Ιανουαρίου 18, 2022

Ψυχολογία

Ο φόβος της αδράνειας: 4 τρόποι να τον καταπολεμήσουμε και να γίνουμε δημιουργικοί

Το πιθανότερο είναι ότι ήδη θα γνωρίζετε το FOMO (το φόβο δηλαδή μήπως χάσουμε κάτι σημαντικό όσο μένουμε μακριά από τη διαδικτυακή ζωή). Τι να χάσουμε θα αναρωτιέστε. Τα πάντα: τι κάνουν οι φίλοι και γνωστοί καθημερινά, τι συμβαίνει στον κόσμο κλπ.

Αλλά υπάρχει και άλλο ένα είδος ενοχής, το οποίο αποκαλείται FOΒO, δηλαδή ο φόβος της αδράνειας (fear of not doing). Έχετε ποτέ νιώσει ενοχές που δεν κάνετε όλα όσα γνωρίζετε ότι είστε ικανοί να κάνετε; Επειδή σίγουρα μπορείτε να γράψετε κάτι, να οργανώσετε ένα δείπνο για φίλους ή να πάτε εκείνο το ταξίδι.

Φυσικά και έχετε νιώσει έτσι – άλλωστε, είστε άνθρωποι. Έχουμε τη φυσική επιθυμία να θέλουμε να ικανοποιήσουμε τις προσδοκίες μας. Το ιδιαίτερο αυτό συναίσθημα, ο φόβος της αδράνειας, αντλείται από την ένταση του να γνωρίζετε ότι μπορείτε να κάνετε σχεδόν τα πάντα, αλλά να παλεύετε να αποδεχτείτε ότι δεν θα καταφέρετε να τα κάνετε τελικά.

Το παιχνίδι της σύγκρισης είναι αυτό που συχνότερα προκαλεί τον έντονο αυτό φόβο. Και αυτό επειδή βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι οι φίλοι και γνωστοί μας πετυχαίνουν στα δικά τους projects (ή έτσι δείχνουν) και ότι αφοσιώνονται πλήρως σε αυτά.

Ο φόβος της αδράνειας μας κάνει να νιώθουμε ότι χάνουμε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε τις ικανότητες και το δυναμικό μας. Μας ψιθυρίζει στο αυτί: Θα μπορούσες να κάνεις τόσα πολλά, οπότε γιατί δεν το κάνεις; Αν λοιπόν ακούτε κι εσείς αυτή τη φωνή, υπάρχουν τρόποι για να την αντιμετωπίσετε• αυτή και τα συναισθήματα που τη συνοδεύουν.

4 τρόποι να αντιμετωπίσουμε το φόβο της αδράνειας
Επιλέξτε και συγκεντρωθείτε σε κάτι
Το χαρακτηριστικό με το φόβο της αδράνειας είναι πως δεν μας αφήνει να κάνουμε σχεδόν τίποτα. Αν παλεύετε με την ιδέα ότι δεν κάνετε ό,τι πρέπει να κάνετε, συχνά αυτό το συναίσθημα μας κάνει να παγώνουμε, να μουδιάζουμε και τελικά να μην κάνουμε τίποτα. Η λύση είναι να επιλέξουμε ένα πράγμα και να επικεντρωθούμε σε αυτό. Αν αφοσιωθείτε σε αυτό, το βέβαιο είναι πως δεν θα θυμάστε για λίγο καιρό όλα τα άλλα που νομίζετε ότι θέλετε να κάνετε.

Περιορίστε τον εαυτό σας
Αν ανησυχείτε για το ότι ξοδεύετε χρόνο σε ένα project που δεν θα σας αποφέρει κάτι σημαντικό, περιορίστε τον εαυτό σας. Μπορεί να θέλετε να γράφετε περισσότερο και να ξεκινήσετε ένα blog, αλλά τελικά τρομοκρατείστε από την τόσο αφηρημένη αυτή επιθυμία. Πείτε λοιπόν στον εαυτό σας ότι θα γράφετε ένα σύντομο κείμενο κάθε μέρα για ένα μήνα. Ή εγγραφείτε σε ένα αντίστοιχο μάθημα, για παράδειγμα, δημιουργικής γραφής.

Δημιουργήστε μικρές συνήθειες
Αν και πάλι νιώθετε ότι δεν εκμεταλλεύεστε τις κλίσεις και τα ταλέντα σας, προσπαθήστε να κάνετε μικρά βήματα. Ποια είναι η μικρότερη δυνατή πράξη που μπορείτε να κάνετε για να εξελιχθείτε; Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερο, μην πείτε στον εαυτό σας ότι πρέπει να διαβάζετε για δύο ώρες στο κρεβάτι κάθε βράδυ. Αντιθέτως, διαβάστε για 10 λεπτά στις συγκοινωνίες κάθε πρωί. Με αυτό τον τρόπο, θα τιθασεύσετε το φόβο της αδράνειας επειδή στην πραγματικότητα θα κάνετε κάτι.

Να θυμάστε ότι έχετε ακόμα αρκετό χρόνο
Η ζωή είναι ένα μεγάλο παιχνίδι. Ασχέτως του πόσο μεγάλοι είστε, έχετε αρκετό χρόνο να κάνετε όλα όσα θέλετε. Και αυτό είναι το όπλο σας για να καταπολεμήσετε το φόβο της αδράνειας. Ο μόνος τρόπος για να αντιστρέψετε αυτό το συναίσθημα είναι να θυμάστε αυτό: Θα έχετε το χρόνο για τα πράγματα που αποφασίζετε ότι είναι σημαντικότερα.

Μπορεί να ξεκινήσετε να μαθαίνετε μια ξένη γλώσσα, αλλά στην πορεία να αποφασίσετε πως δεν σας αρέσει και έτσι να αφοσιωθείτε σε κάτι άλλο, όπως σε ένα άθλημα. Έχετε αυτή την ελευθερία και αυτό είναι το σημαντικότερο. Αφήστε λοιπόν στην άκρη το φόβο της αδράνειας και επιλέξτε τη ζωή σας.

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Η οικογένεια δεν είναι πάντα τα άτομα με τα οποία έχετε το ίδιο αίμα. Είναι οι άνθρωποι που εκτιμούν το γεγονός ότι σας έχουν στη ζωή τους, σας ενθαρρύνουν να βελτιωθείτε με υγιείς και ενδιαφέροντες τρόπους και σας αποδέχονται όπως είστε τώρα αλλά κι όπως θα θέλατε να είστε. Αυτοί οι άνθρωποι – η πραγματική σας οικογένεια – είναι εκείνοι που πραγματικά έχουν σημασία.

Παρακάτω σας δίνουμε 20 συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να βρείτε και να καλλιεργήσετε αυτές τις ιδιαίτερες σχέσεις.

1. Απομακρυνθείτε από τους αρνητικούς ανθρώπους

Περάστε χρόνο με ανθρώπους που είναι έξυπνοι, αποφασιστικοί και έχουν τις ίδιες ιδέες με σας. Οι σχέσεις πρέπει να σας βοηθούν, όχι να σας βλάπτουν. Βρείτε άτομα που αντανακλούν αυτό που θα θέλατε να είστε. Επιλέξτε φίλους για τους οποίους νιώθετε υπερήφανοι, ανθρώπους που θαυμάζετε, που σας αγαπούν και σας σέβονται και γενικώς που κάνουν την ημέρα σας πιο φωτεινή απλώς με το να βρίσκονται δίπλα σας.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να περνάτε τον χρόνο σας με ανθρώπους που σας στερούν την ευτυχία. Όταν απελευθερωθείτε από τους αρνητικούς ανθρώπους, θα είστε ελεύθεροι να είστε ο εαυτός σας και αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να ζήσετε αληθινά.

2. Ξεχάστε αυτούς που έχουν ήδη φύγει από τη ζωή σας

Η δυσάρεστη αλήθεια είναι ότι υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που θα παραμείνουν στη ζωή σας μόνο εφ’ όσον έχουν να κερδίσουν κάτι από σας. Όταν δεν θα εξυπηρετείτε πλέον τους σκοπούς τους, θα φύγουν. Τα θετικό είναι ότι αν αντέξετε, τελικά θα καταφέρετε να τους βγάλετε από τη ζωή σας και να μείνετε με εκείνους τους καταπληκτικούς ανθρώπους στους οποίους μπορείτε να βασίζεστε.

Σπανίως χάνουμε τους φίλους και τους συντρόφους μας, το μόνο που συμβαίνει είναι ότι σταδιακά καταλαβαίνουμε ποιοί είναι πραγματικά. Όταν λοιπόν κάποιοι φεύγουν, αφήστε τους. Η μοίρα σας δεν είναι δεμένη με κανέναν που θέλει να φύγει. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι κακοί άνθρωποι, αλλά απλώς ότι ο ρόλος τους στη ζωή σας τελείωσε.

3. Δώστε μια ευκαιρία και στους ανθρώπους που δεν γνωρίζετε

Όταν γνωρίζετε κάποιον, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός, να θυμάστε ότι έχει τη δική του ιστορία. Ο καθένας έχει βιώματα που τον άλλαξαν και τον ανάγκασαν να εξελιχτεί. Όλοι οι περαστικοί στον δρόμο αντιπροσωπεύουν μια ιστορία εξίσου συναρπαστική και περίπλοκη όσο και η δική σας. Δεν υπάρχουν συνηθισμένοι άνθρωποι στη ζωή σας. Αν τους δώσετε μια ευκαιρία, θα σας προσφέρουν κάτι εκπληκτικό.

Εκμεταλλευτείτε τη δυνατότητα να κάνετε καινούριες σχέσεις, όπως και να διακόψετε όσες παλιές δεν εξελίσσονται πλέον. Εμπιστευτείτε την κρίση σας. Αγκαλιάστε τις καινούριες σχέσεις κατανοώντας ότι μπαίνετε σε άγνωστο έδαφος. Να είστε έτοιμοι να μάθετε, να αντιμετωπίσετε προκλήσεις και να συναντήσετε κάποιον που θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή σας για πάντα.

4. Δείξτε σε όλους ευγένεια και σεβασμό

Αντιμετωπίστε τους γύρω σας με ευγένεια και σεβασμό, ακόμη και εκείνους που είναι αγενείς απέναντί σας – όχι επειδή το αξίζουν, αλλά επειδή εσείς είστε ωραίοι άνθρωποι. Δεν υπάρχουν όρια ή κατηγορίες που να ορίζουν το ποιοί αξίζουν σεβασμό. Αντιμετωπίστε τους πάντες με τον ίδιο σεβασμό που θα δείχνατε στον παππού σας και την ίδια υπομονή που θα είχατε με τον μικρό σας αδελφό. Οι άνθρωποι θα νιώσουν την καλοσύνη που εκπέμπετε.

5. Αποδεχτείτε τους άλλους όπως ακριβώς είναι

Ούτως ή άλλως, τις περισσότερες περιπτώσεις είναι αδύνατον να τους αλλάξετε και είναι άσχημο να το προσπαθήσετε. Μην προσθέτετε στον εαυτό σας περιττό άγχος. Αντί να προσπαθείτε να αλλάξετε τους άλλους, υποστηρίξτε τους και δώστε τους το καλό παράδειγμα.

6. Ενθαρρύνετε και υποστηρίξτε τους γύρω σας

Αν εκτιμήσετε τους καταπληκτικούς ανθρώπους που υπάρχουν γύρω σας θα οδηγηθείτε σε όμορφα, παραγωγικά, πλήρη και γαλήνια μέρη. Γι’ αυτό λοιπόν να είστε χαρούμενοι για όσους προοδεύουν, να χαμογελάτε για τις νίκες τους και να είστε ευγνώμονες για όσα έχουν κατακτήσει. Ό,τι δίνετε παίρνετε και αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι που ενθαρρύνετε θα αρχίσουν να κάνουν το ίδιο και για σας.

7. Να είστε ο εαυτός σας όσες ατέλειες κι αν έχετε

Μέσα σε αυτόν τον τρελό κόσμο που προσπαθεί να σας κάνει όμοιο με όλους τους άλλους, βρείτε το θάρρος να είστε ο καταπληκτικός εαυτός σας. Και όταν γελάνε μαζί σας επειδή είστε διαφορετικοί, γελάστε κι εσείς επειδή είναι όλοι ίδιοι. Περάστε περισσότερο χρόνο με όσους σας κάνουν να χαμογελάτε και λιγότερο χρόνο με όσους νιώθετε ότι πιέζεστε για να τους εντυπωσιάσετε.

Να είστε ο εαυτός σας με όλες του τις ατέλειες και να συναναστρέφεστε με τους άλλους ανθρώπους. Δεν είμαστε τέλειοι για όλους, είμαστε τέλειοι μόνο για λίγους κι εκλεκτούς που αφιερώνουν χρόνο για να μας γνωρίσουν και να μας αγαπήσουν γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε. Και αυτούς τους λίγους, είναι οι ατέλειές μας που τους κάνουν να μας αγαπούν.

8. Συγχωρέστε τους ανθρώπους και προχωρήστε μπροστά

Μην περνάτε τη ζωή σας έχοντας μίσος στην καρδιά σας. Θα καταλήξετε να πληγωθείτε περισσότερο απ’ ό,τι τα άτομα που μισείτε. Συγχώρεση δεν σημαίνει να πείτε «Δεν πειράζει για όσα μου έκανες». Συγχώρεση σημαίνει να πείτε «Δεν πρόκειται να αφήσω αυτό που μου έκανες να καταστρέψει την ευτυχία μου για πάντα». Η συγχώρεση αποτελεί θεραπεία. Δεν σημαίνει ότι διαγράφετε το παρελθόν σας ή ξεχνάτε τι συνέβη, αλλά ότι διώχνετε την πίκρα και τον πόνο και επιλέγετε να μάθετε από το συγκεκριμένο γεγονός και να προχωρήσετε στη ζωή σας. Θυμηθείτε, όσο λιγότερο χρόνο περνάτε μισώντας όσους σας έβλαψαν, τόσο περισσότερο χρόνο θα διαθέτετε για να αγαπάτε όσους σας αγαπούν.

9. Κάντε καθημερινά μικρές πράξεις καλοσύνης για τους άλλους

Μερικές φορές αυτά τα μικροπράγματα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος στην καρδιά τους. Δεν μπορείτε να σημαίνετε τα πάντα για όλους, αλλά μπορείτε να είστε τα πάντα για μερικούς ανθρώπους. Αποφασίστε ποιοί θα είναι αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή σας και φερθείτε τους σαν να ήταν βασιλιάδες.

10. Ξεχωρίστε τους πραγματικούς φίλους σας

Καθώς μεγαλώνουμε, συνειδητοποιούμε ότι είναι λιγότερο σημαντικό να έχουμε πολλούς φίλους και πιο σημαντικό να έχουμε αληθινούς. Να θυμάστε ότι η ζωή μοιάζει με πάρτι. Καλείτε πολλούς ανθρώπους και κάποιοι φεύγουν νωρίς, κάποιοι παραμένουν όλη τη νύχτα, άλλοι θα γελάσουν μαζί σας και μερικοί θα εμφανιστούν πολύ αργά. Στο τέλος όμως, μετά τη διασκέδαση θα παραμείνουν λίγοι για να σας βοηθήσουν να καθαρίσετε το χάος. Και τις περισσότερες φορές, δεν είναι καν αυτοί που το προκάλεσαν. Αυτοί λοιπόν είναι οι πραγματικοί σας φίλοι κι έχουν τη μεγαλύτερη σημασία.

11. Να είστε πάντα πιστοί

Η αληθινή αγάπη και η πραγματική φιλία δεν σημαίνει ότι πρέπει τα άτομα να είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Σημαίνει ότι δύο άνθρωποι είναι αληθινοί ο ένας απέναντι στον άλλο ακόμη και όταν βρίσκονται χωριστά. Όταν πρόκειται για σχέσεις, η πίστη δεν αποτελεί ποτέ επιλογή, αλλά προτεραιότητα. Η πίστη είναι το παν.

12. Να έχετε καλύτερη επικοινωνία με τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για σας

Στις ανθρώπινες σχέσεις η απόσταση δεν μετριέται σε μίλια, αλλά σε αγάπη. Δύο άνθρωποι μπορεί να βρίσκονται ο ένας δίπλα στον άλλο, αλλά ταυτοχρόνως μίλια μακριά. Έτσι, μην αγνοείτε κάποιον που σας ενδιαφέρει, διότι η έλλειψη ενδιαφέροντος πονάει περισσότερο από τις λέξεις που λέμε πάνω στον θυμό μας. Επικοινωνήστε με όσους έχουν σημασία για σας όχι επειδή είναι βολικό, αλλά επειδή αξίζουν την επιπλέον προσπάθεια. Θυμηθείτε, δεν έχετε ανάγκη από έναν ορισμένο αριθμό φίλων, μόνο φίλους στους οποίους μπορείτε να βασιστείτε.

Το να δίνετε προσοχή σε αυτούς τους ανθρώπους αποτελεί προτεραιότητα.

13. Να κρατάτε τις υποσχέσεις σας και να λέτε την αλήθεια

Αν πείτε ότι σκοπεύετε να κάνετε κάτι, κάντε το! Αν πείτε ότι θα πάτε κάπου, να είστε εκεί! Αν λέτε ότι αισθάνεστε κάτι, να το εννοείτε! Αν δεν μπορείτε, δεν σκοπεύετε και δεν πρόκειται να κάνετε κάτι, μην πείτε ψέματα. Είναι πάντοτε καλύτερο να λέτε στους ανθρώπους την αλήθεια. Μην παίζετε παιχνίδια με το μυαλό και την καρδιά των άλλων. Μην λέτε μισές αλήθειες και μην έχετε μετά την απαίτηση να σας εμπιστευτούν όταν στη συνέχεια η αλήθεια βγει στο φως.

Οι μισές αλήθειες δεν είναι καλύτερες από τα ψέματα. Να θυμάστε ότι η αγάπη και η φιλία δεν κάνουν κακό. Όταν λέτε ψέματα, εξαπατάτε και παίζετε με τα συναισθήματα των άλλων, τους πληγώνετε. Ποτέ μην παίζετε με τα συναισθήματα κάποιου μόνο και μόνο επειδή έχετε ανασφάλεια για τα δικά σας. Να είστε πάντα ανοιχτοί και ειλικρινείς.

14. Δώστε αυτό που θέλετε να λάβετε

Μην περιμένετε από τους άλλους να σας δώσουν αυτό που δεν είστε διατεθειμένοι να δώσετε. Ξεκινήστε εφαρμόζοντας τον χρυσό κανόνα: αν θέλετε αγάπη, δώστε αγάπη. Αν θέλετε φίλους, να είστε φιλικοί. Αν θέλετε χρήματα, φροντίστε να το αξίζετε. Θα δείτε ότι έχει αποτέλεσμα. Είναι πραγματικά κάτι απλό.

15. Πείτε ξεκάθαρα τι εννοείτε και να εννοείτε όσα λέτε

Δώστε στους ανθρώπους που υπάρχουν στη ζωή σας τη γνώση που χρειάζονται αντί να περιμένετε να γνωρίζουν το άγνωστο. Η γνώση είναι εκείνη που δίνει ζωή στην επικοινωνία. Ξεκινήστε να επικοινωνείτε ξεκάθαρα. Μην προσπαθήσετε να διαβάσετε το μυαλό των άλλων και μην κάνετε τους άλλους να προσπαθούν να διαβάσουν το δικό σας. Τα περισσότερα προβλήματα, τόσο τα μικρά όσο και τα μεγάλα μέσα στην οικογένεια, τη φιλία ή τις επαγγελματικές σχέσεις ξεκινούν από την κακή επικοινωνία.

16. Αφήστε τους άλλους να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις

Μην κρίνετε τους άλλους με βάση το παρελθόν σας, διότι η ζωή τους είναι διαφορετική από τη δική σας.

Εκείνο που είναι καλό για κάποιον, μπορεί να μην είναι καλό για κάποιον άλλο. Κάτι που θα μπορούσε να κάνει κακό σε ένα άτομο, ίσως αλλάξει τη ζωή ενός άλλου ατόμου προς το καλύτερο. Αφήστε τους ανθρώπους να κάνουν τα δικά τους λάθη και να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις.

17. Να μιλάτε λιγότερο και να ακούτε περισσότερο

Οι λιγότερες συμβουλές αποτελούν συχνά την καλύτερη συμβουλή. Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πολλές συμβουλές, χρειάζονται κάποιον να τους ακούει και θετική υποστήριξη. Αυτό που θέλουν να μάθουν βρίσκεται συχνά ήδη μέσα τους. Απλώς χρειάζονται χρόνο για να σκεφτούν, να αναπνεύσουν και να συνεχίσουν να εξετάζουν τις διαδρομές που θα τους βοηθήσουν τελικά να βρουν τον δρόμο τους.

18. Μην ασχολείστε με ασήμαντες διαφωνίες

Δεν χρειάζεται να κάνει λάθος κάποιος άλλος προκειμένου να έχετε εσείς δίκιο. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι που οδηγούν στο σωστό και τις περισσότερες φορές απλώς δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία. (Διαβάστε το βιβλίο «How To Win Friends and Influence People»).

19. Αγνοήστε τα μη εποικοδομητικά και βλαβερά σχόλια

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σας κρίνει. Μπορεί οι άλλοι να γνωρίζουν την πορεία σας, αλλά δεν νιώθουν αυτά που περνάτε. Ανεξαρτήτως από το τι κάνετε, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σκέφτεται διαφορετικά.

Έτσι, επικεντρωθείτε στο να κάνετε αυτό που η καρδιά σας ξέρει ότι είναι σωστό. Όσα οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται και λένε για σας δεν είναι και τόσο σημαντικά. Το σημαντικό είναι ο τρόπος που βλέπετε εσείς τον εαυτό σας.

20. Δώστε προσοχή στη σχέση που έχετε με τον εαυτό σας

Μία από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες στη ζωή είναι η απώλεια του εαυτού σας μέσα από τη διαδικασία του να αγαπήσετε τους άλλους πάρα πολύ και να ξεχάσετε ότι είστε κι εσείς μοναδικοί. Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σας είπε ότι σας αγαπά ακριβώς όπως είστε και ότι αυτό που σκέφτεστε και αισθάνεστε είναι σημαντικό; Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σας είπε ότι κάνατε καλή δουλειά ή σας πήγε σε κάποιο μέρος μόνο και μόνο επειδή ήξερε ότι νιώθετε ευτυχισμένοι όταν βρίσκεστε εκεί; Πότε ήταν η τελευταία φορά που αυτός ο «κάποιος» ήσασταν εσείς;

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr/

Ψυχολογία

Πολλοί από εμάς διαιωνίζουμε μικροκακίες που μπορεί να προέκυψαν από μια διαφωνία, από μια παρεξήγηση, από τον τρόπο ανατροφής μας ή από κάποιο οδυνηρό γεγονός. Περιμένουμε πεισματικά από τον άλλο να κάνει εκείνος την πρώτη κίνηση – πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να συγχωρήσουμε ή να αναζωπυρώσουμε μια φιλία ή μια συγγενική σχέση.

Μια γνωστή μου, με όχι και τόσο καλή υγεία, μου είπε πρόσφατα ότι είχε να μιλήσει με το γιο της σχεδόν τρία ολόκληρα χρόνια. «Γιατί;» τη ρώτησα. Μου απάντησε πως κάποτε είχαν διαφωνήσει μεταξύ τους σχετικά με τη γυναίκα του και ότι δεν σκόπευε να του μιλήσει αν δεν της τηλεφωνούσε εκείνος πρώτα. Όταν της πρότεινα να του απλώσει πρώτη εκείνη το χέρι, αρνήθηκε επίμονα λέγοντας: «Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Εκείνος είναι που πρέπει να ζητήσει συγγνώμη».

Ήταν στην κυριολεξία έτοιμη να πεθάνει παρά να κάνει η ίδια την πρώτη κίνηση επανασύνδεσης με τον μοναδικό της γιο. Παρ’ όλα αυτά, μετά από κάποια μικρή και ευγενική ενθάρρυνση, αποφάσισε να του τηλεφωνήσει. Προς μεγάλη της έκπληξη, ο γιος της αισθάνθηκε τόσο ευγνώμων για την καλή θέληση που επέδειξε η μητέρα του, ώστε της ζήτησε από μόνος του συγγνώμη. Και όπως συμβαίνει συνήθως, όταν κάποιος βρίσκει την ευκαιρία να κάνει την πρώτη κίνηση, όλοι βγαίνουν κερδισμένοι.

Όποτε εμμένουμε στο θυμό μας, μετατρέπουμε στο μυαλό μας τα «μικροπράγματα» σε πραγματικά «σοβαρά πράγματα». Αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι απόψεις μας είναι πιο σημαντικές από την ευτυχία μας. Δεν είναι.

Αν θέλετε να είστε ένα πιο ήρεμο άτομο, πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι το να έχετε δίκιο σχεδόν ποτέ δεν είναι πιο σημαντικό από το να επιτρέπετε στον εαυτό σας να είναι ευτυχισμένος. Και ο τρόπος για να είστε ευτυχισμένοι είναι να δώσετε τόπο στην οργή και να απλώσετε το χέρι σας.

Αφήστε τους άλλους να έχουν δίκιο. Αυτό δεν σημαίνει ότι εσείς έχετε άδικο. Και όλα θα είναι μια χαρά. Έτσι θα νιώσετε την ηρεμία του να δίνετε τόπο στην οργή, καθώς και τη χαρά να αφήνετε τους άλλους να έχουν δίκιο.

Θα παρατηρήσετε επίσης ότι, ενώ εσείς κάνετε την πρώτη κίνηση και αφήνετε τους άλλους να έχουν «δίκιο», εκείνοι θα γίνουν λιγότερο αμυντικοί απέναντί σας και θα σας αντιμετωπίζουν με περισσότερη αγάπη. Μπορεί ακόμα και να ανταποδώσουν την κίνηση της καλής θέλησης που κάνατε.

Αλλά αν δεν το κάνουν για κάποιο λόγο, τα πράγματα και πάλι θα είναι εντάξει. Εσείς θα έχετε την εσωτερική ικανοποίηση ότι συνεισφέρατε στη δημιουργία ενός κόσμου με περισσότερη αγάπη και σίγουρα θα αισθάνεστε πιο ήρεμοι μέσα σας.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Richard Carlson «Μη βασανίζεστε για μικροπράγματα γιατί όλα είναι μικροπράγματα» από τις εκδόσεις Πεδίο

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Πάψε να μετράς. Και κυρίως πάψε να με γειώνεις. Ξέρεις, έχω συναίσθηση του πόσο άσχημα είναι τα πράγματα εκεί έξω. Δε ζω σε κάποιο φανταστικό κόσμο. Εκεί έξω κυκλοφορώ κι εργάζομαι κάθε μέρα. Εκεί έξω πληρώνω λογαριασμούς και χαράτσια. Εκεί έξω υπολογίζω και δε μου φτάνουν τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα.

Την ξέρω την πραγματικότητα, τη ζω. Μα δεν την αγαπώ. Πως θα μπορούσα, άλλωστε. Και δεν τη δέχομαι. Δεν τη γουστάρω για συγκάτοικο, πως το λένε.

Εσύ μπορεί να θέλεις να κοιμάσαι μαζί της. Να τη βλέπεις το πρωί που ξυπνάς και το βράδυ πριν κλείσεις τα μάτια σου. Μπορεί να σου αρέσει αυτή τη μιζέρια να τη βλέπεις και στον ύπνο σου. Εγώ τα όνειρα μου τα θέλω φωτεινά. Ανέμελα… Πολύχρωμα…

Γι’αυτό εμένα μη μη με αγγίζεις. Και κυρίως μη με κατηγορείς ανώριμη.

Δεν είμαι. Είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένη. Ξέρω τι θέλω μα κυρίως τι δε θέλω.

Δε θέλω τούτη τη μαυρίλα που μας βάψανε τη ζωή. Δε θέλω να κουβαλώ πάνω μου την κρίση πέρα από όσο είναι απολύτως απαραίτητο.

Κι εσύ με πιέζεις. Και κυρίως με χαλάς.

Εγώ μετρώ όνειρα κι εσύ λεφτά.

Εγώ μετρώ στιγμές κι εσύ απλήρωτες υπερωρίες.

Παράτα τα όλα και πάμε μια βόλτα. Το άγχος μας δε σώζει τον κόσμο. Μήτε πληρώνει λογαριασμούς.

Μόνο συνθέτει δυστυχίες.

Ένα μωσαϊκό γίνηκε η δυστυχία του κόσμου. Και με πονά να το βλέπω. Με πονά να υπάρχει.

Έλα να κάνουμε μερικές θετικές σκέψεις. Αυτές σου λείπουν. Και μερικά χαμόγελα.

Χαμογέλα μου να σε δω όπως είσαι. Άνθρωπος νέος, ζωντανός.

Πάψε να είσαι το φάντασμα που σε καταντήσανε. Δες εμένα. Παραπαίω κι όμως φορώ το πιο καλό μου χαμόγελο. Εκείνο που φτάνει ως τα μάτια.

Γιατί έτσι παλεύεται αγάπη μου η ζωή. Δίχως μουρμούρα και μιζέρια. Με δύναμη και τρέλα.

Έλα να τους τρελάνουμε εμείς, πριν το κάνουν αυτοί.

Έλα να νοιαστούμε για την ψυχική μας ισορροπία. Έλα να ζήσουμε.

Φτωχικά. Δε με νοιάζει.

Μα όχι μίζερα.

Στενόχωρα. Δε με πειράζει.

Μα όχι κλειστοφοβικά.

Τη ζωή μου τη διαφεντεύω εγώ. Και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου την κάνει σκουπίδι.

Ζορίζομαι, το ξέρεις. Ζορίζεσαι, το ξέρω. Κι όλοι μαζί με μας το ίδιο.

Κι είναι άσχημα τα πράγματα. Κι είναι το πηγάδι άπατο ακόμη. Δεν έχουμε ξύσει το βυθό. Δεν τον έχουμε πλησιάσει καν. Έτσι λένε τουλάχιστον. Έτσι αποδεικνύεται μέρα τη μέρα.

Μα χαμογέλα μου. Και θα σου γελάσω κι εγώ. Κι ας κάνουμε όνειρα. Μικρά ή μεγάλα. Τρελά ή λογικά.

Όνειρα να είναι. Αυτά κανένα μισθολόγιο δεν μπορεί να τα πετσοκόψει. Και καμία τράπεζα να τα κατασχέσει. Είναι το παραθυράκι της ζωής ενάντια στην παράνοια των ανθρώπων.

Όνειρα…

Όλα γκρεμίζονται μα εμείς ας κάνουμε όνειρα.

Ας ελπίσουμε σε μια καλύτερη μέρα.

Ας πιστέψουμε σε αυτή κι ας την κυνηγήσουμε. Δίχως γκρίνιες και μιζέριες. Δίχως άγχη και καυγάδες. Δίχως θυμούς και παραλογισμούς.

Μόνο με χαμόγελα.

Με θετική ενέργεια και πίστη.

Στο Θεό, τον άνθρωπο και τη ζωή.

Κι όλα θα φτιάξουν…


Της Στεύης Τσούτση. - Διαφορετικό

https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία


Η υπομονή είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο στη διαδικασία της εξέλιξης τόσο του φυσικού κόσμου όσο και του προσωπικού μας κόσμου.

«Μην επιθυμείς να ενεργείς πολύ γρήγορα. Μην κοιτάς τα τοσoδά οφέλη. Ο πόθος να ενεργείς γρήγορα σε εμποδίζει να ενεργείς ενδελεχώς. Όταν κοιτάς τα τοσοδά οφέλη, δεν καταφέρνεις τα σπουδαία» – Κομφούκιος

Ο Κομφούκιος ήταν Κινέζος διδάσκαλος και στοχα­στής, η φιλοσοφία του οποίου άσκησε ισχυρή επί­δραση στην καθημερινή ζωή και στον πολιτισμό της Κίνας εδώ και περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια.

Έχω κολλήσει αυτό το χωρίο από τη διδασκαλία του αρχαίου Κινέζου διδάσκαλου και στοχαστή Κομφούκιου επάνω από τη γραφομηχανή μου, ως μια διακριτική καθημερινή υπενθύμιση ότι δεν πρέπει να κάνω τίποτε που θα σταθεί εμπόδιο στην πραγμάτωση και την ολοκλήρωση των «σπουδαίων έργων». Έχω μάλιστα την εντύπωση ότι η φύση μας μπορεί να μας μάθει πολλά σχετικά με το πώς εμείς οι ίδιοι θέτουμε εμπόδια στο μεγαλείο μας. Κι όμως, η φύση μας είναι αυτό ακριβώς που τόσο συχνά αγνοούμε, δίνοντας σημασία μόνο σε ό,τι μας λέει ο νους μας σχετικά με το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα.

Η υπομονή είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο στη διαδικασία της εξέλιξης τόσο του φυσικού κόσμου όσο και του προσωπικού μας κόσμου. Αν, λόγου χάρη, γδάρω το χέρι μου ή πάθω κάποιο κάταγμα, η διαδικασία της ίασης θα προχωρήσει αποκλειστικά και μόνο με τον δικό της ρυθμό, ανεξάρτητα από την όποια άποψη μπορεί να έχω εγώ σχετικά με το θέμα. Αυτή είναι στην πράξη η λειτουργία του φυσικού κόσμου. Η επιθυμία μου για ταχεία επανόρθωση της βλάβης δεν έχει την παραμικρή σημασία.

Παρομοίως, αν δείξω αντίστοιχη ανυπομονησία στον προσωπικό μου κόσμο, θα τον εμποδίσω να θεραπευτεί πλήρως, όπως μας συμβούλεψε ο Κομφούκιος εδώ και περισσότερους από είκοσι πέντε αιώνες. Ο Σαίξπηρ εναρμονίστηκε με τη σοφία εκείνου του αρχαίου Κινέζου προ- κατόχου του όταν έγραφε: «Πόσο αμβλύνοες είναι εκείνοι που δεν έχουν διόλου υπομονή! Ποια πληγή γιατρεύτηκε ποτέ μεμιάς κι όχι σταδιακά;»

Θυμάμαι πως, όταν ήμουν παιδί, κάποια άνοιξη είχα φυτέψει σπόρους από ραπανάκια. Στις αρχές του καλοκαιριού, παρατήρησα πως είχαν ξεφυτρώσει από το έδαφος πράσινα βλαστάρια. Τα παρακολουθούσα να αναπτύσσονται λίγο λίγο μέρα με τη μέρα, μέχρι που τελικά η υπομονή μου εξαντλήθηκε κι άρχισα να τραβώ τα βλαστάρια θέλοντας να τα κάνω να αναπτυχθούν ταχύτερα. Δεν είχα μάθει ακόμη πως η φύση μάς αποκαλύπτει τα μυστικά της σύμφωνα με το δικό της χρονοδιάγραμμα. Έτσι όπως τραβούσα τα βλαστάρια, οι ρίζες ξεπρόβαλαν από το έδαφος χωρίς ραπανάκια και η παιδική μου ανυπομονησία να επιταχύνω τα πράγματα ματαίωσε κάθε ελπίδα.

Τώρα λοιπόν, όταν με ρωτούν αν νιώθω απογοήτευση επειδή κάποιο από τα βιβλία μου δεν εμφανίστηκε στη λίστα των μπεστ σέλερ όπως τα προηγούμενα, σκέφτομαι άλλη μια σοφή κουβέντα του Κινέζου στοχαστή: «Τα σπουδαία έργα δεν φοβούνται τον χρόνο». Και πόσο μεγάλος έπαινος είναι αυτός για τη μεγαλοφυΐα του ίδιου του Κομφούκιου, αφού τα λόγια του εξακολουθούν να παρατίθενται και οι γνώσεις του να εφαρμόζονται είκοσι πέντε περίπου αιώνες μετά την αναχώρησή του από αυτόν εδώ τον κόσμο! Εγώ, από την πλευρά μου, γράφω για εκείνες τις ψυχές που ακόμη δεν έχουν πραγματώσει την ύπαρξή τους, και αν αυτό σημαίνει πως θυσιάζω το ασήμαντο πλεονέκτημα μιας διακεκριμένης θέσης σε κάποια λίστα σήμερα, νιώθω ικανοποιημένος, παρόλο που το ανυπόμονο εγώ μου δυσκολεύεται να το κατανοήσει!

Στο βιβλίο Μαθήματα Θαυμάτων υπάρχει μια αράδα που μπερδεύει όλους όσοι ζουν φυλακισμένοι μέσα στο εγώ τους, επειδή φαινομενικά μοιάζει αντιφατική. Πρόκειται για την εξής φράση: «Η απεριόριστη υπομονή παράγει άμεσα αποτελέσματα», και στην πραγματικότητα αντηχεί την ηλικίας είκοσι πέντε αιώνων συμβουλή στην οποία αναφέρομαι εδώ. Η απεριόριστη υπομονή περιγράφει την κατάσταση της πίστης ή της απόλυτης γνώσης.

Αν γνωρίζεις δίχως αμφιβολία ότι αυτό το οποίο πράττεις βρίσκεται σε συμφωνία με τον σκοπό της ζωής σου και ότι μετέχεις στην ολοκλήρωση ενός σπουδαίου έργου, τότε είσαι συμφιλιωμένος με τον εαυτό σου και εναρμονισμένος με την ίδια σου την ηρωική αποστολή. Αυτή η αίσθηση γαλήνης είναι και το άμεσο αποτέλεσμα που απολαμβάνεις, ενώ συγχρόνως συνιστά μια κατάσταση φωτισμένης ευδαιμονίας.

Κι έτσι, η απεριόριστη αυτή υπομονή σε εξυψώνει σε ένα τέτοιο επίπεδο πίστης όπου δεν σε ενδιαφέρει καθόλου να επιταχύνεις την πορεία των πραγμάτων. Απομακρύνεσαι από την ανάγκη να δεις τα αποτελέσματα εδώ και τώρα, όπως ακριβώς γνωρίζεις ότι τα τραύματά σου, τα γδαρσίματα και οι πληγές σου θα ιαθούν με τον ρυθμό που υπαγορεύει η φύση και όχι το ανυπόμονο εγώ σου.

Αυτού του είδους η γνώση με έχει βοηθήσει πάρα πολύ τόσο στο συγγραφικό έργο μου όσο και σε ολόκληρο το έργο της ζωής μου. Στη σχέση μου με τα παιδιά μου, δεν είμαι διαρκώς αγχωμένος με τον βαθμό ενός διαγωνίσματος ή με κάποια χαμηλή επίδοσή τους όπως εμφανίζεται σε μια δεδομένη στιγμή, καθώς μπορώ να δω την ευρύτερη εικόνα στη ζωή τους. Ό

πως ακριβώς λέει εκείνη η παροιμία της Ανατολής, πιθανώς εμπνευσμένη από τα διδάγματα του Κομφούκιου, «με τον χρόνο και την υπομονή, το φύλλο της μουριάς γίνεται μεταξωτό ένδυμα», έτσι κι εγώ σκέφτομαι τα παιδιά μου σαν το μετάξι που θα προκύψει μέσα από μια εξελικτική διαδικασία η οποία ήδη συμβαίνει. Φυσικά, γευόμαστε και τις μικρές χαρές του εδώ και του τώρα. Όμως γνωρίζω συγχρόνως ότι ακόμη και οι πρόσκαιρες αναποδιές μάλλον θα ενδυναμώσουν το μεγαλείο των παιδιών μου αντί να το αμαυρώσουν.

Η ανυπομονησία γεννά τον φόβο, το άγχος και την αποθάρρυνση. Η υπομονή εκδηλώνεται μέσα από την εμπιστοσύνη, την αποφασιστικότητα και μια αίσθηση γαλήνιας ικανοποίησης. Καθώς αναλογίζεστε την ίδια σας τη ζωή, διερευνήστε πόσο συχνά απαιτείτε μια άμεση ένδειξη επιτυχίας, για τον εαυτό σας και για τους άλλους, κι έπειτα προσπαθήστε, αντί γι’ αυτό, να δείτε τη συνολική εικόνα.

Όταν είστε εστιασμένοι στον σκοπό σας και βλέπετε την ευρύτερη εικόνα, είστε πια σε θέση να απελευθερωθείτε από την τάση σας ν’ αναζητάτε την καταξίωση με τη μορφή παρασήμων και άμεσων επευφημιών. Η προσωπική μου εμπειρία από τους εθισμούς και την υπέρβασή τους ίσως σας θυμίσει καταστάσεις και της δικής σας ζωής. Όταν ήμουν ακόμη εθισμένος σε κάποιες ουσίες, όπως η καφεΐνη και το αλκοόλ, συχνά σκεφτόμουν να απελευθερωθώ από τον εθισμό μου. Αναζητούσα τότε κάποιο μικρό κατόρθωμα, όπως να μην πιω για μία μέρα, κι όταν το έφερνα σε πέρας, χαλάρωνα και έσπευδα να πιω ένα αναψυκτικό τύπου κόλα ή μια μπίρα για να το γιορτάσω. Όσο επικεντρωνόμουν στις μικρές εκείνες νίκες, εμπόδιζα το πραγματικό έργο να ολοκληρωθεί.

Μόνο όταν καλλιέργησα και ανέπτυξα τελικά το προτέρημα της απεριόριστης υπομονής με τον εαυτό μου, άφησα το ζήτημα στα χέρια του Θεού και θυμήθηκα πόσο τέλειος είχε σταθεί μαζί μου, ακόμη και στις πιο άσχημες στιγμές μου. Όντας πια εφοδιασμένος με απεριόριστη υπομονή, μπορούσα να δω ξεκάθαρα ότι οι τοξικές ουσίες επιδρούσαν αρνητικά στον υψηλότερο σκοπό μου και στην αποστολή μου στη ζωή, κι έτσι άφησα πίσω μου όλους εκείνους τους εθισμούς.

Δίχως αμφιβολία, όλες οι σκέψεις μου για απαλλαγή από τους εθισμούς μου, όλες οι προσπάθειες και όλες οι αποτυχίες μου –όλα εκείνα τα «μικρά οφέλη», όπως τα αποκαλεί ο Κομφούκιος–, αποτελούσαν μέρος της διαδικασίας κάθαρσης. Όντας όμως υπομονετικός με τον εαυτό μου, μπορούσα πια να μένω υπομονετικός και απέναντι σε όλες τις μικρές νίκες μου, και μόνο έτσι εκείνες δεν με καθυστέρησαν από την εκπλήρωση του μεγαλύτερου έργου μου.

Επέτρεψα στη διαδικασία να εξελιχθεί με τον δικό της ρυθμό, και σήμερα μπορώ πια να δω πολύ καθαρά πώς η απαλλαγή μου από την ανυπομονησία μού έδωσε τη δυνατότητα να προχωρήσω σ’ ένα επίπεδο που ουδέποτε είχα φανταστεί τότε που συνήθιζα να συγχαίρω τον εαυτό μου για τις μικρές νίκες του κι αμέσως μετά να ενδίδω πάλι. Αν εκτιμάτε το παράδοξο στοιχείο σε αυτή την κατάσταση, τότε θα απολαύσετε και αυτές τις δύο παράδοξες ρήσεις: «Η απεριόριστη υπομονή παράγει άμεσα αποτελέσματα» και «Μία μέρα τη φορά παράγει αιώνια αποτελέσματα».

Για να δείτε τον παράλογο χαρακτήρα της ανυπομονησίας στη ζωή σας, ρυθμίστε μερικές ώρες μπροστά το ρολόι σας και σκίστε αρκετές σελίδες από το ημερολόγιο τοίχου σας. Και μετά πείτε μου αν έτσι κατορθώσατε να προχωρήσετε τον χρόνο! Οι αποτυχίες και οι διαψεύσεις, μαζί με τις άμεσες επιτυχίες, αποτελούν βασικό κομμάτι της τελειότητας όλης αυτής της πορείας.

Παρατηρώντας τη φύση –τόσο τη δική σας φύση όσο και τον φυσικό κόσμο που σας περιβάλλει– θα διαπιστώσετε ότι πρέπει να δίνετε πάντοτε σε μια πληγή τον χρόνο να γιατρεύεται με τον δικό της ρυθμό· για να φάτε ένα σύκο, πρέπει πρώτα να αφήσετε να γεννηθεί το άνθος, μετά να δέσει ο καρπός και τέλος να ωριμάσει. Εμπιστευθείτε την ίδια σας τη φύση και παραιτηθείτε από την επιθυμία σας να εξαναγκάσετε τα πράγματα να γίνουν πιο γρήγορα.

Για να το κατορθώσετε αυτό: Εγκαταλείψτε τη συμβατική τάση σας να κρίνετε τον εαυτό σας ως επιτυχημένο ή όχι με βάση τις άμεσες ενδείξεις. Αν υπάρχει μέσα σας η γνώση πως έχετε αναλάβει μια αποστολή πολύ πιο υψηλή από οτιδήποτε είναι σήμερα φανερό, θα απελευθερωθείτε από τον παραλογισμό των άμεσων αποτελεσμάτων. Το να προηγείσαι στο ξεκίνημα του παιχνιδιού μπορεί να αποβεί μέγιστο μειονέκτημα, αν αυτό το γεγονός σου κρύβει τη θέα του συνολικού παιχνιδιού.

Σκεφτείτε όσα πράττετε με προοπτική πέντε αιώνων και όχι πέντε λεπτών. Δημιουργήστε για εκείνους τους ανθρώπους που θα βρίσκονται εδώ πεντακόσια χρόνια μετά, και αμέσως το ενδιαφέρον σας θα μετατοπιστεί από τα άμεσα αποτελέσματα σε πολύ σπουδαιότερα ζητήματα.https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Υπάρχει και η ισχυρή υπόθεση ότι αυτό που τροφοδοτεί την ανάγκη μας να έχουμε πάντα δίκιο είναι συνήθως μια λανθασμένη μορφή υπερηφάνειας.

Μερικοί άνθρωποι πρέπει να έχουν πάντα δίκιο. Δεν αντέχουν να χάσουν σε μια διαφωνία. Δεν παραδέχονται την ήττα τους μπροστά σε αδιάσειστα στοιχεία εναντίον της θέσης τους. Ακόμα και το να έχουν τον τελευταίο λόγο μπορεί να μην είναι αρκετό γι’ αυτούς, αν πιστεύουν ότι η άλλη πλευρά έχει κουραστεί από τη συζήτηση και έχει σταματήσει να επιχειρηματολογεί χωρίς να παραδεχτεί τη θέση της. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να επιμείνουν να ξαναπιάσουν το θέμα αργότερα.

Όπως και με τα περισσότερα χαρακτηριστικά, η «ανάγκη να έχει κανείς δίκιο» εμπίπτει σε ένα φάσμα. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μια δόση από αυτή και μάλλον λίγοι την εμφανίζουν είτε πάντα είτε ποτέ. Το πλαίσιο παίζει και εδώ ρόλο. Ένα άτομο μπορεί να παραδεχτεί το λάθος του όταν μιλά με τον προϊστάμενό του, αλλά όχι με το άτομο με το οποίο βγαίνει.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι το ποιος πυροδοτεί και ποιος όχι την ανάγκη μας να έχουμε δίκιο μπορεί να μη σχετίζεται με την κοινωνική ιεραρχία ή με εκτιμήσεις, όπως η επιθυμία να είμαστε υπό την εύνοια ενός προϊσταμένου. Μπορεί, για παράδειγμα, να γίνεστε ανταγωνιστικοί με τον μεγαλύτερο αδελφό σας, αλλά να είστε πρόθυμοι να υποχωρήσετε μπροστά στον μικρότερο αδελφό σας ή το αντίστροφο. (Το γιατί ακριβώς συμβαίνει αυτό, τι είναι αυτό σε ένα άτομο που πυροδοτεί την ανάγκη κάποιου να έχει δίκιο είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα).

Τι λέμε στον εαυτό μας
Ίσως, η πιο συνηθισμένη εξήγηση που δίνουμε στον εαυτό μας για το γιατί συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που αναφέραμε είναι η εξής: έχουμε δίκιο. Αν πιστεύουμε ότι έχουμε δίκιο, τι να πούμε; Ότι κάνουμε λάθος; Γιατί να το κάνουμε αυτό;

Υπάρχει, χωρίς αμφιβολία, κάτι σε αυτό το σημείο. Δεν πρέπει να συμφωνούμε με τα ψέματα. Αλλά πρώτα, ακόμη και αυτός ο ισχυρισμός θα πρέπει να εξειδικευτεί. Μερικές φορές, μπορεί να είναι απολύτως σκόπιμο να εγκαταλείψουμε ένα θέμα παρά το γεγονός ότι έχουμε σοβαρούς λόγους να πιστεύουμε ότι έχουμε δίκιο. Ας πούμε ότι η μητέρα σας κάνει ένα αυθόρμητο σχόλιο που είναι αντίθετο με αυτό που είχατε πει. Αν ξέρετε ότι είχε ήδη μια κουραστική μέρα και δεν είναι σε θέση να τσακωθεί μαζί σας, το να επιμείνετε να υπερασπιστεί την άποψή της ή αλλιώς να παραδεχτεί ότι έχετε δίκιο μπορεί να είναι κακοί τρόποι αγενές και λάθος.

Το πιο σημαντικό είναι ότι, αν και σε κάποιες περιστάσεις μπορούμε εύλογα να πούμε στον εαυτό μας ότι επιμένουμε να έχουμε δίκιο επειδή έχουμε, αν παρουσιάζουμε ένα τακτικό μοτίβο, μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει. Εξάλλου, είναι απίθανο να μην κάνουμε κάποιες φορές λάθος. Τι άλλο φταίει λοιπόν;

Ισχυρό προσωπικό συμφέρον
Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι άνθρωποι έχουν ισχυρό κίνητρο να δηλώνουν ότι έχουν δίκιο παρά τα αντίθετα στοιχεία. Αυτή είναι η πιθανή εξήγηση του γιατί οι γιατροί ορισμένες φορές δεν αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Παρόλο που διδάσκονται να αντιμετωπίζουν τα λάθη τους, σχεδόν ποτέ δεν το κάνουν.

Το κίνητρο δεν είναι δύσκολο να γίνει φανερό: Η ηθική λέει ναι, το ένστικτο λέει όχι. Για πολλούς επαγγελματίες, η παραδοχή λάθους είναι ενοχλητική και μπορεί να οδηγήσει σε κακή αξιολόγηση, μομφή ή ακόμη και απόλυση.

Τι δεν λέμε στον εαυτό μας
Υπάρχει και η ισχυρή υπόθεση ότι αυτό που τροφοδοτεί την ανάγκη μας να έχουμε πάντα δίκιο είναι συνήθως μια λανθασμένη μορφή υπερηφάνειας. Κάποιος που θαυμάζει αυθόρμητα τον εαυτό του και συμπεραίνει ότι έχει δίκιο με βάση πενιχρά στοιχεία, κινδυνεύει ιδιαίτερα να γίνει κάποιος που πρέπει να έχει πάντα δίκιο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιθυμία να σκέφτεται κανείς θετικά για τον εαυτό του και να το κάνουν και οι άλλοι είναι υγιής. Κάποια επιθυμία για ανωτερότητα είναι ίσως αναπόφευκτη και μπορεί να είναι επίσης υγιής όταν οδηγεί σε μια προσπάθεια για αριστεία. Το πρόβλημα με το να θέλουμε να έχουμε πάντα δίκιο είναι ότι η επιθυμία αυτή αποσυνδέεται από την πραγματική γνώση και τα επιτεύγματα.

Αναφέρθηκε προηγουμένως ότι υπάρχει κάτι που δεν είναι απόλυτα λογικό στο να αρνείσαι πάντα να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος. Το πρόβλημα δεν έγκειται στο ότι το άτομο που έχει ανάγκη να έχει πάντα δίκιο αντιλαμβάνεται τα λάθη και την απώλεια ενός επιχειρήματος ως προσβολή του εαυτού του, ως υπονόμευση της θέσης του σε μια φανταστική ιεραρχία.

Και αυτό μπορεί να είναι λανθασμένο, ιδίως όταν το αντικείμενο της διαφωνίας δεν έχει καμία σημασία, αλλά υπάρχει κάτι πιο σημαντικό: δεν μπορούμε, στην πραγματικότητα, να αποκρούσουμε ένα πλήγμα στην υπερηφάνειά μας απλώς αρνούμενοι να παραδεχτούμε ότι αυτό συνέβη. Δεν μπορούμε να κάνουμε τους άλλους να μας βλέπουν ως σωστούς επιμένοντας σε αυτό. Γιατί στο τέλος αυτό που θα δουν είναι έναν άνθρωπο που δεν παραδέχεται ποτέ ότι έχασε σε μια διαφωνία.

Σίγουρα το λάθος μας δεν αποτελεί ένα επίτευγμα για το οποίο πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Μπορούμε, ίσως, να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε την ιδέα της δικής μας ανωτερότητας αγνοώντας την επίδραση που έχουμε στους άλλους, αλλά μόνο με το τίμημα του διαχωρισμού της αυτοεκτίμησης από την άποψη που έχουν οι άλλοι για εμάς.

Γι’ αυτό, λοιπόν, δεν είναι απόλυτα λογικό να αρνούμαστε να παραδεχτούμε τα λάθη: Μπορεί να καταλήξουμε να υπονομεύουμε τον ίδιο μας τον στόχο στο να μας βλέπουν θετικά. Και συνεπώς γινόμαστε δυσάρεστοι και αντιπαθείς στους άλλους, κάτι που προσπαθούμε να αποφύγουμε εξαρχής.

Το ζητούμενο είναι να μην διαχωρίζουμε εντελώς την άποψή μας για τον εαυτό μας από το τι πιστεύουν όλοι οι άλλοι για εμάς. Υπάρχει μια βαθιά ευαισθησία πίσω από ένα άτομο που πρέπει πάντα να έχει δίκιο. Ο δρόμος αυτός είναι ένας δρόμος που οδηγεί τελικά στην απομόνωση, σε ένα μέρος όπου κανείς δεν μας βλέπει όπως βλέπουμε εμείς τους εαυτούς μας. Σε ακραίες περιπτώσεις – όπως αυτή του ναρκισσισμού – το αποτέλεσμα δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια αυταπάτη.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/the-philosophers-diaries/202109/the-need-be-always-right

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Να γεμίζεις την ψυχή και το μυαλό σου με ηρεμία, όποτε και όπως μπορείς
Η τέχνη της ηρεμίας δεν είναι πολυτέλεια

Αφροδίτη Πρέβεζα 

Έχουμε συνηθίσει να ζούμε σε πολύ γρήγορους ρυθμούς κάθε μέρα που περνάει. Κατά πλειοψηφία, οι καθημερινές μας είναι γεμάτες υποχρεώσεις και μας απομένουν μόνο 2 μέρες την εβδομάδα όπου κάνουμε -ίσως- πράγματα για εμάς. Μερικές φορές, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα γεμίζουν με υποχρεώσεις εκτός -αλλά δυστυχώς και εντός- δουλειάς και έρχεται η Δευτέρα, με ένα αίσθημα κούρασης. Ξεκινάμε τη νέα εβδομάδα κουρασμένοι ψυχικά και σωματικά, χωρίς να έχουμε προλάβει να πούμε αυτό το “γεμίσαμε τις μπαταρίες μας το ΣΚ”. Μέσα σ’ όλα αυτά, η λέξη ηρεμία φαντάζει μια πολυτέλεια που μόνο λίγοι και καλοί έχουν, και συνήθως όλους αυτούς που προλαβαίνουν ή για την ακρίβεια επενδύουν στο να ηρεμήσουν, τους έχουμε ταυτισμένους στο μυαλό μας ως ανθρώπους που έχουν την οικονομική άνεση να μην δουλεύουν ή τουλάχιστον να μην δουλεύουν τόσες πολλές ώρες όσο εμείς. Όμως, η ηρεμία δεν είναι για τους λίγους. Και οι άνθρωποι που επενδύουν στην πραγματική ηρεμία δεν είναι απαραίτητα άνθρωποι που εργάζονται λιγότερες ώρες. Η ηρεμία στην καθημερινότητα έχει χαθεί ως έννοια και κάθε φορά που κάποιος μας ρωτάει τι κάνουμε, η πρώτη απάντηση που μας έρχεται είναι “καλά, είμαι στο τρέξιμο”.

Και θα ταν καλά αν εννοούσαμε το αληθινό τρέξιμο που συνδέεται και με την καλύτερη φυσική κατάσταση. Καθόμαστε σ’ ένα γραφείο, μπροστά σ’ έναν υπολογιστή τουλάχιστον 40-50 ώρες την εβδομάδα και -μην γελιόμαστε- συνήθως είναι πολλές παραπάνω… Η έννοια του τρεξίματος έχει αλλάξει. Πλέον με το τρέξιμο εννοούμε το ότι δεν σηκώνουμε κεφάλι. Μερικές φορές, όμως, είναι απαραίτητο να σηκώσεις κεφάλι. Είναι απαραίτητο ν’ αφήσεις κάτι για αύριο για να επενδύσεις σήμερα σε κάτι που έχει πραγματική αξία για σένα. Είναι απαραίτητο να βρεις ή να δημιουργήσεις λίγο χρόνο για ηρεμία.

Εμένα μου αρέσει να ταξιδεύω. Φεύγω όποτε και όπως μπορώ. Άλλες φορές με καράβι, άλλες με αεροπλάνο κι άλλες με αυτοκίνητο. Φεύγω όχι για να ξεφύγω από καταστάσεις, αλλά γιατί τα ταξίδια με ηρεμούν. Κάποιοι φίλοι με κοροϊδεύουν -με αγάπη πάντα- όταν τους λέω σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο ότι κάπου πάω. “Α είσαι τελείως τρελή!”, μου λένε όταν κανονίζω συχνά ακόμα και τελευταία στιγμή κάποιο ταξίδι αστραπή για 2 μέρες. Το φετινό Καλοκαίρι ήταν απ’ τα πιο γεμάτα. Μέτρησα περισσότερα Σαββατοκύριακα εκτός πόλης, 3 εβδομάδες σερί άδεια, 7 διαφορετικά μέρη, εκ των οποίων στα δύο πήγα από δύο φορές. Κάθε ταξίδι που κάνω είναι μια επένδυση για εμένα. Κάθε ταξίδι με ηρεμεί. Κάθε ταξίδι με γεμίζει με εικόνες και αναμνήσεις που ηρεμούν το μυαλό μου. Σ’ αυτές ανατρέχω πολύ συχνά όταν μπουχτίζω απ’ την καθημερινή ρουτίνα. Και φυσικά, λόγω της φύσης της δουλειάς μου, κάθε ταξίδι μου δίνει έμπνευση. Και η έμπνευση εννοείται έρχεται πιο εύκολα όταν είσαι σ’ ένα καράβι γυρνώντας από Κύθνο 19 Σεπτεμβρίου, παρά όταν είσαι καθισμένη σ’ ένα γραφείο 8 ώρες στο κέντρο της Κηφισιάς.

Αυτός είναι ένας απ’ τους δικούς μου τρόπους να ηρεμώ. Είμαι βέβαιη ότι έχεις κι εσύ πράγματα που μπορούν να σου προσφέρουν ηρεμία στην καθημερινότητα. Και σίγουρα πολλά απ’ αυτά που μας προσφέρουν ηρεμία είναι ανέξοδα. Στα έχουμε πει άλλωστε αρκετές φορές αυτά… Υπάρχουν πολλά, μικρά, δωρεάν πράγματα που μπορούν να σε κάνουν χαρούμενη και ήρεμη.

Το θέμα δεν είναι το πώς επιλέγει να ηρεμήσει ο καθένας, αλλά η θέληση να το κάνει. Εάν θέλεις, θα βρεις και τον τρόπο. Διάβασα πρόσφατα την Τέχνη της Ηρεμίας απ’ τις εκδόσεις Key Books. Ένα μικρό, σύντομο ανάγνωσμα στο οποίο ο συγγραφέας εξερευνά τη ζωή ανθρώπων που αναζήτησαν την ηρεμία μέσω της ακινησίας. Μένοντας σ’ ένα δωμάτιο ακίνητος για ώρες, μπορείς να έρθεις σε πραγματική σύνδεση με τον εαυτό σου. Θα μπορούσε να είναι ένα είδος διαλογισμού. Ο καθένας μπορεί να το πει όπως θέλει. Η ουσία είναι η επαφή με τον εαυτό σου και το να προσφέρεις στο μυαλό και την ψυχή σου την ηρεμία που χρειάζονται. Τι σημασία έχουν έτσι κι αλλιώς όλα αυτά για τα οποία τρέχεις καθημερινά και νιώθεις “πνιγμένος” εάν δεν έχεις την πολυτέλεια του χρόνου να απολαύσεις όσα σου έδωσαν;

Μπορεί να έχεις παρατηρήσει ότι “ζεις” και εκτιμάς ένα ταξίδι συχνά όταν επιστρέφεις και σκέφτεσαι όλες τις εικόνες που πήρες. Αυτό χρειάζεται σ’ όλη σου τη ζωή. Να παίρνεις χρόνο για ηρεμία, να εκτιμάς όλα όσα καταφέρνεις, όλα όσα έχεις, να εξελίσσεσαι, να χορταίνεις απ’ τους καρπούς των κόπων σου, να γνωρίζεις συνέχεια καλύτερα τον εαυτό σου, γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία.

Πάτα pause, πραγματικό, για λίγο κάθε μέρα. Ξεκίνα να το βάζεις ως στόχο για κάποια λεπτά την εβδομάδα. Και σιγά σιγά θα μπορέσεις να πατάς για λίγο το pause κάθε μέρα. Ακόμα και 2 ήρεμα λεπτά με σένα, είναι αρκετά για να αδειάσει το μυαλό σου και να ξεκουραστείς ψυχικά. Ξεκίνα να το κάνεις. Όχι από αύριο. Από σήμερα. Γιατί αυτές οι αποφάσεις δεν παίρνουν αναβολή για αύριο.

 iPop.gr

Ψυχολογία

Πώς να «βγούμε» από το αδιέξοδο του νου, της κακής διάθεσης και της αρνητικότητας – Η σημασία της αναπνοής
Προκειμένου να «βγούμε» από το αδιέξοδο του νου, της κακής διάθεσης και της αρνητικότητας, υπάρχουν πρακτικές λύσεις και τρόποι.
Πώς να «βγούμε» από το αδιέξοδο του νου, της κακής διάθεσης και της αρνητικότητας - Η σημασία της αναπνοής

ΕΛΕΝΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Μερικές φορές νιώθουμε πως η διάθεσή μας είναι τόσο κακή, που εκείνη την στιγμή δεν μπορεί να μας συγκινήσει τίποτα, η ενέργειά μας είναι πεσμένη , είμαστε σε μία γενικότερη άρνηση, θαρρείς και πατήθηκε ένα κουμπί που λέει «παύση» και εμείς «παγώσαμε», ακινητοποιηθήκαμε σε μία κατάσταση βασανιστικής αδράνειας. Σ αυτήν την κατάσταση το μόνο που βρίσκεται σε συνεχή κίνηση, είναι οι επαναλαμβανόμενες αρνητικές σκέψεις, τις οποίες ανακυκλώνουμε. Κάθε σκέψη, μας βυθίζει όλο και πιο βαθιά στην μιζέρια μας και τελικά μας αποδυναμώνει όλο και περισσότερο!

Είναι προφανές τότε, πως η σκέψη δεν μας βοηθάει, το καλύτερο επομένως που έχουμε να κάνουμε, είναι να βρούμε την δύναμη να κουνηθούμε από την θέση μας, να δράσουμε, για να πετάξουμε από πάνω μας την κακή ενέργεια!

Προκειμένου λοιπόν να «βγούμε» από το αδιέξοδο του νου, της κακής διάθεσης και της αρνητικότητας, υπάρχουν πρακτικές λύσεις και τρόποι.

Κάποιοι από αυτούς, που έχουν άμεσα αποτελέσματα είναι οι παρακάτω:

Η συνειδητή εστίαση στην αναπνοή
Όποτε είμαστε «πεσμένοι» και κακοδιάθετοι, είναι γεγονός πως έχει μειωθεί η ζωτική μας ενέργεια, αυτή δηλαδή που μας συνδέει με την ενέργεια της ζωής. Η αυτόματη λειτουργία της αναπνοής, είναι αυτή που μας κρατάει πρώτα από όλα τα άλλα στη ζωή. Η συγκέντρωση στην αναπνοή, οι κατάλληλες ασκήσεις αναπνοής και η σύνδεση με τον ρυθμό της, είναι ένας άμεσος και πάντα διαθέσιμος τρόπος για να ανεβάσουμε την ενέργειά μας και να νιώσουμε πιο ζωντανοί και αισιόδοξοι!

Μία εύκολη και πρακτική άσκηση αναπνοής ,είναι η εστίαση στον ρυθμό της αναπνοής, με ταυτόχρονη χαλάρωση του σώματος. Στην άσκηση αυτή, αναπνέουμε αποκλειστικά από την μύτη (εισπνοή και εκπνοή),χαλαρώνουμε τους αναπνευστικού μας μύες, ειδικά το διάφραγμα και αναπνέουμε όσο το δυνατόν πιο ήσυχα και αθόρυβα. Αυτή η διαδικασία, προκαλεί την έκκριση ορμονών που φέρνουν ευχάριστα συναισθήματα και οδηγεί σε βαθιά χαλάρωση μετά από τα δέκα πρώτα λεπτά.

Η επαφή με την φύση
Είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης, κι όμως το ξεχνάμε, καθώς ζούμε τον περισσότερο καιρό κλεισμένοι μέσα σε κτήρια. Η δυνατότητα όμως να έρθουμε σε καθημερινή επαφή με την φύση υπάρχει, όπου κι αν ζούμε. Ακόμη και οι μεγαλουπόλεις έχουν κάποιο πάρκο, γήπεδο, ποτάμι, θάλασσα ή ένα άλσος. Θα μπορούσαμε να πάμε μια βόλτα προς τα εκεί για να απολαύσουμε τη φύση, καθώς και να εισπράξουμε την αναζωογονητική της δύναμη. Ακόμη όμως κι αν δεν προλαβαίνουμε να το κάνουμε αυτό, λόγο χρόνου ή άλλων περιορισμών, μπορούμε να ανέβουμε στην ταράτσα του σπιτιού μας, να ξαπλώσουμε και να ατενίσουμε για λίγη ώρα τον ουρανό .

Εάν χρησιμοποιήσουμε την φαντασία μας, θα βρούμε κι άλλους τρόπους για να συνδεθούμε με την φύση στην καθημερινότητά μας!

Η επικοινωνία
Η κακή διάθεση, υποδηλώνει και βαθιά έλλειψη αγάπης (προς τον εαυτό και τη ζωή).Η συνάντηση με ένα φιλικό πρόσωπο, έναν άνθρωπο που μπορούμε να επικοινωνήσουμε από καρδιάς, είναι δυνατό να μας κάνει να νιώσουμε την ισχυρή και θεραπευτική ενέργεια της αγάπης να διαποτίζει την ύπαρξή μας . Μια τέτοια συνάντηση θα αυξήσει μέσα μας αυτόματα την ενέργεια της ζωής !

Η ενασχόληση με κάποιες από τις αγαπημένες μας ασχολίες

Όλοι μας έχουμε ταλέντα και ασχολίες που μας κάνουν να νιώθουμε όμορφα και μας βγάζουν από τις πολλές σκέψεις. Μάλιστα αυτές οι ασχολίες μπορεί να είναι πολλές και διάφορες, όπως για παράδειγμα η μαγειρική, η ζωγραφική, τα εργόχειρα, η μουσική, η συγγραφή, η γυμναστική, το διάβασμα, το σκάκι, η κηπουρική και άλλα. Ένας πρακτικός τρόπος, είναι το να γράψουμε μία λίστα με όλα αυτά που μας αρέσει να κάνουμε και κάθε φορά που είμαστε σε απόγνωση, να ανοίγουμε την λίστα μας για να δούμε ποιο από όλα μας είναι πιο βολικό, επιθυμητό και εύκολο την δεδομένη στιγμή. Η διαδικασία του να μπλεχτούμε με κάτι δημιουργικό, φέρνει τον νου σε συγκέντρωση, προκαλεί τον εφησυχασμό της αναπνοής, οδηγώντας μας σταδιακά σε μια πολύ πιο ευχάριστη κατάσταση ύπαρξης.

Πάντα θα μας είναι διαθέσιμη τουλάχιστον μία από τις παραπάνω επιλογές για να αλλάξουμε διάθεση και να συνδεθούμε με τον ανώτερο εαυτό μας, αυτόν που είναι γεμάτος αγάπη, φαντασία και διαθέτει την δύναμη της δημιουργίας!

 

Ψυχολογία

Στον Εκκλησιαστή διαβάζουμε: «Όλα τα πράγματα έχουν δύο πόλους, τον ένα ενάντια στον άλλο».

Φως-σκοτάδι, Χαρά-λύπη, πείνα-κορεσμός. Είναι αξεχώριστα, μολονότι το ένα φαίνεται να είναι ενάντια στο άλλο, δηλαδή δεν μπορείς να έχεις το ένα χωρίς το άλλο, όπως δεν μπορείς να έχεις ένα ραβδί με μια μόνο άκρη. Τα αντίθετα, αν τα ονομάσουμε δεξί και αριστερό εξασκούν δύναμη εναλλάξ. Προσέξτε πως αν έχουμε ένα εκκρεμές και έχει μετακινηθεί απόλυτα στα δεξιά, το δεξί γίνεται πάρα πολύ αδύναμο, και αρχίζει να έχει δύναμη το αριστερό, και αντίστροφα.

Όλα τα φαινόμενα, όλα τα γεγονότα, όλη η γήινη ζωή εκδηλώνονται ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις, ή αντίθετους πόλους που κινούνται πότε προς τη μία κατεύθυνση, πότε προς την άλλη, έτσι που ο πόλεμος ακολουθεί την ειρήνη και η ειρήνη τον πόλεμο, η έλλειψη ακολουθεί την αφθονία και η αφθονία την έλλειψη και πάει λέγοντας.

Στον αρχαίο ιερό ναό των Δελφών, ήταν γραμμένες δυο φράσεις που διάβαζαν εκείνοι που έμπαιναν στο μαντείο για συμβουλή. «Γνώθι σαυτόν» και «Μηδέν άγαν». Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να κάνει ή να δίνει πάρα πολλά. Σημαίνει «τίποτα σε ακρότητα, με υπερβολή». Πρώτα ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει τον εαυτό του (η αυτογνωσία φυσικά περιλαμβάνει και να γνωρίσεις τα αντίθετα μέσα σου) και μετά δεν πρέπει να φτάνει ποτέ στα άκρα –δηλαδή όταν γνωρίσει τον εαυτό του, θα γνωρίσει και τι είναι τα άκρα στον εαυτό του. Τα ενάντια είναι κλέφτες διότι ότι κτίζεται πάνω στο ένα, υπονομεύεται από το άλλο. Αλλά ότι κτίζεται στο κέντρο δεν μπορεί να μας το πάρει κανείς. Γι’ αυτό, πολύ συχνά στα αρχαία σύμβολα, βρίσκουμε τα δύο ενάντια στις δύο πλευρές και την τρίτη δύναμη στο μέσον.

Φανταστείτε έναν εξασκημένο σχοινοβάτη που κρατά ισορροπία γέρνοντας δεξιά κι αριστερά. Ξέρει πώς να το κάνει μέσα από μακροχρόνια εκπαίδευση και μελέτη του εαυτού του. Χωρίς γνώση δεν θα μπορούσε να το κάνει. Ας υποθέσουμε ότι του θέτουμε το ερώτημα του Πιλάτου: «Τι είναι αλήθεια;» συμπληρώνοντας «είναι προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά;» Αν απαντούσε ότι είναι και τα δύο, το δικό μας αίσθημα για την αλήθεια θα προσβαλλόταν, διότι εμείς φανταζόμαστε ότι η αλήθεια είναι κάτι άκαμπτο. Αγνοούμε κάθε τι που δεν αντιστοιχεί στις απόψεις μας κι έτσι περπατάμε με το ένα πόδι. Ωστόσο μπορούμε να κατανοήσουμε ότι θα ήταν λάθος για τον σχοινοβάτη να θεωρήσει το αριστερό μέρος διαβολικό και το δεξί το μόνο επιθυμητό. Διότι θα βλέπαμε ότι είναι αναγκασμένος σε διάφορες στιγμές να γέρνει πότε προς τα αριστερά ή τα δεξιά, και ότι μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να προχωρεί. Αυτή είναι η ιδέα που εκφράζεται σε άλλο απόσπασμα από τον Εκκλησιαστή που λέει:

«Κάτω από τον ουρανό υπάρχει χρόνος για όλα και μια εποχή για κάθε σκοπό. Η ώρα της γέννησης και η ώρα του θανάτου, η ώρα να φυτέψεις και η ώρα να θερίσεις αυτό που φύτεψες. Η ώρα να γκρεμίσεις και η ώρα να χτίσεις, η ώρα να κλάψεις και η ώρα να γελάσεις, η ώρα να αποκτήσεις και η ώρα να χάσεις, η ώρα να σιωπάς και η ώρα να μιλάς, η ώρα για πόλεμο και η ώρα για ειρήνη.»

Τίποτα δε παραμένει ίδιο μέσα στο χρόνο. Ο χρόνος είναι αλλαγή. Τα πάντα αλλάζουν μέσα στο χρόνο ανάμεσα στα αντίθετα. Τα πάντα κυβερνιούνται από τα αντίθετα και ταλαντεύονται ανάμεσά τους. Τα πράγματα που θα πηγαίνουν καλά τη μία στιγμή, δε θα πηγαίνουν καλά την άλλη στιγμή. Υπάρχει ώρα για το καθετί κάτω από τον ήλιο, και το καθετί είναι θαυμάσιο στην ώρα του. Ωστόσο, εμείς οι άνθρωποι προσδοκούμε ότι τα πράγματα θα είναι πάντοτε τα ίδια και όταν δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες μας είμαστε ανίκανοι να προσαρμοζόμαστε και να αφομοιώνουμε τις εντυπώσεις από εκείνη την πλευρά της ζωής που δεν αντιστοιχεί στις απόψεις μας. Υποθέτω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο για μας, από το να μάθουμε ότι ο καιρός δεν είναι πάντοτε ο ίδιος.

Εμείς θέλουμε πάντοτε το ίδιο και προσδοκούμε το ίδιο, μολονότι παραπονιόμαστε για αυτό. Η ανικανότητά μας να αφομοιώσουμε το αντίθετο, να δούμε τα πράγματα από μια αντίπαλη άποψη, να είμαστε συνειδητοί και προς τις δύο πλευρές του εκκρεμούς, μας κάνει επιρρεπείς στη μονοτονία. Και αυτό οφείλεται αποκλειστικά, στη γενική στάση μας απέναντι στη ζωή, που δεν εσωκλείει την ιδέα των αντιθέτων. Επιμένουμε να παίρνουμε τη ζωή με μονόπλευρο τρόπο και θεωρούμε καθετί που είναι αντίθετο στις απόψεις μας σαν αίρεση ή σαν ατυχία. Το αποτέλεσμα είναι η έλλειψη ευκαμψίας, ευκινησίας. Γέρνουμε προς τα δεξιά και αρνούμαστε να γείρουμε προς τα αριστερά, όταν το απαιτεί η περίσταση.

Λοιπόν, δεν μπορούμε να είμαστε ζωντανοί αν παίρνουμε μια αμετακίνητη άποψη της ζωής διότι τότε σταματάει η αλληλεπίδραση ανάμεσα στη ζωή και σε μας και ταυτιζόμαστε με τη δική μας άποψη μόνον. Δεν πρέπει λοιπόν να ταυτιζόμαστε με τις συνθήκες τις ζωής, όποια κατεύθυνση κι αν παίρνουν αυτές, όσο δύσκολες κι αν φαίνονται πρόσκαιρα να είναι. Όμως όλοι μας θέλουμε να είμαστε ασφαλισμένοι, να νιώθουμε σιγουριά. Είναι σα να θέλουμε να παγώσουμε τα πράγματα σε ένα σταθερό πρότυπο. Τότε ταυτιζόμαστε μέσα από τις στάσεις μας. Ταυτιζόμαστε με τις συνθήκες της ζωής και παύει να υπάρχει κάτι που να ζει μέσα στη ζωή.

Αν μπορούσαμε να διατηρούμε πλήρη συνειδητότητα και μνήμη καθ’ όλη την κίνηση του εκκρεμούς, όχι μόνο θα θυμόμασταν τις δύο αντίθετες καταστάσεις σε κάθε άκρο αλλά θα αρχίζαμε να συλλαμβάνουμε και μια Τρίτη που βρίσκεται στο μέσον. Θα πρέπει λοιπόν, κατά την ταπεινή μου άποψη, να παρατηρούμε τα εντός μας εκκρεμή, καθώς και τα εκκρεμή της ζωής και να προσπαθούμε να μην ταυτιζόμαστε με τα δύο άκρα της ταλάντωσης. Οι διαθέσεις μας κρέμονται όλες από τα εκκρεμή και δυστυχώς εμείς ταυτιζόμαστε με αυτές. Τις παίρνουμε σαν τον αληθινό εαυτό μας. Λέμε: «Σκέφτομαι», «Νιώθω» κλπ.

Ξεχνάμε ότι το πραγματικό Εγώ βρίσκεται στον ομφαλό της κίνησης του εκκρεμούς και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ταλαντεύεται ανάμεσα στον ενθουσιασμό και την απογοήτευση, ανάμεσα στη μεγάλη χαρά και την κατάθλιψη, ανάμεσα στην υπερεκτίμηση και την υποτίμηση, ανάμεσα στην έπαρση και την ταπεινότητα και στα παρεμφερή τους αιωνίως. Σε όλα αυτά δεν υπάρχει κέντρο βάρους. Δεν υπάρχει το μέτρο των Αρχαίων Ελλήνων. Ας θυμόμαστε ότι όταν ταυτιζόμαστε με μια πλευρά της ταλάντωσης, θα βρεθούμε κάτω από την εξουσία της άλλης πλευράς, όταν αυτή αναλάβει τα ηνία, και δε θα μπορούμε να δούμε καμιά σύνδεση. Ο σημερινός άνθρωπος έχει περιέλθει σε τέτοια κατάσταση μονοδιάστατης ανάπτυξης που μοιάζει πραγματικά να προκαλεί την τύχη του.

Να είμαστε στη μέση σημαίνει να παρατηρούμε τον εαυτό μας και τις εσωτερικές μας διαμάχες, σημαίνει να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από τις συνθήκες τις ζωής έτσι ώστε να μην ταλαντεύεται από τη μια πλευρά στην άλλη. Σημαίνει να αναπτύσσουμε την Τρίτη εξουδετερωτική δύναμη. Η λέξη περιέχει ολοφάνερα την ιδέα του ουδέτερου. Τι σημαίνει ουδέτερο; Σημαίνει με την έννοια του λεξικού κανένα από τα δύο (από το ελληνικό: ουδέν ετέρων).

Όσον αφορά το γένος, ουδέτερο σημαίνει, ούτε αρσενικό, ούτε θηλυκό, για ένα ρήμα, ούτε ενεργητικό, ούτε παθητικό και ως εκ τούτου αμετάβλητο. Γενικά, σημαίνει ότι δεν ανήκει σε κανένα από δύο εξειδικευμένα αντίθετα ή προσδιορισμένες καταστάσεις. Να είσαι στη μέση τελικά σημαίνει να βρίσκεσαι σε κατάσταση αυτεπίγνωσης, να μη ταυτίζεσαι με τα άκρα, να μην ταλαντεύεσαι από την μια πλευρά στην άλλη. Όταν ενεργούμε μέσα από την ταύτιση στα άκρα δεν μπορούμε να προσδοκούμε τίποτα περισσότερο από τη συνηθισμένη λειτουργία των αντιθέτων, δράση και αντίδραση. Σε χτυπώ, μετά με χτυπάς εσύ, μετά σε ξαναχτυπώ και συνεχίζεται ατελείωτα. Για κάποιο μεγαλύτερο ή μικρότερο διάστημα είμαι εγώ που θριαμβεύω, μετά, εξαιτίας της μηχανικής ταλάντευσης των πραγμάτων, θριαμβεύεις εσύ και πάει λέγοντας. Τώρα είσαι εσύ πρώτος, μετά είμαι εγώ πρώτος. Αυτή είναι η ζωή, ταλάντευση ανάμεσα στα αντίθετα, Αυτό είναι να ανεβαίνεις τον ανήφορο και μετά να κατρακυλάς στον κατήφορο. Σε όλο αυτό το παιχνίδι των αντιθέτων, δεν υπάρχει καμιά λύση. Έχεις μόνο την ικανοποίηση των αντιθέτων, τα οποία όπως προείπαμε, είναι οι ληστές του αληθινού εαυτού μας.

Ενώ στη μέση είναι η θέση που βρίσκεται το πραγματικό ΕΓΩ. Το πραγματικό ΕΓΩ πηγάζει από πάνω, δηλαδή από ανώτερο επίπεδο. Δεν μπορούμε να το προσεγγίσουμε από το ένα ή το άλλο αντίθετο σημείο.

Ας στοχαστούμε τώρα :

θα μπορούσε να υπάρξει το ωραίο χωρίς το άσχημο,
το καλό χωρίς το κακό,
το αληθινό χωρίς το ψεύτικο;

Στη σφαίρα του απολύτου δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά μεγαλείο κι επομένως «δεν υπάρχει» μεγαλείο. Δηλαδή, δεν μπορεί να βιωθεί, δεν μπορεί να γνωριστεί βιωματικά, αφού δεν υπάρχει τρόπος να βιωθεί το μεγαλείο όταν υπάρχει απουσία αυτού που δεν είναι μεγαλειώδες, όπως δεν υπάρχει τρόπος να βιωθεί ανακούφιση εκεί που δεν υπάρχει πόνος. Ίσως η σφαίρα του σχετικού να δημιουργήθηκε έτσι ώστε να μπορέσουμε βιωματικά να γνωρίσουμε το μεγαλείο του εαυτού μας.

Πιστεύω λοιπόν ότι στη δική μας σφαίρα, το ωραίο και το άσχημο, το καλό και το κακό, το αληθινό και το ψεύτικο δεν είναι παρά είδωλα των εικόνων του άφατου, το οποίο εμείς χάριν ευκολίας καλούμε Θεό.-

Δέλτα

http://nekthl.blogspot.com/

Ψυχολογία

Ο υπερβολικά ελεύθερος χρόνος δεν αυξάνει την ευχαρίστηση σύμφωνα με νέα έρευνα
Όσο αυξάνει ο ελεύθερος χρόνος ενός ανθρώπου, τόσο καλύτερα αυτός νιώθει, αλλά μέχρι ενός ορίου. Ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος σχετίζεται σημαντικά με μεγαλύτερη ψυχική ικανοποίηση, αλλά από ένα σημείο και μετά ο υπερβολικά πολύς ελεύθερος χρόνος παύει να αυξάνει την ευχαρίστηση και μπορεί να βιωθεί ακόμη και ως κάτι κακό, σύμφωνα με μια νέα έρευνα ψυχολόγων στις ΗΠΑ. Η μελέτη δείχνει ότι μόνο όταν ο παραπανίσιος ελεύθερος χρόνος αξιοποιείται σε παραγωγικές δραστηριότητες, μπορεί να αυξήσει περαιτέρω την ψυχική ευημερία των ανθρώπων, κάτι που πρέπει να ληφθεί ιδιαίτερα υπόψη από τους συνταξιούχους.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων της Πενσιλβάνια και της Καλιφόρνια-Λος 'Αντζελες, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Μαρίσα Σαρίφ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό για θέματα προσωπικότητας και κοινωνικής ψυχολογίας «Journal of Personality and Social Psychology», ανέλυσαν στοιχεία για 21.736 άτομα που έδωσαν αναλυτικά στοιχεία για το τι έκαναν το προηγούμενο 24ωρο και ανέφεραν παράλληλα την ψυχολογική κατάστασή τους. Διαπιστώθηκε ότι αρχικά όσο αύξανε ο ελεύθερος χρόνος, οι άνθρωποι ένιωθαν καλύτερα. Όμως μετά από περίπου δύο ώρες η ικανοποίηση σταθεροποιήθηκε, ενώ μετά από πέντε ώρες ελεύθερου χρόνου άρχισε να μειώνεται.

Η μελέτη ανέλυσε επίσης δεδομένα για άλλους 13.639 εργαζόμενους, συσχετίζοντας τον ελεύθερο χρόνο τους με τον βαθμό ικανοποίησής τους. Και σε αυτή την περίπτωση, βρέθηκε ότι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος έφερνε περισσότερη ευχαρίστηση, αλλά από ένα σημείο και μετά η ψυχική ευεξία «έπιανε ταβάνι» και ο έξτρα ελεύθερος χρόνος δεν έφερνε περισσότερη χαρά.

Σε μια τρίτη φάση της έρευνας, οι ερευνητές διεξήγαγαν δύο διαδικτυακά πειράματα με πάνω από 6.000 συμμετέχοντες, οι οποίοι κλήθηκαν να φανταστούν ότι έχουν λίγο ή πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή τους μέσα στη μέρα επί πολλούς μήνες. Όσοι φαντάστηκαν ότι έχουν μόνο 15 λεπτά τη μέρα, αλλά και όσοι φαντάστηκαν ότι έχουν επτά ώρες ημερησίως ως ελεύθερο χρόνο, ανέφεραν ότι ένιωθαν μικρότερη ευχαρίστηση, σε σχέση με εκείνους που βρίσκονταν στο μέσον της κλίμακας του ελεύθερου χρόνου (3,5 ώρες τη μέρα). Όταν όμως οι ίδιοι άνθρωποι κλήθηκαν να φανταστούν ότι στον πολύ ελεύθερο χρόνο τους κάνουν κάποια παραγωγική δραστηριότητα (σωματική άσκηση, χόμπι κ.ά.), αντί για κάτι αντιπαραγωγικό (π.χ. παρακολούθηση τηλεόρασης), τότε ακόμη κι εκείνοι με τις επτά ώρες ελεύθερο χρόνο μέσα στη μέρα δήλωσαν ότι θα ένιωθαν εξίσου καλά με εκείνους που είχαν 3,5 ώρες στη διάθεσή τους.

«Οι άνθρωποι συχνά παραπονιούνται ότι είναι υπερβολικά απασχολημένοι και ότι έχουν ανάγκη για περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Όμως όντως αυτός συνδέεται με μεγαλύτερη ευτυχία; Βρήκαμε ότι πράγματι η έλλειψη ελεύθερου χρόνου μέσα στη μέρα συνεπάγεται μεγαλύτερο στρες και μικρότερη υποκειμενική ευημερία. Όμως ενώ ο πολύ λίγος ελεύθερος χρόνος είναι κακός, ο περισσότερος δεν είναι πάντα καλύτερος», ανέφερε η Σαρίφ.

«Τα ευρήματα μας δείχνουν ότι, αν έχει κάποιος ολόκληρες μέρες ελεύθερες για να κάνει ό,τι θέλει, μπορεί τελικά να νιώσει δυστυχής. Οι άνθρωποι πρέπει να έχουν μάλλον ένα μέτριο επίπεδο ελεύθερου χρόνου. Στις περιπτώσεις που βρίσκονται με υπερβολικά πολύ ελεύθερο χρόνο, π.χ. λόγω σύνταξης ή απόλυσης, τα ευρήματα μας δείχνουν ότι θα νιώσουν καλύτερα, αν αφιερώσουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε κάποιο σκοπό», προσέθεσε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.