Δεκεμβρίου 03, 2022

Ψυχολογία

Πώς το κοινωνικό στρες μας γερνά και αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης ασθενειών
Όλα τα είδη άγχους, από τις καθημερινές πιέσεις μέχρι τα τραυματικά γεγονότα της ζωής, επηρεάζουν την ευημερία σας.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι παραμένουν υγιείς όσο μεγαλώνουν, ενώ άλλοι στην ίδια ηλικία αναπτύσσουν χρόνιες ασθένειες και πεθαίνουν ακόμη και σχετικά νέοι; Αν και έχει να κάνει με την ατομική γενετική σύνθεση, ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας λένε ότι μπορεί επίσης να έχει μεγάλη σχέση με τα ατομικά επίπεδα στρες.

Οι ερευνητές εξέτασαν ένα εθνικό δείγμα περισσότερων από 5.700 Αμερικανών ενηλίκων άνω των 50 ετών με μέση ηλικία τα 68 έτη. Μέσω της αυτοαναφοράς της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης και των παραγόντων του τρόπου ζωής των συμμετεχόντων, αξιολόγησαν 5 στρεσογόνους παράγοντες που συνήθως πιστεύεται ότι επηρεάζουν την υγεία. Σε αυτούς περιλαμβάνονται το χρόνιο στρες, τα στρεσογόνα γεγονότα της ζωής, οι καθημερινές διακρίσεις, οι διακρίσεις κατά τη διάρκεια της ζωής και το ψυχικό τραύμα.

Το στρες αλλάζει το ανοσοποιητικό σας σύστημα αυξάνοντας τα επίπεδα των φλεγμονών και μειώνοντας την ικανότητα του συστήματος να ανταποκρίνεται στους ιούς και άλλους εισβολείς. Όλα τα είδη στρες – από το καθημερινό προσωπικό και επαγγελματικό στρες μέχρι το στρες των τραυματικών γεγονότων της ζωής – επιταχύνουν τη γήρανση του ανοσοποιητικού σας συστήματος, προτείνουν οι ερευνητές.

Ένα γερασμένο ανοσοποιητικό σύστημα, με τη σειρά του, αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, καρδιακών παθήσεων, μολυσματικών ασθενειών, ανεπάρκειας οργάνων και πρόωρου θανάτου. Όταν το ανοσοποιητικό σας σύστημα αποδυναμώνεται, τα εμβόλια είναι λιγότερο αποτελεσματικά και τα επιμέρους συστήματα οργάνων στο σώμα σας γερνούν ταχύτερα.

Όπως είναι φυσικό, το ανοσοποιητικό σύστημα εξασθενεί με την ηλικία, καθώς τα λευκά αιμοσφαίρια που καταπολεμούν τις ασθένειες και τις λοιμώξεις φθείρονται και αναπτύσσονται λιγότερα νέα κύτταρα για να τα αντικαταστήσουν. Προσθέστε στην εξίσωση μια ζωή γεμάτη στρεσογόνα γεγονότα και έχετε ακόμη πιο γρήγορη γήρανση του ανοσοποιητικού συστήματος.

Οι εν λόγω ερευνητές εξέτασαν συγκεκριμένα τις σχέσεις μεταξύ των διαφόρων τύπων στρες και των ατομικών μετρήσεων των Τ-κυττάρων. Τα Τ κύτταρα είναι ένας τύπος «μαχητικού» κυττάρου μέσα στο ανοσοποιητικό σύστημα που προστατεύει το σώμα από τις ασθένειες αναζητώντας, αναγνωρίζοντας και καταστρέφοντας τα μολυσμένα κύτταρα. Βρίσκονται σε κάθε όργανο και μέρος του σώματος. Τα Τ κύτταρα διαδραματίζουν επίσης σημαντικό προστατευτικό ρόλο στη γήρανση του ανοσοποιητικού συστήματος.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι διάφοροι τύποι στρες επηρεάζουν την αναλογία των παλαιότερων, εξασθενημένων Τ κυττάρων που είναι λιγότερο ενεργά στο ανοσοποιητικό σύστημα προς τα νεοσχηματισμένα Τ κύτταρα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην ενίσχυση της ανοσίας. Η υψηλότερη συχνότητα τραυμάτων στη ζωή και το χρόνιο στρες συνδέθηκαν με χαμηλότερα επίπεδα ενός τύπου νεοσχηματισμένων Τ-κυττάρων. Η υψηλότερη συχνότητα στρεσογόνων γεγονότων ζωής, μια ζωή γεμάτη διακρίσεις και ένα τραύμα ζωής φάνηκε να σχετίζεται με χαμηλότερα επίπεδα ενός άλλου τύπου νέων Τ-κυττάρων.

Το χρόνιο στρες, μαζί με τις εμπειρίες διακρίσεων, συσχετίστηκε με υψηλότερα επίπεδα θνησιγενών κυττάρων. Τα στρεσογόνα γεγονότα της ζωής, οι υψηλές διακρίσεις κατά τη διάρκεια της ζωής και το χρόνιο στρες συνδέθηκαν με υψηλότερο ποσοστό ενός ακόμη τύπου ετοιμοθάνατων Τ-κυττάρων.

Οι ερευνητές συμπεραίνουν ότι τα διαφορετικά επίπεδα διαφορετικών τύπων στρες σε άτομα της ίδιας ηλικίας συμβάλλουν στη γήρανση και την αποδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος είτε αυξάνοντας την καταστροφή των υπαρχόντων Τ-κυττάρων είτε μειώνοντας την ανάπτυξη νέων Τ-κυττάρων. Τα ευρήματα αυτά θα μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί ορισμένοι άνθρωποι αναπτύσσουν χρόνιες ασθένειες και πεθαίνουν από μολυσματικές ασθένειες καθώς γερνούν, ενώ άλλοι ίδιας ηλικίας ζουν σχετικά υγιείς και μακροβιότερες ζωές.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/cravings/202206/how-social-stress-ages-you-and-increases-your-risk-disease

https://enallaktikidrasi.com/

 

Ψυχολογία

Είναι δυνατόν να ξέρετε μέσω των ψυχικών σημαδιών αν κάποιος σας σκέφτεται; Πολύ πιθανό!

Είχατε ποτέ αυτή την παρότρυνση ενώ απολαμβάνετε στιγμές μοναξιάς ή ενώ ήσασταν απορροφημένοι στην δουλειά, ότι πρέπει να δείτε κάποιον ή ακόμα είχατε αυτή τη σκέψη γι αυτόν και δεν μπορείτε να την βγάλετε από το μυαλό σας;

Όλοι έχουμε αυτές τις περίεργες στιγμές που δεν μπορούμε να τις κατανοήσουμε καθώς συμβαίνουν, ειδικά αν αυτό το άτομο είναι κάποιος που έχετε να μιλήσετε ή να σκεφτείτε για πολύ καιρό, ή κάποια παλιά σχέση που νομίζατε ότι ξεπεράσατε αλλά βρίσκετε πως επιστρέφει ξανά στο μυαλό σας έντονα.

Πιθανώς μετά από αυτά τα περιστατικά, επικοινωνήσατε ή συναντήσατε αυτό το άτομο και συνειδητοποιήσατε πως σας σκεφτόταν και αυτός ίσως ακόμα και την ίδια στιγμή με εσάς.

Νιώθουμε σε τέτοιες στιγμές σαν να έχουμε κάποιες ψυχικές ικανότητες. Λοιπόν, αυτό δεν είναι εντελώς λανθασμένο. Όλοι έχουμε μια ικανότητα που λέγεται «καθαρή αντιληπτική ενσυναίσθηση», η οποία μας επιτρέπει να αισθανόμαστε τη συναισθηματική κατάσταση των άλλων ανθρώπων, ειδικά με αυτούς που είμαστε, ή ήμασταν, πολύ συνδεδεμένοι. Αυτό συμβαίνει τηλεπαθητικά, χωρίς να χρησιμοποιούμε τις αισθήσεις μας, ακόμα και από εκατοντάδες ή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Είναι μια κατάσταση συναισθηματικής επικοινωνίας.

Αυτό που πρέπει να ξέρετε είναι πως όλοι μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με αυτή την ικανότητα και με μερικά σημάδια να πούμε αν είμαστε στο μυαλό κάποιου. Και, με ανώτερο επίπεδο νοημοσύνης και επαφής με τον εαυτό μας αυτή η ικανότητα μπορεί να ενισχυθεί.

Εδώ είναι έντεκα ψυχικά σημάδια ότι κάποιος σας σκέφτεται
1. Νιώθετε απροσδόκητα συναισθήματα
Είστε έξω με φίλους, γελάτε, λέτε ανέκδοτα ή ακόμα είστε χαμένοι στην ευφορία ενός κλαμπ και τότε ξαφνικά αυτό το κύμα θλίψης ή φόβου έρχεται κατά πάνω σας από το πουθενά. Είναι πολύ πιθανό να είστε στο μυαλό κάποιου εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να ισχύει αν αρχίσετε να σκέφτεστε κάποιον την ίδια στιγμή.

2. Έχετε μια ξαφνική φαγούρα σε ένα από τα μάτια σας
Φυσικά, αν έχετε κάποια αλλεργία ή κάποια συγκεκριμένη αρρώστια σε αυτό το μάτι, μπορείτε το αποκλείσετε ως σημάδι. Αλλά αν δεν έχετε και ξαφνικά έχετε έντονη φαγούρα σε ένα από τα μάτια σας, αυτό είναι ξανά ένα σημάδι πως είστε στο μυαλό κάποιου. Αλλά, είτε το πιστεύετε είτε όχι, το μάτι στο οποίο έχετε την φαγούρα προσδιορίζει το αν κάποιος κάνει θετικές ή αρνητικές σκέψεις για εσάς και διαφέρει για τους άντρες και για τις γυναίκες.

Για παράδειγμα, αν ένας άντρας έχει αυτό το σημάδι στο δεξί του μάτι, τότε εγκωμιάζεται από κάποιον, ενώ το αριστερό δείχνει πως κάποιος δεν είναι τόσο ευχαριστημένος μαζί του. Το αντίστροφο ισχύει για τις γυναίκες.

3. Δυσφορία στο γεύμα
Αν τρώτε μόνοι σας και τότε ξαφνικά αρχίζετε να πνίγεστε, να βήχετε ή ακόμα να νιώθετε πως το φαγητό δε θα περάσει ομαλά μέσα από τον λαιμό σας, αυτό γίνεται πιθανώς επειδή το υποσυνείδητο μυαλό δημιουργεί την ένταση. Αυτή η ένταση είναι ένα από τα σημάδια.


4. Βρίσκετε λευκά φτερά
Αν χάσατε κάποιον αγαπημένο με τον οποίο ήσασταν πολύ κοντά, το να βρείτε ένα λευκό φτερό στον δρόμο είναι ένα σημάδι πως σας σκέφτεται από τον άλλον κόσμο. Αυτό λέγεται ότι έχει συμβεί σε πολλούς μετά από μια απώλεια.

5. Όταν σας καίνε τα μάγουλα
Αυτό είναι πιθανώς από τα πιο διακριτικά ψυχικά σημάδια ότι κάποιος σας σκέφτεται. Αν νιώσετε ένα κάψιμο στα μάγουλα χωρίς να έχετε βρεθεί σε μια άβολη κατάσταση ή χωρίς να έχετε πυρετό, τότε πιθανώς σημαίνει πως κάποιος συζητά για εσάς. Έτσι, το κάψιμο στα μάγουλα είναι κατά κάποιον τρόπο σαν να σας χαστουκίζουν από μακριά.

6. Ξαφνικό φτέρνισμα
Το ξαφνικό και δυνατό φτέρνισμα είναι ένα από τα μεγαλύτερα σημάδια για πολλούς ανθρώπους. Σημαίνει πως κάποιος σας σκέφτεται και πιο συχνά δηλώνει ότι του λείπετε.

7. Όταν σας καίνε τα αυτιά
Ακόμα ένα σημάδι ότι κάποιος σας σκέφτεται ή ότι κάποιος είναι ερωτευμένος μαζί σας είναι όταν σας καίνε τα αυτιά. Είναι μια σπουδαία αίσθηση.

8. Λόξιγκας
Είναι ένα από τα αρνητικά σημάδια. Όταν έχετε λόξιγκα σημαίνει πως κάποιος παραπονιέται για εσάς, το οποίο συμπεριλαμβάνει και δράμα.

Ίσως κάποιος λέει ψέματα για να φανεί καλύτερος ο ίδιος. Αν έχετε λόξιγκα γύρω από ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, θα μπορούσε να είναι αυτός που παραπονιέται.

9. Λαμβάνετε τηλεπαθητικά σημάδια
Οτιδήποτε γίνεται στον φυσικό κόσμο επίσης συμβαίνει και στον πνευματικό. Ξέρετε πως όλα έρχονται από μέσα.

Όλοι όσοι ξέρουμε συνδέονται μέσω ενεργειακών χορδών. Μπορείτε να γνωρίζετε πότε κάποιος σας σκέφτεται μέσω τηλεπαθητικής σύνδεσης ή μηνυμάτων.

Όταν έχετε μια ισχυρή σύνδεση με κάποιον μπορείτε να αναγνωρίσετε αν σας ψάχνει ή αν σας σκέφτεται.

Τα άτομα με ενσυναίσθηση συνήθως έχουν αυτή την σύνδεση εκ φύσεως. Μπορούν να αισθανθούν τα συναισθήματα των άλλων και ξέρουν τι ενέργεια έχει ο καθένας.

Αν είστε ενσυναισθητικοί και είστε σίγουροι πως κάποιος σας σκέφτεται τότε είστε κι εσείς στο μυαλό τους. Η ενέργεια συλλέχθηκε από τις αισθήσεις σας για να γνωρίζετε ότι προέκυψε αυτή η σκέψη.

10. Το αισθάνεστε στα όνειρα
Όταν ονειρεύεστε, ίσως δείτε αυτό το άτομο και τις πράξεις που κάνει. Μπορεί επίσης να δείτε χρώματα και αριθμούς που συνδέονται με αυτόν.

Πρέπει να μοιραστείτε το όνειρο μαζί του. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα αναγνωρίσουν ότι σας σκέφτονταν.

11. Σωματικές αισθήσεις αποκαλύπτονται όταν κάποιος σας σκέφτεται
Έχει αποκαλυφθεί από πολλούς ότι η σωματική αίσθηση ήταν ο μόνος τρόπος που μπορούσαν να πουν ότι ο σύντροφος τους, τους σκεφτόταν.

Είτε νιώθετε ένα τρίψιμο στην πλάτη ή στο χέρι, ίσως ένα άγγιγμα στο μάγουλο ή απλώς μια αίσθηση ζεστασιάς.

Πολλοί άνθρωποι έχουν πει πως όταν δεν ήταν καλά ένιωθαν ένα ανέβασμα της ενέργειας ή μια συνολική αίσθηση που συνδεόταν με τον σύντροφο τους, ο οποίος τους παρηγορούσε όταν δεν ήταν εκεί.

Μπορείτε να νιώσετε σωματικές αισθήσεις, ψυχικά σημάδια και τηλεπαθητικά μηνύματα όταν κάποιος σας σκέφτεται. Είναι διασυνδεδεμένα.

Την επόμενη φορά που θα νιώσετε κάποιες από αυτές τις αισθήσεις ίσως θελήσετε να σταματήσετε και να σκεφτείτε για μια στιγμή.

Μάγεια Τ.

https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Η διαταραχή κενής καρδιάς είναι ένα σχετικά νέο φαινόμενο που πλήττει τους νέους, κυρίως στις ασιατικές κοινότητες.

Η σύζυγός μου και εγώ είμαστε ψυχαναλυτές με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την εκπαίδευση θεραπευτών στην Κίνα. Αυτή η θέση μας έδωσε την ευκαιρία να μάθουμε για την κινεζική κουλτούρα και τους Κινέζους ασθενείς τα τελευταία 15 χρόνια.

Πρόσφατα συμμετείχαμε σε ένα συμπόσιο με θέμα «Η σκεπτόμενη καρδιά», το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Φρόιντ στο Λονδίνο. Μαζί παρουσιάσαμε ένα θέμα που έχει αναδειχθεί ως ένας νέος τρόπος σκέψης για την κατάθλιψη σε νεαρούς Κινέζους ασθενείς: Η διαταραχή της κενής καρδιάς.

Ο καθηγητής Xu Kaiwen, αναπληρωτής επικεφαλής του κέντρου εκπαίδευσης και συμβουλευτικής ψυχικής υγείας στο κορυφαίο πανεπιστήμιο του Πεκίνου στην Κίνα, περιέγραψε για πρώτη φορά την διαταραχή της κενής καρδιάς (ή kongxin bing στα κινεζικά) σε ένα εκπαιδευτικό συνέδριο το 2016. Αφορά τους φοιτητές που έχουν καταφέρει να γίνουν δεκτοί σε ελίτ πανεπιστήμια, αλλά φτάνουν εκεί με «άδειες καρδιές», χωρίς να αισθάνονται καμία αίσθηση σκοπού στη ζωή τους.

Πολλοί Κινέζοι φοιτητές δείχνουν μια μονοσήμαντη αφοσίωση στις ακαδημαϊκές τους προσπάθειες. Απαρνούνται άλλα ενδιαφέροντα, περιορίζοντας τις δραστηριότητες αναψυχής, ακόμη και τις φιλίες στην πορεία. Μέσα από τις προσπάθειές τους, φτάνουν στο αποκορύφωμα της επιτυχίας: αυτό ακριβώς που ήθελαν οι γονείς τους γι’ αυτούς.

Τώρα όμως αντιμετωπίζουν μια ερώτηση που δεν υπάρχει σε καμία εξέταση: Γιατί έχει σημασία; Για πολλούς από αυτούς τους Κινέζους μαθητές με υψηλές επιδόσεις – σύμφωνα με μια εκτίμηση, πάνω από το 40% – η νίκη είναι κενή περιεχομένου. Νιώθουν μια αίσθηση εσωτερικής ματαιότητας: ένα κενό για τη ζωή και τα επιτεύγματά τους. Φανταστείτε να είστε τόσο νέοι, τόσο σκληρά εργαζόμενοι και αφοσιωμένοι – και τόσο ηττημένοι.

Η ανταπόκριση σε αυτή την προκαταρκτική έρευνα ήταν ευρέως επιβεβαιωτική. Ένας ανώνυμος φοιτητής γράφει: «Είμαι μέρος του 40%, και πιθανώς τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά… Στην πραγματικότητα, έχω σκεφτεί να βάλω τέλος στη ζωή μου περισσότερες από μία φορές».

Μια φοιτήτρια ψυχοθεραπείας εκτίμησε ότι δεν πρόκειται απλώς για την καρδιά, αλλά για μια περίπτωση «άδειου εαυτού», επειδή αυτοί οι νέοι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ουσιαστικά ποιοι είναι. Τέτοια συναισθήματα γίνονται ραγδαία όλο και πιο συνηθισμένα, ιδίως από την αρχή της πανδημίας.

Βλέπουμε ένα παρόμοιο φαινόμενο και στο πλαίσιο του δυτικού πολιτισμού – σκεφτείτε την αρχετυπική αναζήτηση των εφήβων για το νόημα της ζωής τους. Είναι σύνηθες για τους εφήβους και τους νεαρούς ενήλικες, με τη νεοαποκτηθείσα ικανότητά τους για αφηρημένη και συμβολική σκέψη, να θέτουν τα μεγάλα ερωτήματα για το νόημα της ζωής – να αναζητούν αυτό το νόημα και να φοβούνται την πολυπλοκότητα του κόσμου. Η εφηβική αγωνία δεν είναι κάτι καινούργιο.

Όμως, η διαταραχή κενής καρδιάς είναι κάτι περισσότερο. Δεν εντάσσεται στη σφαίρα του φυσιολογικού εφηβικού υπαρξισμού, αλλά μάλλον σε ένα συνεχές που περιλαμβάνει χρόνιο, συχνά εξουθενωτικό άγχος, καθώς και κατάθλιψη και συχνό αυτοκτονικό ιδεασμό.

Ο λόγος για αυτή τη διαφορά είναι σε μεγάλο βαθμό πολιτισμικός. Η διαταραχή κενής καρδιάς έχει πιθανότατα μεγεθυνθεί από την πολιτική του ενός παιδιού- οι περισσότεροι Κινέζοι έφηβοι και νεαροί ενήλικες είναι μοναχοπαίδια και επομένως είναι ο μοναδικός φορέας των ελπίδων και των κληρονομιών των γονέων τους. Το φαινόμενο αυτό αυξάνεται μόνο όταν η κινεζική κουλτούρα επιμένει ότι πρέπει να αφιερωθούν πλήρως στο μέλλον των οικογενειών τους. Σε ένα ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, η διαταραχή είναι προϊόν υπερβολικής φιλοδοξίας και υπερβολικής ευθύνης για το μέλλον των οικογενειών αυτών των νέων ανθρώπων.

Με την κλινική ιδιότητα, η σύζυγός μου και εγώ έχουμε δει πολλούς νέους ανθρώπους να αισθάνονται κατάθλιψη και να μην μπορούν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των γονέων τους. Ένας από τους ασθενείς μας, ένα 14χρονο κορίτσι, δημιούργησε μια λέσχη αυτοκτονίας. «Ο θάνατος δεν έχει σημασία», μας είπε. (Οι γονείς της ανησυχούσαν αρρωστημένα για την ασφάλειά της).

Ένα άλλο 14χρονο κορίτσι, του οποίου ο πατέρας ήταν αλκοολικός και η μητέρα τρομερά καταθλιπτική, άκουγε παραισθητικές φωνές. Διαγνωσμένη ως ψυχωτική, εγκατέλειψε το σχολείο, ισχυριζόμενη ότι θα μπορούσε να στηρίξει τη μητέρα της, η οποία θα έπρεπε να εγκαταλείψει τον πατέρα της. Οι φωνές αποδείχθηκε ότι ήταν εκείνες των γονιών της που τσακώνονταν και δεν ήταν καθόλου ψυχωτικές: απλώς η διαμάχη των γονιών της ηχούσε στο κεφάλι της. Η θλιβερή και απελπισμένη ενασχόλησή της με τη διαμάχη των γονιών της την κατέτρωγε.

Διαταραχή κενής καρδιάς: Ιστορικό πλαίσιο
Ο Μπωντλαίρ, στο διάσημο ποίημά του «Fleur de Mal» του 19ου αιώνα, περιέγραψε ένα αίσθημα εξαθλιωμένου κενού, που αποτυπώνεται με την εικόνα ενός βασιλιά μιας πλούσιας χώρας όπου βρέχει συνέχεια και ο οποίος έχει ένα αίσθημα μουδιάσματος και εσωτερικού θανάτου. Η κοινωνιολογική έννοια της ανομίας που περιέγραψε ο Talcott Parsons συνδέει αυτά τα συναισθήματα με την απουσία ενός συνόλου συμφωνημένων προτύπων, τα οποία στη συνέχεια εισχωρούν στο εσωτερικό των ανθρώπων.

Ο Andre Green έγραψε για τη «νεκρή μητέρα» μέσα σε πολλούς απελπισμένους και άδειους ασθενείς. Το σύμπλεγμα της νεκρής μητέρας του προσφέρει μια ψυχαναλυτική εξήγηση για ένα εσωτερικό κενό συνυφασμένο με τον υπαρξιακό τρόμο που περιγράφηκε επίσης στην υπαρξιακή ψυχιατρική του 20ού αιώνα.

Στη σημερινή Κίνα, με τις ταχύτατα μεταβαλλόμενες κοινωνικές προσδοκίες της, μπορούμε να δούμε πώς τα άτομα αισθάνονται αποκλεισμένα και εγκαταλελειμμένα, ακόμη και όταν ανεβαίνουν τα σκαλοπάτια της επιτυχίας. Αλλά αυτό δεν είναι τόσο διαφορετικό από την τύχη πολλών δυτικών νέων, οι οποίοι χάνονται στο ποτό και στα πάρτι σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καλύψουν μια εσωτερική αίσθηση ανούσιας ζωής και φόβου για το μέλλον.

Αν και δεν είναι ένας νέος τρόπος αισθάνεσθαι, η σκέψη των πολλών ποικιλιών των κενών καρδιών, σε Ανατολή και Δύση, μας βοηθά να κατανοήσουμε τις σύγχρονες εκδοχές της εσωτερικής ματαιότητας καθώς προσπαθούμε να βοηθήσουμε τους ασθενείς μας να βρουν νόημα στη ζωή τους.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/psychoanalytic-exploration/202206/what-is-empty-heart-disease

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Μιλήστε, κάντε γνωστά τα θέλω και τις ανάγκες σας στο σύντροφό σας και βρείτε ΜΑΖΙ λύσεις σε ό,τι σας απασχολεί!
ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΜΟΥΣΑ

…κάπου στο κέντρο, βράδυ, όπου το καλοκαιρινό αεράκι χάιδευε τα καμένα από τα πρώτα μπάνια κορμιά μας και μια γατούλα μπλεκόταν νωχελικά ανάμεσα στα πόδια μας ξεκίνησε το μείζον για αυτό το διάστημα θέμα των καλοκαιρινών διακοπών.

Η κάθε μια από την παρέα (όντας όλες μας γυναίκες στο τραπέζι) ξεκίνησε να λέει τα σχέδια της ώσπου έριξα στο τραπέζι την ιδέα να κάνουμε και κάτι όλες μαζί όπως παλιά, κοριτσοπαρέα κάτι που αρχικά τις ενθουσίασε όλες αλλά ύστερα ήρθαν οι δεύτερες σκέψεις για το τι θα πουν τα αγόρια τους. Και κάπου εδώ μπαίνει τελεία στην ιστορία και ξεκινάει η ανάλυση.

Οι χωριστές διακοπές σε κάποια ζευγάρια προκαλούν πονοκέφαλο ενώ σε άλλα είναι οριακά απαραίτητες. Σε αυτό φυσικά παίζουν πολλά ρόλο όπως η εμπιστοσύνη που υπάρχει σε ένα ζευγάρι (ή η απουσία της) η οικειότητα ,προηγούμενες σχέσεις και φυσικά οι ίδιοι οι εκάστοτε σύντροφοι τα θέλω τους και το κατά πόσο συμβαδίζουν αυτά με τα δικά μας.

Μέσα σε μια σχέση είναι πολύ όμορφο και υγιές να χτίζονται αναμνήσεις με τον σύντροφο μας αλλά άλλο τόσο σημαντικό είναι να μην παραμελούμε ούτε τον εαυτό μας αλλά και ούτε της οικογένεια ή τους φίλους μας. Δεν θα πρέπει μια σχέση να μας απορροφάει τόσο που να χάνουμε την προσωπικότητά μας ίσα ίσα. Θα πρέπει να νιώθουμε άνετα να παραμείνουμε και άτομα.

Κάποιοι από εμάς έχουμε την ανάγκη να αφιερώνουμε χρόνο και στις παρέες μας ή (και) στον εαυτό μας (πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι επιθυμούν να κάνουν διακοπές ολομόναχοι) και θα πρέπει να είναι αποδεκτό. Δεν χρειάζεται να έχουμε τύψεις για το αυτονόητο και στην περίπτωση που η σχέση είναι υγιής θα μας καταλάβει και η άλλη πλευρά.

Στην περίπτωση που ο σύντροφός μας έχει δεύτερες σκέψεις για κάτι τέτοιο θα πρέπει να γίνει κάποια συζήτηση να δει το ζευγάρι από πού προκύπτει. Και φυσικά κάποιες μέρες ξεχωριστές διακοπές από τον σύντροφό μας δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να προβούμε σε οποιεσδήποτε πράξεις οι οποίες δεν είναι αποδεκτές μέσα σε μια σχέση. Σημαίνει απλά πως είναι μια ευκαιρία να λείψουμε λίγο ο ένας από τον άλλον να έχουμε πράγματα να διηγηθούμε , να περάσουμε λίγο όμορφο και χαλαρό χρόνο και με άλλα πρόσωπα της ζωής μας όπως επίσης είναι και μια ευκαιρία ο κάθε ένας να ικανοποιήσει κάποιες ανάγκες του. Σκεφτείτε ένα ζευγάρι στο οποίο ο ένας θέλει τις ανέσεις του ενώ η άλλη πλευρά προτιμάει κάμπινγκ. Κάποιες μέρες ξεχωριστές διακοπές λοιπόν είναι και μια ευκαιρία να καλυφτούν οι ανάγκες και των δυο με διαφορετικές παρέες χωρίς να πιεζόμαστε να αφήσουμε πίσω τα θέλω μας.

Όλα αυτά φυσικά στην περίπτωση που έστω και ένας από τους δυο επιθυμεί να κάνει κάτι διαφορετικό. Κάθε ζευγάρι είναι μοναδικό όσο και οι 2 άνθρωποι οι οποίοι το αποτελούν. Δεν λέω τι είναι σωστό να γίνει και τι όχι .Εδώ γίνεται αναφορά στην περίπτωση που έστω και ένας θέλει να κάνει κάποιες μέρες ξεχωριστές διακοπές αλλά νιώθει τύψεις .Αντίθετα στην περίπτωση που ένα ζευγάρι επιλέγει αυτό τον τρόπο διακοπών διότι δεν αντέχει την παρουσία ο ένας του άλλου τότε σημαίνει πως η σχέση έχει πρόβλημα κάτι το οποίο θα πρέπει να δουλευτεί και όχι να αποφεύγεται!

Μιλήστε, κάντε γνωστά τα θέλω και τις ανάγκες σας στο σύντροφό σας και βρείτε ΜΑΖΙ λύσεις σε ό,τι σας απασχολεί σε όλα και όχι μόνο στο θέμα των διακοπών.
(…και για όσους έμειναν με την απορία εν τέλει θα πάμε όλες κοριτσοπαρέα ένα 4ήμερο για κάμπινγκ όσο τα αγόρια-τα περισσότερα τουλάχιστον- βρήκαν την ευκαιρία να επισκεφτούν τα χωριά τους το διάστημα αυτό και κάπως έτσι είμαστε όλοι ευχαριστημένοι).

Όλα τα παραπάνω ισχύουν και για τα 2 φύλα αντίστοιχα χωρίς εξαιρέσεις.

Καλό, ανέμελο καλοκαίρι…

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Shepard Gellert - «Όμοιος ομοίω… ζευγαρώνει»
Εμάς τους ανθρώπους, μας προγραμματίζουν να σκεφτόμαστε, να αισθανόμαστε και να ενεργούμε με ορισμένο τρόπο οι πρώιμες εμπειρίες της ζωής μας, οι γονείς μας, τα αδέλφια μας, οι θείοι κι οι θείες, οι παππούδες κι οι γιαγιάδες, οι δάσκαλοι, οι συνομήλικοί μας και μερικά τυχαία περιστατικά, όπως το δάγκωμα από ένα σκύλο, το κέντρισμα από μια μέλισσα, ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, οι παιδικές αρρώστιες ….

Αργότερα στη ζωή μας δεν έχουμε συνήθως συναίσθηση για αυτόν τον προγραμματισμό και πιστεύουμε πως είμαστε από φυσικού μας ηλίθιοι, σπιρτόζοι, χαζοί, οργισμένοι, κακοί, μελαγχολικοί ανίκανοι ή ανώτεροι.

Μπορούμε μάλιστα, καθώς είμαστε πλάσματα με διάνοια, να προγραμματιζόμαστε μόνοι μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε και μετά να χρησιμοποιούμε τις ικανότητές μας για να διατηρήσουμε την ευτυχία ή τη δυστυχία μας.

Πολλοί από μας καταφέρνουμε με αλάθευτη ακρίβεια σε όλη μας τη ζωή να μας αποδιώχνουν, να μας απορρίπτουν, να μας εκμεταλλεύονται, να μας εξευτελίζουν και να μας κατατρέχουν. Από τους κυριότερους τρόπους για να διατηρήσουμε την κακομοιριά μας είναι να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους και τους άλλους να προσπαθούμε να αλλάξουμε – την κοινωνία, το σύζυγο, το περιβάλλον. Και την ίδια στιγμή που κατηγορούμε τους άλλους, δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι πολλές από τις καταστάσεις που μας κάνουν δυστυχισμένους.

Shepard Gellert - «Όμοιος ομοίω… ζευγαρώνει», -απόσπασμα

https://www.o-klooun.com/

Ψυχολογία

Φερνάντο Πεσσόα: Ζωή είναι η άγνοια του εαυτού σου
Είναι τόσο δύσκολο να περιγράφει κανείς τι αισθάνεται όταν αισθάνεται πως πράγματι υπάρχει, πως η ψυχή του είναι μια ενότητα πραγματική…


Ξαφνικά, λες και κάποιο πεπρωμένο μαγικό με γιάτρεψε από μια τύφλωση παλιά, με αποτελέσματα εκπληκτικά κι αιφνίδια, σηκώνω το κεφάλι πάνω από την ανώνυμη μου ύπαρξη, για να γνωρίσω το πώς ζω. Και βλέπω πως ό,τι έκανα, ό,τι σκέφτηκα κι ό,τι υπήρξα, είναι ένα είδος αυτοεξαπάτησης και τρέλας. Μένω έκθαμβος μπροστά σ’ αυτά που κατάφερα να μη δω. Στέκω άφωνος μπροστά σ’ αυτό που ήμουν και που σήμερα βλέπω πως τελικά δεν είμαι.

Βλέπω, σαν μια έκταση αχανή κάτω από μια ακτίδα φωτός που σκίζει ξαφνικά τα σύννεφα, τη ζωή μου που πέρασε· και διαπιστώνω, με μια κατάπληξη μεταφυσική, σε ποιο βαθμό οι κινήσεις μου οι πιο σίγουρες, οι ιδέες μου οι πιο σοφές και οι πιο λογικοί μου στόχοι, δεν υπήρξαν τελικά παρά ένα είδος μέθης έμφυτης, μία τρέλα φυσιολογική, μία πλήρης άγνοια. Ούτε καν υποκρίθηκα, το ρόλο μου τον παίξαν άλλοι για λογαριασμό μου. Δεν υπήρξα ο ηθοποιός, μα οι κινήσεις του.

Ό,τι έκανα, σκέφτηκα ή υπήρξα, δεν είναι παρά μια υποταγή, είτε σ’ ένα ον τεχνητό που εξέλαβα ως εαυτό μου, διότι δρούσα ξεκινώντας από αυτό προς τα έξω, είτε στο βάρος των περιστάσεων, όπου συμπεριέλαβα ακόμη και τον αέρα που ανέπνεα. Είμαι, σ’ αυτή τη στιγμή της διαύγειας, ένα πλάσμα ξαφνικά μοναχικό, που βλέπει τον εαυτό του εξόριστο όταν όλη του τη ζωή την πέρασε πολίτης. Μέχρι και στις σκέψεις μου τις πιο μύχιες — δεν ήμουν εγώ.

Με πιάνει, λοιπόν, ένας τρόμος της ζωής σαρκαστικός, μια σύγχυση που ξεπερνάει τα όρια της συνειδητής μου ατομικότητας. Καταλαβαίνω πως υπήρξα μόνο σφάλμα και πλάνη, που δεν έζησα ποτέ, πως υπήρξα μόνο στο βαθμό που γέμισα το χρόνο με συνείδηση και σκέψη. Για τον εαυτό μου έχω την αίσθηση κάποιου που ξυπνάει μετά από έναν ύπνο γεμάτο με όνειρα πραγματικά ή κάποιου που απελευθερώθηκε ξαφνικά, μ’ ένα σεισμό, από το λιγοστό φως της φυλακής που είχε συνηθίσει.

Και με βαραίνει, στ’ αλήθεια, με βαραίνει σαν μια καταδίκη στη γνώση, αυτή η αιφνίδια συνειδητοποίηση της αληθινής μου ατομικότητας, αυτής που πάντα υπνοβατούσε ανάμεσα σ’ αυτό που αισθανόταν κι αυτό που έβλεπε.


Είναι τόσο δύσκολο να περιγράφει κανείς τι αισθάνεται όταν αισθάνεται πως πράγματι υπάρχει, πως η ψυχή του είναι μια ενότητα πραγματική, τόσο δύσκολο που δεν βρίσκω ανθρώπινες λέξεις για να το ορίσω. Δεν ξέρω αν, όπως νομίζω, έχω πυρετό ή αν μόλις γιατρεύτηκα από τον πυρετό του να κοιμάμαι τη ζωή.

Ναι, το ξαναλέω, είμαι ένας ταξιδιώτης που βρίσκεται ξαφνικά σε μια πόλη άγνωστη, χωρίς να ξέρει πώς έφτασε μέχρι εκεί’ κι έρχονται έτσι στο νου μου οι περιπτώσεις των ανθρώπων που χάνουν τη μνήμη τους, και γίνονται άλλοι για πολύ καιρό. Για πολύ καιρό υπήρξα άλλος —από τη γέννησή μου κι από την εποχή που απέκτησα συνείδηση— και σήμερα ξυπνάω, στη μέση μιας γέφυρας, γερμένος πάνω απ’ το ποτάμι, και γνωρίζοντας πως τώρα υπάρχω πολύ πιο σταθερός απ’ ό,τι υπήρξα μέχρι τώρα.

Η πόλη όμως μου είναι ξένη, οι δρόμοι άγνωστοι, κι ο πόνος μου δε βρίσκει γιατρειά. Περιμένω λοιπόν, σκυμμένος πάνω απ’ το ποτάμι, να μου περάσει η αλήθεια, και να επανέλθω πλαστός και άχρηστος, ευφυής και φυσιολογικός.

Δεν ήταν παρά μια στιγμή, πέρασε κιόλας. Βλέπω και πάλι τα έπιπλα γύρω μου, τα σχέδια πάνω στο φθαρμένο χαρτί των τοίχων, τον ήλιο μέσα από τα σκονισμένα τζάμια. Είδα την αλήθεια για μια στιγμή. Υπήρξα μια στιγμή με τη συνείδηση μου αυτό που είναι οι μεγάλοι άνδρες στη ζωή. Φέρνω στο νου μου τις πράξεις και τα λόγια τους, κι αναρωτιέμαι αν κι αυτοί κάποια στιγμή ενέδωσαν στον πειρασμό του Δαίμονα της Πραγματικότητας.

Ζωή είναι η άγνοια του εαυτού σου. Σκέψη είναι η ανεπαρκής γνώση του εαυτού σου. Η ξαφνική όμως γνώση του εαυτού σου, σε μια τέτοια καθαρτήρια στιγμή, είναι για σένα η άμεση αντίληψη της έννοιας της ενδόμυχης μονάδας, του μαγικού λόγου της ψυχής. Μα η αιφνίδια λάμψη καίει τα πάντα, αναλώνει τα πάντα. Μας απογυμνώνει ακόμη κι από τον εαυτό μας.

Δεν ήταν παρά μια στιγμή, και με είδα. Ύστερα δεν θα ξέρω ούτε καν να πω τι ήμουν. Και, τελικά, νυστάζω, γιατί μου φαίνεται, χωρίς να ξέρω γιατί, πως το νόημα όλων αυτών είναι ο ύπνος.

Φερνάντο Πεσσόα, Το βιβλίο της Ανησυχίας


Πηγή: o-klooun.com

Ψυχολογία

Με την άνοδο των social media και την ανάδειξή τους σε απόλυτο εργαλείο μάρκετινγκ αλλά και lifestyle οδηγό, κάθε μέρα αναρίθμητες πληροφορίες, εικόνες και επιλογές εμφανίζονται στη μικρή οθόνη ενός smartphone, η οποία μοιάζει σαν να χωρά έναν ολόκληρο κόσμο.

Οι επιλογές αναρίθμητες. Προσφορές, καταστήματα, άνθρωποι της διπλανής πόρτας που ζητούν ένα follow και αμέτρητα άρθρα που προτείνουν κάθε λογής εναλλακτική γεμίζουν τη λίστα μας με τα must-dοs, με αποτέλεσμα πολλές φορές να νιώθουμε χαμένοι σ’ έναν λαβύρινθο πληροφοριών. Κανείς φτάνει την τελική έξοδο ύστερα από πολλή έρευνα και αρκετή μελέτη!

Ωστόσο, δεν έχουν όλοι την ίδια δυσκολία να παίρνουν αποφάσεις -ειδικά σε ό,τι αφορά τα απλά καθημερινά ζητήματα, που δεν έχουν τόσο σοβαρό impact στο μέλλον μας ως άνθρωποι και ως επαγγελματίες. Από την άλλη βέβαια, υπάρχουν κι εκείνοι που, όχι μόνο θα σκεφτούν προσεκτικά την κάθε τους απόφαση, όσο ανούσια και αν είναι, αλλά θα δημιουργήσουν ένα τόσο τεράστιο και περιττό δίλημμα, το οποίο τελικά καταλήγει αγχωτικό και πνευματικά εξουθενωτικό.

Αν και εσείς αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων, ίσως να πάσχετε από FOBO -ακρωνύμιο του Fear of Best Option, το οποίο σε ελεύθερη μετάφραση αποδίδεται ως «ο φόβος μήπως χάνουμε την καλύτερη επιλογή».

Τον όρο εισήγαγε ο επιχειρηματίας και best-seller συγγραφέας Patrick McGinnis, ο οποίος μάλιστα δημιούργησε και τον περίφημο πια όρο FOMO (Fear of Missing Out, δηλαδή τον φόβο ότι θα χάσουμε κάτι συγκλονιστικό αν δεν είμαστε παντού παρόντες).

Ο ίδιος, ωστόσο, δε θεωρεί ότι το FOBO αποτελεί μια νέα ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά αποτελεί μέρος τις ανθρώπινης φύσης μας να ψάχνουμε πάντα για το καλύτερο. Μιλώντας στο «The Guardian», ο ίδιος τονίζει «Οι πρόγονοί μας πριν από εκατομμύρια χρόνια ήταν προγραμματισμένοι από τη φύση τους να περιμένουν για το καλύτερο». Με τον ίδιο βέβαια να συμπληρώνει ότι, καθώς πλέον είναι πολύ εύκολο να συγκρίνουμε τον εαυτό μας και τις επιλογές μας με των άλλων, μέσω της τεχνολογίας και των social media, αυτό το φαινόμενο έχει πάρει πλέον μεγάλες διαστάσεις και θεωρείται σύνδρομο.

Αν κάνετε 30 λεπτά να αποφασίσετε ποια ταινία θα δείτε στο Netflix, καθώς υπάρχουν αμέτρητες και θέλετε να είστε σίγουροι ότι θα δείτε την καλύτερη, αν δεν μπορείτε να αποφασίσετε με τίποτα που θα πάτε για φαγητό την Κυριακή μεσημέρι ή ποιο κοκτέιλ θα παραγγείλετε στο bar, έχετε ακυρώσει ό,τι είχατε κανονίσει με τον κολλητό σας επειδή μια πρόταση που ακούγεται πιο ενδιαφέρουσα προέκυψε και δε θέλετε να τη χάσετε, τότε ίσως να ανήκετε στην κατηγορία των ανθρώπων με FOBO.

Η 24χρονη Aoife O’Donaghue, η οποία μίλησε επίσης στη The Guardian, είπε ότι ακυρώνει συνέχεια την τελευταία στιγμή τα ραντεβού της. Η ίδια βρίσκει εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε απόφαση, ακόμα και όσες για πολλούς μπορεί να μοιάζουν ασήμαντες, όπως για παράδειγμα που να πάει για διάβασμα, στη βιβλιοθήκη ή σε καφετέρια «Σκεφτόμουν “Θα διαβάσω καλύτερα στο ένα ή στο άλλο; Θα παραγγείλω τσάι; Θα βρω να καθίσω εκεί που θα πάω;”» λέει η ίδια, προσθέτοντας ότι το σκεφτόταν επί 15 λεπτά, ώσπου την πόνεσε το στομάχι της από το άγχος.

Δίνοντας μια συνέντευξη στους New York Times, ο εισηγητής του όρου είπε ότι FOBO είναι ουσιαστικό η αδυναμία να δεσμευτεί κανείς σε μια επιλογή, καθώς φοβάται ότι αυτή δεν είναι πραγματικά η τέλεια δυνατή και αφήνει να ξεγλιστρήσει από τα χέρια του κάτι καλύτερο. Μάλιστα, ο ίδιος τόνισε ότι είναι ένα χαρακτηριστικό που κρύβει κι έναν ασυνείδητο ναρκισσισμό, καθώς οι άνθρωποι που πάσχουν από FOBO βάζουν τους ίδιους και τις ανάγκες τους σε προτεραιότητα. Συμπληρώνει ότι αποτελεί απόρροια ενός κόσμου όπου όλα μοιάζουν πιθανά και προσβάσιμα.

Όσες περισσότερες οι επιλογές τόσο περισσότερο πιθανό είναι να πάσχει κανείς από FOBO. Ωστόσο, το σύνδρομο αυτό επηρεάζει ακόμα και τις πιο σημαντικές αποφάσεις μας, που μπορεί ν’ αφορούν την εκπαίδευση ή την καριέρα μας.

Τι να κάνετε για να πάρετε πιο εύκολα μια απόφαση:

Στη συνέντευξη στους New York Times, ο Patrick McGinnis αποκάλυψε τι κάνει ο ίδιος...

«Για τα πιο απλά πράγματα ακολουθώ τη μέθοδο “Ρώτα το Ρολόι”. Καταλήγω σε δύο επιλογές και τοποθετώ νοητά την κάθε επιλογή στην αριστερή και δεξιά πλευρά του ρολογιού. Έπειτα κοιτάω το δείκτη με τα δευτερόλεπτα και κάνω αυτό που έχω βάλει στην πλευρά που μου δείχνει εκείνη τη στιγμή. Η απόφαση έχει παρθεί! Ακούγεται χαζό, αλλά αν δοκιμάσετε να ρωτήσετε το σύμπαν, θα με ευχαριστείτε μετά» (αν δεν έχετε ρολόι, ρίξτε ένα κέρμα, ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα).

«Για τα πιο σπουδαία ζητήματα, προσπαθώ να σκεφτώ ως επιχειρηματίας. Γράφω τα πάντα -τα υπέρ, τα κατά κι ό,τι άλλο μπορεί να με βοηθήσει να αποφασίσω- και ύστερα τα διαβάζω φωναχτά». Αυτό τον βοηθάει να έχει μια πιο ξεκάθαρη εικόνα επί του θέματος -πρακτική που ακολουθεί και στις επενδύσεις που κάνει.

Και κάτι που κάνω εγώ -τεράστιος πάσχων FOBO. Ρίχνω το κέρμα. Αν η επιλογή σας δημιουργεί σφίξιμο και εύχεστε να είχαν βγει γράμματα αντί για κορώνα, έχετε την απάντησή σας.

https://www.bovary.gr

 

Ψυχολογία

Και τι θα ήταν ο κόσμος χωρίς τις γιαγιάδες; Πεινασμένος και πάντα ματιασμένος

Λαμπρινή Λαδά Λαμπρινή
Τελικά υπάρχει το μάτι το κακό; Η βασκανία, το μάτιασμα, πώς να το πω; Έχω ψάξει και έχω μελετήσει πολύ σχετικά με το θέμα αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καταλήξει σε κάποια απόδειξη που να λέει και να αποδεικνυει την πραγματική υπόσταση του ματιού και της βασκανίας.

Υπάρχει το μάτι;
«Φτύσε με», «Φτύσου και κουνήσου» και προς Θεού μην πεις ευχαριστώ. Όλοι έχουμε μια γιαγιά που όταν είχαμε ανεξήγητη γκρίνια, βάρος στο κεφάλι, τάση προς έμετο ή πόνο στο στομάχι από το πουθενά πήγαινε στην σόμπα (μασίνα την έλεγε) και έβγαζε κάρβουνα που έβαζε στο ποτήρι με νερό και έλεγε την προσευχούλα ή στο φλυτζάνι του καφέ έριχνε μέσα στο νερό λαδάκι από το καντήλι λέγοντας πάλι την προσευχή.

Δεν ξέρω ούτε τι έβλεπε ούτε τι έλεγε ακριβώς, δεν έκανε να πει το ξεμάτιασμα γιατί μετά δεν θα έπιανε το ξεμάτιασμά της. Πάντως ό,τι και αν ήταν αυτό, μετά από λίγο, έφευγε το βάρος στο κεφάλι, η γκρίνια και η τάση προς έμετο.

Ακόμα και η εκκλησία δεν απορρίπτει την έννοια του ματιού. Η επιστήμη όμως δεν την παραδέχεται, δεν είναι κάτι που αποδεικνύεται ούτε εξηγείται.

Από την Ανατολή προς τα εμάς
Αν έχεις ταξιδέψει στην Ανατολή θα έχεις δει τα ματόχαντρα, τα στρογγυλά μπλε μάτια και το χέρι της Φατιμά. 400 χρόνια είναι πολλά. Είναι 4 αιώνες συνύπαρξης με έναν λαό που κουβάλησε τα πιστεύω του και μας τα υιοθέτησε. Πόσες γενιές και γενιές δεν γαλουχήθηκαν με αυτές τις πεποιθήσεις.

Έχω γνωστούς που ως δια μαγείας ματιάζονται κάθε μέρα, χωρίς υπερβολή και μάλιστα βρίσκουν ανθρώπους να τους κάνουν το ξεμάτιασμα. Ολόκληρο επιτελείο από ξεματιάστρες επιστρατεύονται καθημερινά (πολύ αμφιβάλλω ότι το κάνουν κάθε μέρα) και μετά ξαφνικά είναι περδίκι. Να το δεχτώ μια φορά στο τόσο να σου συμβεί αυτό το δίχως εξήγηση βάρος στο κεφάλι αλλά κάθε μέρα το θεωρώ υπερβολή.

Είναι οι άνθρωποι που γκρινιάζουν ενεργειακά βαμπίρ;

Ενέργεια
Δεν μπορώ να αποδεχτώ 100% την έννοια του ματιάσματος, ο ορθολογιστικός τρόπος σκέψης, δεν μου επιτρέπει να δεχτώ ότι κάποιος με κοίταξε, είδε ότι έχω κάτι που του άρεσε και το είδε με κακή διάθεση και τελικά ματιάστηκα. Οι γιαγιάδες μας το πίστευαν, εμείς οι νεότερες γενιές νομίζω ότι έχουμε μια σκεπτιστική διάθεση προς το μάτι.

Πιστεύω όμως στην ενέργεια. Η ενέργεια είναι αποδεδειγμένη από την επιστήμη, έχουμε ενέργεια και εκπέμπουμε ενέργεια και ίσως έχεις βρεθεί και εσύ σε μέρη με πολύ αρνητική ενέργεια να πλανάται στον αέρα και ως δια μαγείας να χαλάνε τα μηχανήματα, οι άνθρωποι να τσακώνονται μεταξύ τους, να επικρατεί βαβούρα και όλα πηγαίνουν στραβά.

Ό,τι πιστεύεις αυτό τραβάς
Αν πιστεύω ότι σήμερα μπορεί να ματιαστώ, μπορεί να αρέσουν αυτά που φοράω στους ανθρώπους, αυτά που κάνω, αυτά που είμαι, τότε ναι μπορεί να τραβήξω το μάτι πάνω μου και να γίνει αυτό που λέμε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Από την άλλη σκέφτομαι τι θα συμβαίνει κάθε μέρα στο σπίτι του Brad Pitt και όλων των άλλων αστέρων του Hollywood που εκατομμύρια ζευγάρια μάτια πέφτουν πάνω τους, που δεν έχουν την τύχη να έχουν μια ελληνίδα γιαγιά να τους ξεματιάζει κάθε μέρα. Εκείνοι άραγε τι να λένε για το θέμα, που τόσα χρόνια ζουν σε έναν κόσμο που δεν ξέρουν αν τελικά υπάρχει το μάτι;

https://ipop.gr/

Ψυχολογία

“Αυτο-αποτελεσματικότητα”: Πώς να μη σταματήσουμε ποτέ να πιστεύουμε στον εαυτό μας
Η αίσθηση της αποτελεσματικότητας είναι κρίσιμη για την επιτυχία, κι αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς της ζωής.
Αυτοαποτελεσματικότητα: Πώς να μη σταματήσουμε ποτέ να πιστεύουμε στον εαυτό μας
Οι γονείς τείνουν να πετούν πολλούς αφορισμούς στα παιδιά τους όταν προσπαθούν να τα ενθαρρύνουν, είτε για να διαβάσουν για ένα διαγώνισμα, είτε να μάθουν να οδηγούν ποδήλατο ή αυτοκίνητο, είτε να εξασκηθούν στο ποδόσφαιρο, είτε να προβάρουν ένα κομμάτι για το ρεσιτάλ πιάνου, και πάει λέγοντας. Σκεφτείτε κλισέ φράσεις όπως: «Ο νους υπερισχύει της ύλης!» ή «Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, οι σκληροί προχωρούν!» κι άλλα τέτοια.

Σίγουρα, τα παιδιά μπορεί να ενοχλούνται από αυτές και άλλες συνηθισμένες εκφράσεις, αλλά μαντέψτε: Οι γονείς κάτι ξέρουν, γιατί αυτού του είδους η ενθάρρυνση ενισχύει τις πεποιθήσεις αυτοαποτελεσματικότητας, και είναι ακριβώς αυτές οι πεποιθήσεις που θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη επιτυχία στη ζωή.

Η αίσθηση της αυτοαποτελεσματικότητάς μας επηρεάζει τη ζωή μας σχεδόν σε ό,τι κάνουμε, από το να μάθουμε να οδηγούμε ή να χειριζόμαστε την μπάλα του ποδοσφαίρου μέχρι να εξελισσόμαστε μέσα σε μια ουσιαστική, προσοδοφόρα καριέρα και να πλοηγούμαστε στις διαπροσωπικές σχέσεις. Όσο χιλιοειπωμένες κι αν είναι κάποιες εκφράσεις τους, οι γονείς προσπαθούν απλώς να ενισχύσουν την αυτοαποτελεσματικότητα σε όσους αγαπούν, επειδή γνωρίζουν ότι η αντιλαμβανόμενη αυτοαποτελεσματικότητά σας έχει πολύ πραγματικές επιπτώσεις στη ζωή σας. Και αυτό ισχύει ακόμη και αν οι δικοί σας δεν έχουν καν ορίσει ποτέ την αυτοαποτελεσματικότητα χρησιμοποιώντας τον ίδιο τον όρο.

Τι σημαίνει ο όρος αυτοαποτελεσματικότητα
Η αυτοαποτελεσματικότητα, σύμφωνα με τον ψυχολόγο που επινόησε τον όρο στα τέλη της δεκαετίας του 1970, Dr. Albert Bandura, είναι οι πεποιθήσεις ενός ατόμου για τις ικανότητές του να επιτύχει πράγματα – όσοι έχουν υψηλά επίπεδα αυτοαποτελεσματικότητας είναι σίγουροι ότι έχουν την ικανότητα να είναι επιτυχείς σε μια σειρά από εργασίες.

Γιατί είναι σημαντική η αυτοαποτελεσματικότητα
Σίγουρα, η υπερβολική αυτοπεποίθηση ή η έλλειψη αληθινής κατανόησης των γνώσεων, των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων μας μπορεί να είναι ένα πρόβλημα: ένα άτομο μπορεί να είναι απόλυτα σίγουρο ότι μπορεί να πηδήξει σε ένα ρυάκι αλλά να καταλήξει μούσκεμα, ότι μπορεί να εκφωνήσει έναν τέλειο γαμήλιο λόγο από το πουθενά αλλά να καταλήξει ένα ακατάστατο χάος, ή ότι μπορεί να ξεκινήσει μια επιτυχημένη επιχείρηση μόνο με το θάρρος του αλλά να καταλήξει σε οικονομική καταστροφή.

Αλλά από την άλλη πλευρά, χωρίς υψηλή αυτοαποτελεσματικότητα, κανείς δεν θα μπορούσε όχι μόνο να περάσει στην απέναντι όχθη του ποταμού αλλά και να γίνει όντως ολυμπιονίκης στο άλμα εις μήκος- κανείς δεν θα μπορούσε όχι μόνο να εκφωνήσει μερικές παρατηρήσεις σε ένα μικρό πλήθος αλλά μάλλον να ανέβει στη σκηνή για να εμφανιστεί μπροστά σε χιλιάδες – και αν κανείς δεν τολμούσε ποτέ να επενδύσει σε μια επιχείρηση, κανείς δεν θα έφτασε στην επιχειρηματική επιτυχία.

Η αίσθηση της αποτελεσματικότητας, που μετριάζεται από την αίσθηση της πραγματικότητας, είναι κρίσιμη για την επιτυχία, κι αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς της ζωής, από τον επαγγελματικό και τον προσωπικό μέχρι τον ακαδημαϊκό, όπως θα δούμε.

Παραδείγματα αυτοαποτελεσματικότητας
Βρείτε ένα πολύ επιτυχημένο άτομο και σχεδόν πάντα θα έχετε βρει ένα άτομο που πιστεύει ότι είναι ικανό να επιτύχει. Και αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς.
Για παράδειγμα, φανταστείτε πρώτα δύο υποψήφιους διδάκτορες που ετοιμάζονται να υπερασπιστούν τις διατριβές τους – φανταστείτε ότι οι φοιτητές έχουν εργαστεί στον ίδιο τομέα, έχουν γράψει εργασίες που είναι αρκετά παρόμοιες και οι δύο αρκετά καλές, και που είναι εξίσου έξυπνοι και ικανοί.

Εδώ είναι η παγίδα: η μία από αυτές τους υποψήφιους διδάκτορες έχει πλήρη εμπιστοσύνη στις ικανότητές της, ενώ η άλλη δεν έχει εμπιστοσύνη στις δικές της ικανότητες. Ποια φοιτήτρια θα κάνει την καλύτερη παρουσίαση;

Ας σκεφτούμε και τη διάσημη φράση του Τόμας Έντισον που είπε κάποτε: «Η ευφυΐα είναι 1% έμπνευση και 99% ιδρώτας». Ποιος είναι πρόθυμος να δώσει όλο αυτόν τον ιδρώτα, δηλαδή την προσπάθεια;

Και μπορείτε να δείτε παραδείγματα για το πώς οι άνθρωποι με υψηλή αυτοαποτελεσματικότητα τείνουν να είναι επιτυχημένοι στις τέχνες, στον αθλητισμό, στην πολιτική και αλλού – ένα μυαλό και ένα πνεύμα συντονισμένα στην επιτυχία τείνουν να οδηγούν το σώμα σε επιτεύγματα.

Πώς να αναπτύξουμε αυτοαποτελεσματικότητα
Τι σημαίνει να έχει κανείς υψηλή αυτοαποτελεσματικότητα; Σημαίνει ότι έχετε περισσότερες πιθανότητες να είστε ιδιαίτερα επιτυχημένοι. Και για τη μέτρηση της αυτοαποτελεσματικότητας, μπορείτε να στραφείτε σε ένα ερωτηματολόγιο αυτοαποτελεσματικότητας γνωστό ως «γενικευμένη κλίμακα αυτοαποτελεσματικότητας» ή GSE, που δημιουργήθηκε από τους ψυχολόγους Ralf Schwarzer και Matthias Jerusalem.

Απαντήστε σε κάθε μία από αυτές τις ερωτήσεις σε μια κλίμακα από το 1-5 και, όπως μπορείτε να μαντέψετε, όσο υψηλότερη είναι η βαθμολογία, τόσο υψηλότερη είναι η αυτοαποτελεσματικότητα:

– «Θα μπορέσω να επιτύχω τους περισσότερους από τους στόχους που έχω θέσει για τον εαυτό μου»

– «Όταν αντιμετωπίζω δύσκολα καθήκοντα, είμαι βέβαιος ότι θα τα καταφέρω»

– «Γενικά, πιστεύω ότι μπορώ να επιτύχω αποτελέσματα που είναι σημαντικά για μένα»

– «Πιστεύω ότι μπορώ να πετύχω σχεδόν σε κάθε στόχο που βάζω στο μυαλό μου»

– «Θα μπορέσω να ξεπεράσω με επιτυχία πολλές προκλήσεις»

– «Είμαι βέβαιος ότι μπορώ να αποδώσω αποτελεσματικά σε πολλά διαφορετικά καθήκοντα»

– Σε σύγκριση με άλλους ανθρώπους, μπορώ να κάνω τις περισσότερες εργασίες πολύ καλά»

– «Ακόμα και όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, μπορώ να αποδώσω αρκετά καλά»

Αυτοαποτελεσματικότητα έναντι αυτοεκτίμησης
Ο πρωταρχικός λεξικογραφικός ορισμός του όρου αυτοεκτίμηση είναι: ένας ρεαλιστικός σεβασμός ή μια ευνοϊκή εντύπωση για τον εαυτό μας, αυτοσεβασμός. Όπως μπορείτε να δείτε, πουθενά εκεί μέσα δεν γίνεται καμία αναφορά στις ικανότητες ή την επάρκεια κάποιου – ή στην αντίληψή τους, γνωστή και ως αίσθημα αυτοαποτελεσματικότητας. Με απλά λόγια, η αυτοεκτίμηση και η αυτοαποτελεσματικότητα δεν είναι συνώνυμα, δεν είναι καν αλληλοεξαρτώμενα.

Υπάρχουν, με άλλα λόγια, πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν καμία έλλειψη αυτοεκτίμησης ή αυτοαγάπης, που γνωρίζουν ότι είναι καλοί και αξιοπρεπείς άνθρωποι άξιοι σεβασμού, καλοσύνης και δικαιοσύνης, οι οποίοι ωστόσο δεν πιστεύουν ιδιαίτερα στις ικανότητές τους. Η υψηλή αυτοαποτελεσματικότητα μπορεί να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση, αλλά η αυτοεκτίμηση δεν αποτελεί θεμελιώδες συστατικό της αυτοαποτελεσματικότητας.

Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι με πολύ χαμηλή αίσθηση αυτοεκτίμησης τείνουν επίσης να έχουν χαμηλή αυτοαποτελεσματικότητα. Τα καλά νέα είναι ότι η κλίμακα της αυτοαποτελεσματικότητας είναι μεταβαλλόμενη, και όχι μόνο από το ένα άτομο στο άλλο, αλλά μέσα στον καθένα μας. Μπορείτε να οικοδομήσετε την αυτοαποτελεσματικότητα με την πάροδο του χρόνου, καθώς αντιμετωπίζετε τα δύσκολα καθήκοντα με την πιο αισιόδοξη δυνατή στάση κάθε φορά, εξασκώντας την αυτορρύθμιση έναντι των ανησυχιών και των αρνητικών σκέψεων και πιστεύοντας στον εαυτό σας όσο περισσότερο μπορείτε.

Με προσπάθεια, με την πάροδο του χρόνου θα καλλιεργήσετε την αυτοαποτελεσματικότητα και θα βελτιώσετε τις συναισθηματικές αντιδράσεις που έχετε στα δύσκολα καθήκοντα και τις προκλήσεις, με ευτυχές αποτέλεσμα τα πραγματικά βελτιωμένα αποτελέσματα, και όλα αυτά επειδή αφήνετε το νου και τη δική σας αυτοαποτελεσματικότητα να σας οδηγήσουν.

Εν κατακλείδι, ένα άτομο μπορεί να φτάσει στην επιτυχία, αρκεί πρώτα να πιστέψει ότι η επιτυχία είναι ένα αρκετά πιθανό αποτέλεσμα.

Πηγή:

www.goalcast.com/self-efficacy-how-to-never-stop-believing-in-yourself

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Συγγραφέας και µύστης, ο Έρμαν Έσσε γράφει απλά και κατανοητά για τα καίρια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα αποφθέγματά του για τον έρωτα, την αγάπη, το φόβο, το μίσος και την κοινωνία, αποτυπώνονται στο εγχειρίδιο του Άλαν Πέρσι, Έρμαν Έσσε: "66 μαθήματα καθημερινής σοφίας", ο οποίος αναλύει τον Έσσε και προσφέρει τη δική του οπτική, για µια ζωή λιγότερο περίπλοκη και πιο ουσιώδη.

Τρία αποσπάσματα για την αγάπη και τον έρωτα.

«ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΑΛΗΘΙΝΑ ΒΑΘΙΑ».

Το δημοφιλές παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Το Ασχημόπαπο, έχει ως ερμηνευτικό κλειδί για τον ενήλικο αναγνώστη την αναζήτηση του εαυτού. Το ασχημόπαπο γεννιέται ανάμεσα σε άλλα παπάκια, όμως είναι διαφορετικό. Δεν το αναγνωρίζουν ως ίδιο με εκείνα και το απορρίπτουν. Προσπαθεί να τα κάνει να το αγαπήσουν, ελπίζει να γίνει σαν εκείνα, αλλά δε μπορεί, γιατί στο βάθος είναι διαφορετικό. Νιώθει κατώτερο και περιφρονημένο και πασχίζει να γίνει αποδεκτό.

Αλλά, όσο το ασχημόπαπο δεν ανακαλύπτει την ταυτότητά του, δε βρίσκει την αγάπη -όσο δεν ανακαλύπτει πως είναι κύκνος και δεν αποδέχεται αυτό που είναι, δε μπορεί να αγαπήσει αληθινά, ούτε να αγαπηθεί.

Η αναζήτηση αποδοχής από το ασχημόπαπο ξεκινάει με κατεύθυνση προς τα έξω, καθώς προσπαθεί να ενταχθεί, θέλει να είναι κάτι που δεν είναι. Αλλά, στην περίπτωση του παραμυθιού, το ασχημόπαπο δεν ξεγελάει με τη θέλησή του, απλώς βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση χωρίς να ξέρει το γιατί. Πρέπει να ξεκινήσει μια πορεία που θα το οδηγήσει να ανακαλύψει ποιο είναι, και αυτό θα του επιτρέψει να βρει την αγάπη των άλλων.

Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να δείχνουν κάτι που δεν είναι, είτε γιατί νομίζουν πως αυτό θέλουν οι άλλοι είτε γιατί δεν τους αρέσει το πώς είναι. Είναι εξαρτημένοι από τη γνώμη των άλλων και χρειάζονται απελπισμένα την επιδοκιμασία τους.

Όμως, η αληθινή αγάπη δε γεννιέται από τη στέρηση, με το να περιμένουμε να καλύψει ο άλλος τα εσωτερικά μας κενά ή να μας πει τι πρέπει να κάνουμε.

Αγαπάμε κάτι αληθινά, μόνο αποδεχόμενοι αυτό που είναι. Μόνο αν αποδεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι, συμπεριλαμβανομένων των πληγών μας, θα μπορέσουμε να είμαστε κύριοι της ζωής μας.

Και γι' αυτό πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Κι έτσι, οι άλλοι θα μπορέσουν να αγαπήσουν το πρόσωπο που πραγματικά είμαστε και όχι ένα προσωπείο που έχουμε δημιουργήσει.

Ένα γνωστό τάνγκο με στίχους του Κάρλος Αντρές Μπαρ λέει: «Δε θα μπορέσω να γίνω καλύτερος, αν και το θέλεις αφού με παροτρύνεις ν' αλλάξω, δε θα μπορέσω να γίνω καλύτερος, αν και το θέλω, και για τη δική σου αγάπη και για τη δική μου. Αγάπα με όπως είμαι, με την αγάπη μου και τα πιστεύω μου, αγάπα με όπως είμαι, με την ενοχή μου και τη μνησικακία μου, μην περιμένεις από μένα, για να μ' αγαπήσεις, να πάψω να είμαι εγώ».

«Ο ΕΡΩΤΑΣ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΥΠΟΜΕΝΟΥΜΕ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ».

Ο άγγλος ποιητής Άλφρεντ Τέννυσον είπε: «Καλύτερα να έχεις ερωτευτεί και να έχεις χάσει παρά να μην έχεις ερωτευτεί ποτέ».

Και το να γνωρίσεις τον έρωτα, ακόμα και με τον κίνδυνο να τον χάσεις ή να πονέσεις εξαιτίας του, είναι η πιο υπέροχη εμπειρία που μπορεί να βιώσει η ψυχή. Όταν νιώθουμε ερωτευμένοι, η ψυχή μας ανοίγεται και τολμάμε πράγματα που πριν ούτε που τα ονειρευόμασταν.

Όπως είπε ο Πλάτων: «Δεν υπάρχει άνθρωπος τόσο δειλός, που να μη μπορεί να μεταμορφωθεί σε ήρωα χάρη στον έρωτα».

Ξαναγυρνώντας στον Σιντάρτα, στην αρχή της αναζήτησής του, είναι τόσο επικεντρωμένος στο να βρει τον Θεό και το νόημα της ύπαρξής του, που δε γνωρίζει την αληθινή αγάπη, παρόλο που έχει μοιραστεί το χρόνο του με την ωραία Καμάλα και την έχει ερωτευτεί. Ωστόσο, στο τέλος του ταξιδιού του γνωρίζει τον γιο του και τότε ανακαλύπτει ένα συναίσθημα που αγνοούσε.

Βιώνει μια αγάπη που δεν προέρχεται από την επιθυμία ή την ανάγκη, μια αγάπη αγνή και απόλυτη, που τον ωθεί να φροντίζει και να προστατεύει το παιδί του. Αυτό το είδος αγάπης είναι ένα μεγάλο δώρο που μας γεμίζει την καρδιά, αλλά παράλληλα μπορεί να κουβαλάει και πόνο. Κάθε σχέση γονέα-παιδιού συνεπάγεται ένα βαθμό πόνου και ανησυχίας.

Ανησυχούμε σημαίνει νοιαζόμαστε για κάτι προκαταβολικά, δηλαδή προτού αυτό συμβεί, ενδιαφερόμαστε να προλάβουμε τα γεγονότα, υποφέρουμε για κάτι που ακόμα δεν έχει συμβεί, αλλά που φοβόμαστε ότι μπορεί να συμβεί.

Το μόνο αντίδοτο στην ανησυχία είναι η ενασχόληση με κάτι. Όταν δινόμαστε ενεργά σε κάτι, δε μένει πια καιρός ούτε χώρος για ανησυχία.

Ο ώριμος έρωτας πρέπει να συνεπάγεται περισσότερη ενασχόληση με τον άλλο και λιγότερη ανησυχία. Να ζούμε τη σχέση και την αγάπη στο εδώ και στο τώρα.

Αν ασχολούμαστε με τον άλλο, αντί να ανησυχούμε, θα εξοικονομήσουμε πολύτιμη ενέργεια, που τη σπαταλάμε φτιάχνοντας καταστροφικά σενάρια.

Όταν έρθουν τα προβλήματα, αν έρθουν, τότε θα τα βάλουμε σε πρώτο πλάνο, όχι πριν. Με την ανησυχία δεν αποτρέπονται ούτε ο δικός μας πόνος ούτε του άλλο. Η ενασχόληση με τον άλλο είναι το μόνο χρήσιμο.

«ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ, ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΗΣ».

Ο Έρμαν Έσσε κλείνει το βιβλίο του Σιντάρτα, μόλις ο ήρωάς του βρίσκει την απόλυτη ειρήνη, μόλις ανακαλύπτει το σημαντικότερο που υπάρχει: την αγάπη.

Συλλαμβάνει το νόημα της ζωής, του κόσμου, του ανθρώπου -ανακαλύπτει ότι τα πάντα είναι ενωμένα και γι' αυτό μπορεί να τα αγαπήσει όλα, με μια αγάπη αγνή, πλήρη και απόλυτη, χωρίς να εκφέρει κρίσεις ή απόψεις.

Θυμάμαι ένα καθηγητή φιλοσοφίας που έλεγε πάντα ότι υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη φράση «σ' αγαπώ, γιατί σε χρειάζομαι» και σ' εκείνη που λέει «σε χρειάζομαι, γιατί σ' αγαπώ».

Και στις δύο φράσεις έχουμε μια ερωτική εξομολόγηση, όμως δείχνουν και οι δύο στ' αλήθεια έρωτα; Η Λουίζ Μ. Νόρμαν έχει πει ότι «το μυστικό της ευτυχίας βρίσκεται μάλλον στο να τη χαρίζεις παρά στο να την περιμένεις».

Το να περιμένουμε να αγαπηθούμε μόνο απογοήτευση μπορεί να μας φέρει και μια σταδιακή αποψίλωση της ικανότητάς μας να αγαπάμε. Αυτή η άποψη για τον έρωτα μας κάνει να βάζουμε όρους, να ζητάμε ανταλλάγματα, να υπολογίζουμε κινδύνους, σαν να είναι η αγάπη επιχείρηση.

Η απάντηση είναι πάντα έξω από μας και πρέπει να έρθει σε μας. Δεχόμαστε κριτικές και πιέσεις για να αποδείξουμε την αγάπη αυτή, όταν ίσως η αγάπη δε μπορεί να αποδειχτεί, αλλά μόνο να δείξει.

Ίσως η κυριότερη διαφορά ανάμεσα στην αγάπη που αναφέρει ο Έσσε και στο πώς την αντιλαμβανόμαστε εμείς είναι ο τρόπος που μιλάμε γι' αυτή. Θέλουμε να μας αγαπούν. Θέλουμε ν' αγαπάμε. Ενδυόμαστε τον κτητικό έρωτα, τον βιαστικό, τον αναγκαίο.

Όμως η τέχνη του αγαπάν είναι κάτι πολύ πιο ευρύ, πιο αγνό και πιο απροσδιόριστο.

Ο Έσσε έλεγε: «Όσο λιγότερο πιστεύω, γενικά, στην εποχή μας, όσο περισσότερο νομίζω ότι βλέπω την ανθρωπότητα να εκφυλίζεται και να μαραίνεται, τόσο λιγότερο σκέφτομαι την επανάσταση ως φάρμακο γι' αυτή την παρακμή και τόσο περισσότερο πιστεύω στη μαγεία της αγάπης».

Ο Έκχαρτ Τόλλε σχολιάζει ότι η αγάπη ως διαρκής κατάσταση είναι πολύ σπάνια και περιορισμένη, τόσο σπάνια, όσο ο ευσυνείδητος άνθρωπος. Ίσως γι' αυτό πρέπει ν' αρχίσουμε από ένα προκαταρκτικό στάδιο: να αφυπνιστούμε και να τολμήσουμε να βυθοσκοπήσουμε το ποιοι είμαστε και τι αναζητάμε.

 doctv.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.