τα συναισθήματά του. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να είμαστε τυχεροί και να παραμείνουμε με αυτό το άτομο που κάποτε είχαμε μια μεγάλη ρομαντική αγάπη μαζί του και να διαμορφώσουμε μία πιο βαθιά και ώριμη αγάπη.

Οι άνθρωποι που έχουν καταφέρει πράγματα στη ζωή τους, φοβούνται λιγότερο να πεθάνουν. Δεν είναι τόσο τα επιτεύγματα που μπορεί κάποιος να επιτύχει, όσο το να καταφέρει να μην μετανιώνει για πράγματα στη ζωή του. Έχω την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι που ζουν μετανιώνοντας για εκείνα που δεν έχουν κάνει, για όσα δεν δοκίμασαν, φοβούνται τον θάνατο πολύ περισσότερο.


Η μεγαλύτερη τραγωδία είναι να είσαι μόνος και αδύναμος

Το χειρότερο είναι βρίσκεται κάποιος σε μία άσχημη κατάσταση και να συμπεριφέρεται με τέτοιο τρόπο σαν να είναι απολύτως μόνος του. Να υπάρχουν άλλοι άνθρωποι δίπλα του αλλά να μην είναι κανείς μαζί του. Η μεγαλύτερη τραγωδία είναι να είσαι μόνος και αδύναμος. Επομένως σε μια τέτοια κατάσταση θα δούλευα πολύ σκληρά να διατηρήσω τους δεσμούς, τις σχέσεις μου, με όλους τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζομαι….

Συναντώ ανθρώπους που σκέφτονται το παρελθόν τους. Το ίδιο συμβαίνει και με εμένα… Δεν υπάρχει κανένα νόημα στη ζωή. Αυτό που εννοώ είναι ότι πρέπει να φτιάξουμε μόνοι μας το νόημα της. Είμαστε όντα, διψασμένα για τον κόσμο και πρέπει να βρούμε πράγματα που να του δώσουν νόημα.

Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν καμιά περιέργεια για τον εαυτό τους, αυτό είναι πάντα κακό σημάδι. Δεν υπάρχει τέλος στην προσωπική αλλαγή, στην προσωπική ανάπτυξη και σε όλα αυτά που μπορείς να μάθεις για τον εαυτό σου.

Ορισμένες φορές, το να κοιτάζουμε σε κάποια τραγωδία που συνέβη, μας κάνει να στραφούμε προς εκείνα τα πράγματα που αναδεικνύουν τις μεγαλύτερες αξίες για εμάς.

Η ώριμη αγάπη είναι όταν αγαπάς, όχι όταν αγαπιέσαι. Ο γάμος με όλη αυτήν την κτητικότητα και τη ζήλια που τον περιβάλλουν υποδουλώνει το πνεύμα.

Ένας καλός ψυχοθεραπευτής βοηθά ένα πρόσωπο να εξερευνήσει τον εαυτό του και να αναπτύξει την προσωπική του δημιουργικότητα.

Η ψυχοεραπεία είναι ένα είδος πρόβας για την πραγματική ζωή. Τελικός στόχος της σωστής θεραπείας είναι να βοηθήσει το άτομο να δημιουργήσει εποικοδομητικές και ανθεκτικές στο χρόνο σχέσεις, πράγμα που αν συμβεί κάνει αυτομάτως την θεραπεία να μην είναι απαραίτητη.

Από την προσωπική μου πείρα έχω διαπιστώσει πως είναι πολύ σπάνιο άνθρωποι με μεγάλο αριθμό στενών φίλων να έλθουν για ψυχοθεραπεία, εκτός και αν αντιμετωπίζουν μία απροσδόκητη κρίση…


Πηγή: doctv.gr

https://www.thessalonikiartsandculture.gr/

Ψυχολογία

... και μερικές προσωπικές ιστορίες που το επιβεβαιώνουν.

Faima Bakar

Ποια είναι η δουλειά των ονείρων μας; Πολλοί από εμάς έχουμε μια εξιδανικευμένη ιδέα για το πώς θα ήταν ο τέλειος χώρος εργασίας. Ευέλικτη εργασία, τετραήμερη εβδομάδα εργασίας, εκπληκτικός μισθός;

Αν και σίγουρα υπάρχουν τυχερά που κάνουν κάπως καλύτερες τις συνθήκες εργασίας, μπορούμε επίσης να ρωτήσουμε αν είναι όνειρό μας… να εργαστούμε;

Δεδομένης της επιλογής, οι περισσότεροι από εμάς θα θέλαμε να έχουμε περισσότερο χρόνο για να επιδιώξουμε τα πράγματα που μας προσφέρουν πραγματική χαρά και να μην ανησυχούμε για τις επαγγελματικές μας προσπάθειες, την απόδοσή μας, τις αμοιβές μας και τις καθημερινές δυσκολίες της απασχόλησης.

Πραγματικά, η δουλειά μας θα πρέπει να είναι συμπληρωματικό μέρος της ζωής μας – κάτι που έχει σκοπό, μας επιτρέπει να χρησιμοποιούμε δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων, να κοινωνικοποιούμαστε – αλλά αυτό να μην υπερτερεί έναντι όλων των άλλων.

Αντίθετα, μεγάλο μέρος της ζωής μας κυριαρχείται από τη δουλειά – είναι συχνά το πρώτο πράγμα που ρωτάμε για όταν συναντάμε κάποιον που δεν τον γνωρίζουμε.

Τι θα γινόταν όμως αν σταματάγαμε να μιλάμε για «δουλειές των ονείρων» και αντ′ αυτού, να αναθεωρούσαμε τη στάση μας να επιδιώξουμε κάτι καλύτερο από το να δουλεύουμε;

Μπορεί να είναι δύσκολο να «επαναρρυθμίσουμε» τη σκέψη μας ως προς αυτό, οπότε αν είμαστε κάποιος που βιάζεται συνεχώς για την επόμενο βήμα στην καριέρα του, μπορεί να είναι χρήσιμο να ακούσουμε από εκείνους που κατάφεραν να επιτύχουν τους «ονειρεμένους ρόλους» τους, γιατί δεν αποδεικνύονται πάντα τόσο ονειρεμένοι.

Η Λονδρέζα Σάιμα*, 27 ετών, που εργάζεται στον κινηματογράφο, μπορεί να έχει σχέση με το παραπάνω. Αφού απέκτησε μια δουλειά στην εταιρεία των ονείρων της, σοκαρίστηκε όταν συνειδητοποίησε ότι (αυτή η δουλειά) ήταν «μούφα».

«Άρχισα να εργάζομαι για μια δημιουργική και με πολιτιστικό πρόσημο εταιρεία - σημαντική για τον βρετανικό κινηματογράφο και την κινηματογραφική βιομηχανία, κάτι που ήταν ένα όνειρο για μένα. Είναι γνωστή σε όλη την κινηματογραφική βιομηχανία για το ότι χρηματοδοτεί τα όνειρα των ανθρώπων να γίνουν κινηματογραφιστές. Αλλά για μένα ήταν μια φρικτή εμπειρία να βιώσω τον τρόπο με τον οποίο ένα δημιουργικό, πολιτιστικό ίδρυμα έχει τόσο μεγάλη εμμονή με την ιεραρχία και την κατάταξη σε κάθε ευκαιρία».

Η Σάιμα αναφέρει τη γραφειοκρατία και τις άκαμπτες δομές ανθρώπινου δυναμικού που έκαναν τη ζωή της δύσκολη (στην δουλειά).

«Δεδομένου ότι είναι ένας οργανισμός που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση, υπάρχει πολλή γραφειοκρατία και τα πιο απλά καθήκοντα γίνονται τεράστια αγγαρεία», λέει.

Δυστυχώς, η Σάιμα, η οποία εξακολουθεί να εργάζεται για την εταιρεία, έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να αλλάξει τα πράγματα. «Έχω βιώσει δυσάρεστες και επώδυνες διαδικασίες ως προς τον χειρισμό του ανθρώπινου δυναμικού που έχω εγκαταλείψει κάθε πρόκληση μετά από ένα χρόνο θλίψης και πανδημικών δυσκολιών», λέει.

Για άλλους, αυτό που κάποτε θεωρούνταν δουλειά των ονείρων τους απέτυχε να υλοποιηθεί, αλλά έχουν συμβιβαστεί μεταξύ των εργασιακών φιλοδοξιών και του αισθήματος επαγγελματικής ολοκλήρωσης.

Παρά το γεγονός ότι βρέθηκε να ακολουθεί μια καριέρα που φιλοδοξούσε να κάνει από τότε που ήταν νέα, η Σαμ, συντάκτρια στο επάγγελμα, έχει συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή από το να κυνηγά συνεχώς άχαρους ρόλους.

«Πάντα ήξερα ότι ήθελα να γίνω δημοσιογράφος σε περιοδικά», λέει στην HuffPost. «Και δούλεψα σκληρά κάνοντας την πρακτική μου χωρίς αμοιβή. Ήμουν πάντα προνοητική στο να κάνω όλα τα σωστά πράγματα για να φτάσω εκεί, οπότε όταν πήρα μια θέση σε ένα μεγάλο περιοδικό, ενθουσιάστηκα».

Αλλά η δουλειά, η οποία άλλαξε σε επισφαλείς βάρδιες, δεν ήταν ικανοποιητική για την Σαμ που αντιμετώπισε επίσης κι ένα δύσκολο αφεντικό.

«Με έναν νταή για αφεντικό, έπρεπε να κάνω μια αλλαγή, οπότε υπέγραψα συμβόλαιο μερικής απασχόλησης για να μου επιτρέψει να είμαι ελεύθερη επαγγελματίας παράλληλα», λέει. «Αν και θα ήθελα να είμαι ελεύθερη επαγγελματίας πλήρους απασχόλησης, δεν είναι πρακτικό με μια υποθήκη και την κατάσταση της ψυχικής μου υγείας, επομένως το γεγονός ότι η εργασία αυτή με βοηθά να τακτοποιήσω τις υποχρεώσεις μου, ενώ μπορώ να γράφω τα πράγματα που με ενδιαφέρουν πραγματικά, είναι μια μέση λύση».

Η τέλεια δουλειά, αν πρέπει να γίνει πιστευτό αυτό το κλισέ, είναι αυτή που «δεν αισθάνεσαι ότι δουλεύεις καθόλου». Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές: κανείς δεν ονειρεύεται να εργάζεται. Αν αύριο τα χρήματα δεν μας ένοιαζαν, πόσοι από εμάς θα έμεναν στο παραδοσιακό εργατικό δυναμικό;

Σίγουρα, η δουλειά είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε αν θέλουμε να ζούμε σε μια φυσιολογική κοινωνία. Ίσως, όμως, θα έπρεπε να αφαιρέσουμε τους συνειρμούς εργασίας ως το ιδανικότερο και το καλύτερο.

https://www.huffingtonpost.gr/

 

Ψυχολογία

«Μια ψυχή δεν μπορεί να δει το ωραίο, αν δεν είναι ωραία αυτή η ίδια» | Πλωτίνος
Όπως μέσα έτσι και έξω!

Της Λεώνας Λάϊου

Κατά την διάρκεια του αυτογνωσιακού μου ταξιδιού είχα ακούσει πολλές φορές την φράση «Όπως μέσα έτσι και έξω» που πρωτοαναφέρθηκε στον Σμαραγδένιο Πίνακα του Ερμή Τρισμέγιστου

Την πρώτη φορά που άκουσα αυτό το πολύτιμο πετράδι Σοφίας, η σκέψη μου με οδήγησε στα μαθηματικά που έκανα πριν χρόνια στο σχολείο και πιο συγκεκριμένα στις εξισώσεις.

Η εξίσωση περιγράφει την ισότητα μεταξύ δύο πραγμάτων/Εκφράσεων/Καταστάσεων.

Έτσι κι εδώ σε αυτή την πολύτιμη και ταυτοχρόνως απλή φράση κρύβεται μία εξίσωση.

Όπως μέσα = Έτσι έξω

Τι σήμαινε αυτό για εμένα;

Άρχισα να σκέφτομαι το νόμο της έλξης καθώς και την εποχή που πίστευα ότι μπορούμε να έλξουμε στην πραγματικότητα μας αυτό που επιθυμούμε εφόσον αφιερώσουμε σε αυτό πολλή ενέργεια και χρόνο.

Δεν λειτούργησε ούτε τότε, ούτε τώρα.

Η θεωρία μέσω αυτής της ερμηνείας της απορρίφθηκε από το μυαλό μου γρήγορα. Θυμάμαι πως για μήνες ξεκινούσα την ημέρα μου εστιάζοντας την σκέψη μου στα καρκινικά κύτταρα που εξαπλώνονταν στο σώμα του καλύτερου μου φίλου ο οποίος έπασχε από λευχαιμία. Τα φανταζόμουν να μετατρέπονται με κάποιο μαγικό τρόπο σε υγιή, έφτιαχνα εικόνες στο μυαλό μου με έντυπα αποτελέσματα εξετάσεων που έδειχναν ότι η υγεία του βελτιωνόταν, έφερνα τον ίδιον ως εικόνα μπροστά μου με πιο ροδαλό χρώμα από αυτό το ωχρό κίτρινο της ασθένειας, με πιο πολλά κιλά να ντύνουν το άλλοτε γεροδεμένο κορμί του.

Είχα συμμάχους σε αυτή την προσπάθεια, όχι μόνο τον ίδιο αλλά και τη γυναίκα και τους γιους του οι οποίοι εστερνίζονταν την ίδια θεωρία.

Παίρναμε δύναμη, κουράγιο και ελπίδα όχι μόνο ο ένας από τον άλλον αλλά και από τη θεωρία της έλξης.

Ήμαστε βέβαιοι ότι αυτό που σκεφτόμαστε ακατάπαυστα και με όλη τη δύναμη του μυαλού και της ψυχής μας θα έφερνε και το επιθυμητό αποτέλεσμα. Φυσικά δε λειτούργησε έτσι και δύο χρόνια αργότερα αποχαιρετήσαμε τον αγαπημένο μας σύζυγο, πατέρα και φίλο μία παγωμένη ημέρα του Νοέμβρη.

Ήταν και η μέρα που μάζεψα όλα τα βιβλία με τη σχετική θεματολογία και τα καταχώνιασα σε ένα ράφι της βιβλιοθήκης μου χωρίς να τα ξανακοιτάξω ποτέ.

Από τότε έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια, εκ των οποίων λίγα παραπάνω από τα επτά ήταν η περίοδος που για να περιγράψω απλά θα χρησιμοποιήσω την εκλαϊκευμένη φράση «έπιασα πάτο».

Θα πω πως κατά τη διάρκεια αυτών των ετών βίωσα τον θάνατο πολύ αγαπημένων προσώπων, τον βασανιστικό σωματικό και ψυχικό πόνο, την υπερκατανάλωση χαπιών πάσης φύσεως, το φλερτάρισμα με την ανορεξία, την απογοήτευση της προδοσίας, ένα διαζύγιο, ένα σοβαρό χειρουργείο, την επιδείνωση της οικονομικής μου κατάστασης, μια πυρκαγιά αλλά και τρεις κλοπές στο σπίτι μου, Αλλεπάλληλα τρακαρίσματα αλλά και την οδύνη του τέλους μίας σχέσης με αυτόν που θεωρούσα τον ιδανικό για εμένα σύντροφο.

Γιατί τα βίωνα όλα αυτά; Γιατί τα έφερνα ακατάπαυστα και με συνέπεια στην πραγματικότητα μου όταν το μόνο που ονειρευόμουν ήταν να είμαι υγιής, ευτυχισμένη, δημιουργική, ζώντας ανάμεσα στους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν; Γιατί διψούσα για ηρεμία και βίωνα τη μία τρικυμία πίσω από την άλλη;

Γιατί; Γιατί; Γιατί;;;;

Αυτή η λέξη, πότε ως παράπονο και πότε σαν Ερινύα με κατέτρεχε, με εξουσίαζε και εξαντλούσε το μυαλό μου. Σίγουρα δεν γινόταν να φταίνε μόνο όλοι άλλοι για όσα βιώνα, για όσα «τραβούσα»…

Πολλές ήταν οι φορές που κατηγορούσα τους πολιτικούς και την χώρα που ζούσα για την οικονομική κρίση, τους γονείς μου για τα παιδικά μου τραύματα τα οποία με συντρόφευαν ακόμη, τα πεθερικά μου για την αναστάτωση που μόνιμα υπήρχε στη σχέση μου με τον τότε σύζυγό μου ή ακόμα και την κίνηση που έφταιγε πάντα για την καθυστέρηση μου σε κάποιο ραντεβού.

Ο ξεχασμένος νόμος της έλξης και κυρίως αυτό το τόσο απλό «όπως μέσα έτσι και έξω» άρχισαν και πάλι να επισκέπτονται το μυαλό μου όλο και πιο συχνά. Μήπως λειτουργούσε κάπως διαφορετικά; Μήπως με κάποιον τρόπο τα είχα παρερμηνεύσει;

Μήπως ο νόμος της έλξης δεν έλεγε πως έλκουμε ό,τι θέλουμε αλλά κάτι άλλο πιο βαθύ;

Άρχισα, κάτω από νέο φως και αντιστρέφοντας ασυνείδητα την εξίσωση του «όπως μέσα έτσι έξω» σε όπως έξω = έτσι μέσα.

Παρατηρούσα αυτά που συνέβαιναν στην ζωή μου, σε σχέση όχι με το τι επιθυμούσα αλλά με το τι λάμβανε χώρα πίσω από αυτές τις επιθυμίες και αυτό που είδα με τρόμαξε.

Είδα έναν άνθρωπο που είχε έντονη τάση επίκρισης, αυστηρότητας, αμφιταλαντευόμενών ηθικών αρχών, θυματοποίησης, ευθυνοφοβίας, ψυχρότητας, γεμάτο πόνο, φόβο και ανελέητη επιθυμία αυτομαστιγώματος. Πως ήταν δυνατόν να φέρω στη ζωή μου όλα αυτά που επιθυμούσα; Τι σχέση είχαν με το πως ήμουν μέσα μου ;

Πώς γινόταν η γκρίνια να φέρει χαμόγελα και η ψυχρότητα αγάπη; Απλά ήταν αδύνατον. Ήταν σα να μαγείρευα και σερβίριζα στους αγαπημένους μου ένα σάπιο ψάρι και περίμενα να πάρω σχόλια ικανοποίησης και αντιδράσεις ευχαρίστησης από την κατανάλωση του. Επίσης αδύνατον!! Όσο καλά υλικά και να είχα χρησιμοποιήσει κατά την προετοιμασία του, όση αγάπη και φροντίδα να είχα βάλει κατά το μαγείρεμα του, όσο όμορφα και καλαίσθητα να είχα στρώσει το τραπέζι μου η ουσία θα παρέμενε ίδια. Το ψάρι από μέσα θα ήταν σάπιο και η αντίδραση που θα προκαλούσε η βρώση του θα ήταν η αηδία στην καλύτερη περίπτωση.

Όπως μέσα έτσι και έξω!

Αφού πέρασαν εβδομάδες, ίσως και μήνες που μέσα μου γίνονταν οι απαραίτητες διεργασίες για να επεξεργαστούν την νέα γνώση / συνειδητοποίηση, έφτασα και στο επόμενο στάδιο κατά το οποίο έπρεπε να απαντηθεί το ερώτημα του ΠΩΣ αλλάζω το μέσα μου για να έλξω το «έξω/πραγματικότητα» που ονειρεύομαι ;;; Πώς μπορούσα να χρησιμοποιήσω αυτόν τον συμπαντικό νόμο που για να το εκφράσω με απλά λόγια «μου έτριβε στα μούτρα ξανά και ξανά» πως ο εξωτερικός μου κόσμος και ό,τι αυτός συμπεριλάμβανε ήταν απλά ένας καθρέφτης που αντανακλούσε ότι συνέβαινε μέσα μου .

Μελετώντας προσεκτικά τις επιλογές μου, συνειδητοποίησα ότι όλοι δρόμοι οδηγούσαν σε μία διασταύρωση τριών οδών! Οδός προσωπικής ευθύνης, οδός αποδοχής και οδός εμπιστοσύνης!!!
Είμαι μαθήτρια. Είμαι ταξιδιώτισσα. Είμαι μία ψυχή σε αναζήτηση. Είμαι ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο ταυτοχρόνως. Δεν έχω πληροφορίες για να γράψω μεγάλα αξιώματα, εντυπωσιακές θεωρίες και περιοριστικούς νόμους. Μπορώ να γράψω μόνο για αυτά που μαθαίνω βιωματικά καθώς πορεύομαι στο δρόμο της αφύπνισης, της παρουσίας, της συνειδητότητας.

Κάθε μέρα πειραματίζομαι. Είμαι σαν το μάγειρα που δοκιμάζει νέους συνδυασμούς υλικών και παρασκευής αυτών και εάν το αποτέλεσμα του αρέσει το καταγραφεί. Αν όχι , προχωράει στην επόμενη δοκιμή, όχι μόνο ακούραστα αλλά και με ενθουσιασμό. Όχι μόνο με πίστη αλλά και αφοσίωση. Κάθε μέρα αποδέχομαι με αγάπη τα συναισθήματα, τις σκέψεις μου, τα χαρακτηριστικά μου, τα μπορώ και τα δεν μπορώ μου , που όλα μαζί συνθέτουν αυτό το οποίο είμαι ως Λεώνα .

Κάθε μέρα μαθαίνω να με αγαπάω, να με φροντίζω, να με αποδέχομαι, να με προστατεύω , να με σέβομαι και τέλος να με εμπιστεύομαι και να με υποστηρίζω όλο και περισσότερο. Όχι με λόγια αλλά με πράξεις. Κάθε μέρα συνδέομαι όλο και περισσότερα πράγματα / ανθρώπους / καταστάσεις για τα οποία είμαι ευγνώμων. Κάθε μέρα είναι μέρα του ΝΑΙ γιατί η πιο βαθιά λειτουργική μου πεποίθηση πλέον είναι ότι εμπιστεύομαι απόλυτα τη ζωή και πως όλα ή όλους όσους μου φέρνει στην πραγματικότητα μου είναι μόνο για το ανώτερο καλό μου, για την εξέλιξη της συνειδητότητας μου!!

Μέσα μου έχω υπομονή, αποδοχή, γαλήνη, καλοσύνη και όσο καλλιεργώ και συνδέομαι με αυτές τις ποιότητες τόσο τις βλέπω να ανθίζουν και στον κόσμο έξω μου σαν πολύχρωμα λουλούδια που τον κάνουν πιο όμορφο, πλημμυρισμένο με μεθυστικά αρώματα, αξέχαστες γεύσεις και αληθινά βαθιές εμπειρίες αγάπης.

Ο Eckhart Tolle μας συμβουλεύει αντί να αναρωτιόμαστε τι θέλουμε από τη ζωή , μια πιο δυνατή ερώτηση είναι «τι θέλει η ζωή από εμάς».

Χρησιμοποιώ τις εμπειρίες που φέρνω στην πραγματικότητα μου ως αυτογνωσιακά εργαλεία και όχι ως πηγές χαράς ή λύπης , επιτυχίας ή αποτυχίας.

Περπατάω στο μονοπάτι της συνειδητότητας χωρίς να ξέρω το επόμενο μου βήμα αλλά αφήνομαι με πίστη και εμπιστοσύνη μετουσιώνοντας κάθε τι που με δυσκολεύει, πονάει, απογοητεύει ή τρομάζει σε ευκαιρίες εξέλιξης, φροντίδας, ενδυνάμωσης , αποσύνδεσης από τις προσδοκίες και παρουσίας… μόνο στο εδώ και στο τώρα μου. Στην μόνη στιγμή που η ζωή πραγματικά υπάρχει .

https://enallaktikidrasi.com/

 

Ψυχολογία

Τρόποι για να κερδίσουμε πίσω το Σαββατοκύριακό μας διώχνοντας την «Μελαγχολία της Κυριακής»

Δεν είναι λίγες οι φορές που ενώ έχουμε περάσει ένα πολύ όμορφο Σάββατο νιώθουμε αυτή την, οικία πια, «Μελαγχολία της Κυριακής». Αυτό συνήθως συμβαίνει γιατί η προσοχή μας τις Κυριακές στρέφεται προς την Δευτέρα, τις υποχρεώσεις της εβδομάδας και την ρουτίνα της δουλειάς. Ένα συναίσθημα που συνήθως εντείνεται αν δεν είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι με την δουλειά μας, αν δεν έχουμε προλάβει να ξεκουραστούμε το Σάββατο ή αν δεν έχουμε προετοιμαστεί σωστά για τις υποχρεώσεις μας. Ακόμα όμως κι αν δεν μας συμβαίνει κάθε εβδομάδα είναι κάτι που, καλό θα ήταν, να αποβάλλουμε.

Πώς μπορούμε να μειώσουμε την μελαγχολία της Κυριακής;
Το κλειδί είναι να εκπαιδεύσουμε το μυαλό μας να επικεντρώνεται σε κάτι θετικό κάθε φορά που αρχίζει να μας κατακλύζει το συναίσθημα αυτό. Αντί λοιπόν για αρνητικές σκέψεις μπορούμε να σκεφτούμε τις όμορφες στιγμές που περάσαμε το Σαββατοκύριακο. Μπορούμε να επικεντρωθούμε σε κάτι καλό που περιμένουμε να συμβεί ή να σκεφτούμε τα θετικά «σημεία» της δουλειάς μας. Χρειάζεται να έχουμε κατά νου ότι οι σκέψεις μας είναι και αυτές ένας «μυς» και μπορούμε να τις κατευθύνουμε, σε έναν βαθμό, με υπομονή και «άσκηση».

Τρόποι διαχείρισης
Κυριακάτικος διαλογισμός
Ο διαλογισμός βοηθάει μιας και είναι ένας σημαντικός «μηχανισμός» μείωσης αυτού του συναισθήματος. Κλείνουμε τα μάτια μας και παίρνουμε πολλές βαθιές ανάσες, αργές και ήρεμες. Προσπαθούμε να μην σκεφτόμαστε τι συνέβη εχθές ούτε τι μπορεί να συμβεί αύριο. Επικεντρωνόμαστε στο να «ευθυγραμμιστούμε» με το παρόν και προσπαθούμε να «στείλουμε» το οξυγόνο που παίρνουμε με τις ανάσες, σε όποιο σημείο του σώματός μας πιστεύουμε ότι το χρειάζεται.

Με τον τρόπο αυτό εστιάζουμε στο σώμα μας. Πως νιώθουμε; Είναι πιασμένοι οι μύες μας; Πονάει η πλάτη μας; Σε εκείνα ακριβώς τα σημεία του σώματος χρειάζεται να στείλουμε το οξυγόνο την ώρα της εισπνοής. Όχι κυριολεκτικά αλλά με το μυαλό μας, με την σκέψη μας. Καθόμαστε οκλαδόν και προσέχουμε την πλάτη μας να είναι ευθεία. Κινούμε κυκλικά τους ώμους και προσπαθούμε, με αργές κινήσεις, να απελευθερώσουμε κάθε σωματική ένταση που μπορεί να νιώθουμε.

Οργάνωση: Ένα σημαντικό «εργαλείο»
Κάτι που μπορεί να είναι αρκετά βοηθητικό στην μείωση του άγχους, το οποίο μπορεί με την σειρά του να προκαλέσει μελαγχολία, είναι το να παραμείνουμε οργανωμένοι. Γι’ αυτό μπορούμε να επιλέξουμε μια στιγμή, μέσα στην Κυριακή, για να φτιάξουμε μία λίστα με τις υποχρεώσεις που έχουμε, να τις ιεραρχήσουμε και να οργανώσουμε τις δραστηριότητές μας. Tip: Θα βοηθούσε ακόμα περισσότερο εάν οργανώναμε και τα γεύματα της εβδομάδας μιας και αυτό είναι μια καθημερινή ασχολία η οποία μπορεί να μας προκαλέσει επιπλέον στρες.

Επιβραβεύουμε τον εαυτό μας
Είναι αρκετά σημαντικό να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε και δεν χρειάζεται να νιώθουμε ενοχές απλά επειδή περάσαμε «χαλαρά» το Σαββατοκύριακό μας. Άλλωστε οι δουλειές του σπιτιού μπορούν να περιμένουν. Αυτό που παίζει πιο σημαντικό ρόλο είναι η συναισθηματική μας αρμονία και η ψυχική μας ευεξία. Μόλις τα κερδίσουμε αυτά θα μπορέσουμε, ακόμα πιο εύκολα, να διώξουμε και την «μελαγχολία της Κυριακής».

https://www.vita.gr/

Ψυχολογία


Αποδεικνύεται ότι οι άνθρωποι είναι αρκετά καλοί στο να αναγνωρίζουν πότε κάποιος αισθάνεται αγχωμένος.
Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται με παράξενους τρόπους. Αποκαλύπτουμε εύκολα τα προσωπικά μας συναισθήματα σε στιγμές αδυναμίας, κάτι που δεν φαίνεται να είναι και τόσο έξυπνο. Παρατηρώντας απλώς τη συμπεριφορά κάποιου, μπορούμε να καταλάβουμε πότε πονά, είναι απογοητευμένος ή αναστατωμένος. Σίγουρα είναι καλύτερη στρατηγική το να προσπαθήσουμε να κρύψουμε την αδυναμία; Γιατί να διακινδυνεύσουμε να μας εκμεταλλευτούν;

Πολλά άλλα ζώα σπάνια δείχνουν ορατές αλλαγές στη συμπεριφορά τους όταν δυσκολεύονται. Οι κτηνίατροι και οι φροντιστές των ζώων πρέπει να βασίζονται σε ενδείξεις όπως οι αλλαγές στην αρτηριακή πίεση, τον καρδιακό ρυθμό ή τα επίπεδα ορμονών για να πάρουν μια ιδέα για τον πόνο ή το στρες. Θα μπορούσε όμως να υπάρχει ένα πλεονέκτημα από τη μετάδοση της ευαλωτότητάς μας;

Έρευνα διερευνά τους λόγους για τους οποίους επικοινωνούμε χρησιμοποιώντας το σώμα, το πρόσωπο και τα χέρια μας. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αυτά τα σήματα παίζουν βασικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο χτίζουμε και διατηρούμε κοινωνικά δίκτυα. Συγκεκριμένα, το πείραμά τους έδειξε ότι όσο πιο αγχωμένοι φαίνεστε, τόσο περισσότερο οι άλλοι σας βρίσκουν συμπαθητικούς.

Εξέλιξη και στρες
Από καιρό έχουμε κατανοήσει ότι η εμπειρία του στρες και η συμπεριφορά συνδέονται. Όταν κάποιος είναι στρεσαρισμένος, είναι πιο πιθανό να δείξει αυτό που ονομάζουμε αυτοκατευθυνόμενη συμπεριφορά. Αγγίζουμε το πρόσωπό μας, τρώμε τα νύχια μας, ψαχουλεύουμε αντικείμενα και παίζουμε με τα μαλλιά μας. Πολύ παρόμοιες μορφές συμπεριφοράς λόγω στρες είναι καλά τεκμηριωμένες στις μαιμούδες και τους πιθήκους, γεγονός που ενισχύει τις ενδείξεις ότι προέκυψαν με την πάροδο του εξελικτικού χρόνου από έναν κοινό πρόγονο.

Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο οι άλλοι βλέπουν αυτές τις συμπεριφορές που σχετίζονται με το στρες έχει αποτελέσει μυστήριο για τους ερευνητές. Παρατηρούν οι άνθρωποι αυτές τις συμπεριφορές στους άλλους; Μπορούμε να ανιχνεύσουμε πότε οι άλλοι αισθάνονται αγχωμένοι; Πώς αλλάζει αυτό την εντύπωσή μας γι’ αυτούς;

Οι επιστήμονες χρειάστηκε να προκαλέσουν ήπιο στρες σε εθελοντές για να μελετήσουν τη συμπεριφορά τους. Είχαν 3 λεπτά για να προετοιμαστούν για μια παρουσίαση και μια εικονική συνέντευξη για δουλειά, ενώ αμέσως μετά ακολούθησε ένα δύσκολο τεστ μαθηματικών.

Δεν θα σας σοκάρει να μάθετε ότι οι περισσότεροι συμμετέχοντες αγχώθηκαν. Στη συνέχεια, έδειξαν πλάνα από αυτούς τους στρεσαρισμένους εθελοντές σε μια νέα ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι βαθμολόγησαν τη συμπεριφορά τους σε κλίμακες όπως «Πόσο στρεσαρισμένο είναι αυτό το άτομο;». Τα αποτελέσματα μας έδειξαν πώς έμοιαζαν οι άνθρωποι όταν ήταν αγχωμένοι και τι σκέφτονταν οι άλλοι γι’ αυτούς.

Αποδεικνύεται ότι οι άνθρωποι είναι αρκετά καλοί στο να αναγνωρίζουν πότε κάποιος αισθάνεται αγχωμένος. Όσο πιο στρεσαρισμένο ανέφερε ότι είναι ένα άτομο, τόσο πιο στρεσαρισμένο νόμιζαν οι άλλοι ότι ήταν – μια σαφής γραμμική σχέση. Όπως αναμενόταν, η αυτοκατευθυνόμενη συμπεριφορά φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο. Όσο περισσότερες από αυτές τις συμπεριφορές παρήγαγε ένα άτομο, τόσο πιο στρεσαρισμένο κρίθηκε ότι ήταν.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι δεν επρόκειτο για λεπτά σήματα που μπορούσαν να ανιχνευθούν μόνο από στενούς φίλους, καθώς ζητήσαμε από εντελώς ξένους να κάνουν τις κρίσεις τους για τους συμμετέχοντες.

Το γεγονός ότι οι άλλοι άνθρωποι μπορούν τόσο ξεκάθαρα να ανιχνεύσουν πότε είμαστε αγχωμένοι αποτελεί απόδειξη ότι οι συμπεριφορές αυτές λειτουργούν όπως και άλλα είδη μη λεκτικής επικοινωνίας (όπως οι εκφράσεις του προσώπου, οι χειρονομίες) – γεγονός που δεν είχε υποστηριχθεί μέχρι τώρα. Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που διαπίστωσε μια αποδεδειγμένη σχέση μεταξύ της συμπεριφοράς στο στρες και της αντίληψης του στρες.

Το γεγονός ότι εκείνοι που κρίθηκαν ως πιο αγχωμένοι θεωρούνταν επίσης οι πιο συμπαθείς άνθρωποι θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί παράγουμε αυτά τα σήματα αδυναμίας εξ αρχής (και γιατί εξελίχθηκαν). Οι πρώτες εντυπώσεις των ανθρώπων απέναντι στους «πομπούς του στρες» δεν είναι αρνητικές, αλλά στην πραγματικότητα πολύ θετικές. Περιμένουμε ότι οι άνθρωποι θα εκμεταλλευτούν την αδυναμία, αλλά το να δείχνετε την ευάλωτη πλευρά σας ενθαρρύνει την υποστήριξη και τον κοινωνικό δεσμό.

Είμαστε ένα άκρως συνεργάσιμο είδος, περισσότερο από κάθε άλλο ζώο, και μας ελκύουν εκείνοι που είναι ειλικρινείς σχετικά με τις προθέσεις και την ψυχική τους κατάσταση. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ειλικρινές από το να επικοινωνείτε όταν νιώθετε αδύναμοι. Άλλες έρευνες δείχνουν ότι το άγχος μπορεί να είναι κάτι καλό και πρέπει να το «αγκαλιάζουμε». Ο εγκέφαλός μας εξελίχθηκε για να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις του περιβάλλοντος, και το ήπιο στρες δίνει μια υγιή πρόκληση για να διατηρείτε το μυαλό σας διεγερμένο.

Η επικοινωνία του στρες λέει μια παρόμοια ιστορία. Δείξτε τα συναισθήματά σας, καλά ή κακά. Μην προσπαθείτε πολύ σκληρά να κρύψετε τα επίπεδα άγχους σας κατά τη διάρκεια αυτής της μεγάλης παρουσίασης ή συνέντευξης. Η ειλικρινής και φυσική επικοινωνία μέσω της συμπεριφοράς σας μπορεί στην πραγματικότητα να αφήσει θετική εντύπωση στους άλλους.

Πηγή:

theconversation.com/showing-youre-stressed-may-make-you-more-likeable-new-research-

 

Ψυχολογία

Κάνε μια αγκαλιά τον εαυτό σου και πες μπράβο έχω καταφέρει αρκετά μέχρι σήμερα! Παράλληλα αποδέξου και αναγνώρισε την άγνοιά σου. Είναι αυτή η μοναδικη στιγμή λύτρωσής σου.

Αγκάλιασε κάθε κομμάτι του εαυτού σου! Η αποδοχή της άγνοιας είναι η απαρχή της συνειδητής ζωής. Άσε τα συστήματα πεποιθήσεων και τις ομάδες στις οποίες ανήκεις. Δεν τις έχεις ανάγκη για να νιώσεις ότι προσφέρεις. Εσύ είσαι από μόνος η ομάδα. Η αποδοχή της άγνοιας θα σε μεταφέρει στο μονοπάτι της γνώσης και του φωτός· αυτού του φωτός που πάντα είναι εκεί αλλά κρύβεται πίσω από τα σύννεφα των σκέψεων και των συναισθημάτων από τα οποία κατακλύζεσαι και νομίζεις ότι είσαι αυτά.


Η αποδοχή της άγνοιας και της ευαλωτότητας της ανθρώπινης ύπαρξης ισούται με τη σταδιακή αποταύτιση από τις σκέψεις και τα συναισθήματα, για μια ζωή πλήρη και γεμάτη ευδαιμονία. Βέβαια, οι προκλήσεις θα έρθουν ξανά, αλλά τότε θα είσαι εκεί με διαφορετική οπτική, πιο φωτεινή, πιο ξεκάθαρη· μια οπτική γεμάτη αγάπη και φως. Ακόμα και αν το φώς κρυφτεί για λίγο, πλέον ξέρεις ότι δεν είναι αυτό που ευθύνεται αλλά οι δικές σου σκέψεις και πεποιθήσεις, η δίκη σου περιορισμένη αντίληψη για την ζωή και για σένα. Δεν χάνεται αλλά εξακολουθεί να υπάρχει μέσα σου ανεξάρτητα από τα εξωτερικά φαινόμενα! Δεν δύει ούτε ανατέλλει! Είναι εκεί μόνιμα και σου δείχνει την οδό για μία ζωή γεμάτη αγάπη, συμπόνια, γαλήνη για οτιδήποτε σε περιστοιχίζει. Δείξε εμπιστοσύνη, άστο να ζεστάνει την καρδούλα σου και τις σκέψεις σου, να γίνεις ένα μ’ αυτό.

Ζωή με φως σημαίνει ζωή με αγάπη και συμπόνια. Μην την αρνηθείς! Είναι στο χέρι σου να το αφήσεις να σε κατακλύσει οποιαδήποτε στιγμή το αποφασίσεις. Κάνε αυτό το δώρο σε σένα γιατί το φώς είναι δώρο και το αξίζεις! Παρατήρησε πώς νιώθεις όταν κάθεσαι κάτω απο τον ήλιο και το φως ζεσταινει ολόκληρο το σύστημά σου. Τότε θα καταλάβεις…

Με εκτίμηση και απεριόριστη αγάπη!

Τζωρτζακακης Θωμάς

https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Αν υπάρχει κάτι που μας δίδαξε η ζωή, είναι ότι πρέπει να μάθουμε να τελειώνουμε με ανθρώπους που μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα, όμως, δεν βλέπουν κανένα πρόβλημα στις πράξεις. Μ’αυτούς που καταντούν τοξικοί, που μας καταπιέζουν, που μας προσβάλλουν, που μας επιβάλλουν πράγματα και μας κριτικάρουν, που καταντούν ενοχλητικοί.


Σίγουρα έχουν περάσει κάποια πράγματα από το μυαλό μας διαβάζοντας τα πιο πάνω επίθετα. Σίγουρα, όλοι έχουμε ανθρώπους στη ζωή μας με τις πιο πάνω τοξικές συμπεριφορές αλλά δε βρίσκουμε τη δύναμη να τελειώσουμε μαζί τους.

Γιατί; Επειδή συνήθως αυτά τα άτομα είναι στο πιο κοντινό μας περιβάλλον. Μπορεί να είναι οι γονείς μας, τα αδέρφια μας, ένας κολλητός μας, η σχέση μας ή κάποιος που ερωτευτήκαμε. Άτομα που γενικά πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε, άτομα που αγαπάμε και άτομα που από μας, έχουν άπειρα συγχωροχάρτια και όλο το εκμεταλλεύονται.

Πρέπει να μάθουμε να τελειώνουμε με αυτούς τους ανθρώπους. Χωρίς θυμό, χωρίς αισθήματα, χωρίς να περιμένουμε πια κάτι απ’αυτούς. Απλά να τελειώνουμε. Μπορεί να νιώθουμε ότι θα αφήσουν ένα μεγάλο κενό, όμως, στην ουσία θα ξαλαφρώσουμε από ένα μεγάλο βάρος που κουβαλούσαμε καιρό και δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε.

Κι αυτό το κενό θα αφήσει χώρο για ένα νέο κολλητό, για μια νέα σχέση, για μια νέα συνάδελφο. Θα προσέξουμε άτομα που δεν προσέχαμε πριν και θ’αγαπήσουμε περισσότερο τον εαυτό μας.

Η αρνητική ενέργεια, οι χτυπητές κουβέντες, οι καβγάδες, τα νεύρα, τα υπερβολικά θέλω τους, η ασφυκτική στάση τους, η κριτική, η ειρωνεία και η κοροϊδία, το να μην είμαστε ο εαυτός μας, μας ρίχνουν ψυχολογικά, χωρίς πολλές φορές να το καταλαβαίνουμε.


Νομίζουμε ότι μπορούμε να αγνοούμε κάποια πράγματα, όμως ο οργανισμός μας τα απορροφά σαν σφουγγάρι, δημιουργώντας ένα μεγάλο βάρος μέσα μας, που το κουβαλάμε όπου πάμε και το εξωτερικεύουμε κι εμείς με τη σειρά μας σε άλλους ανθρώπους που δε φταίνε σε τίποτε, μοιάζοντας στο τέλος στο τέρας που μισούμε.

Είναι, όμως, πάρα πολύ δύσκολο να βγάλουμε κάποιους ανθρώπους από τη ζωή μας ή να τους βάλουμε σε μια επιθυμητή μακρινή απόσταση, έτσι ώστε να μην μπορούν πια να μας πληγώνουν. Πολλές φορές λυπόμαστε ή νιώθουμε τύψεις, άλλες πάλι μας θολώνει το μυαλό ο έρωτας και η αγάπη και δικαιολογούμε τα πάντα.

Υπάρχει και μια μικρή ευθύνη στους άλλους που πάντα επιστρέφουν δήθεν αλλαγμένοι και μετανιωμένοι, για να καταλάβουμε μετά από λίγο καιρό ότι τίποτα δεν άλλαξε. Αλλά τη μεγαλύτερη ευθύνη για την οποιαδήποτε δυστυχία μας, την έχουμε πάντα εμείς.

Εμείς τους αφήνουμε να μας ρουφάνε το αίμα, εμείς τους αφήνουμε να περνάνε τα όρια και να μας συμπεριφέρονται άσχημα, εμείς είμαστε οι αδύναμοι.

Ας βρούμε, λοιπόν, τη δύναμη είτε με ψυχολογική στήριξη είτε ψάχνοντας μέσα μας, για να τελειώνουμε πραγματικά με τις τοξικές συμπεριφορές των ανθρώπων που δεν αλλάζουν, κόβοντας το κακό από τη ρίζα, βγάζοντάς τους από τη ζωή μας.

Πράξια Αρέστη – loveletters.gr https://www.awakengr.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.