Δεκεμβρίου 08, 2021

Ψυχολογία

Υπάρχει και η ισχυρή υπόθεση ότι αυτό που τροφοδοτεί την ανάγκη μας να έχουμε πάντα δίκιο είναι συνήθως μια λανθασμένη μορφή υπερηφάνειας.

Μερικοί άνθρωποι πρέπει να έχουν πάντα δίκιο. Δεν αντέχουν να χάσουν σε μια διαφωνία. Δεν παραδέχονται την ήττα τους μπροστά σε αδιάσειστα στοιχεία εναντίον της θέσης τους. Ακόμα και το να έχουν τον τελευταίο λόγο μπορεί να μην είναι αρκετό γι’ αυτούς, αν πιστεύουν ότι η άλλη πλευρά έχει κουραστεί από τη συζήτηση και έχει σταματήσει να επιχειρηματολογεί χωρίς να παραδεχτεί τη θέση της. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να επιμείνουν να ξαναπιάσουν το θέμα αργότερα.

Όπως και με τα περισσότερα χαρακτηριστικά, η «ανάγκη να έχει κανείς δίκιο» εμπίπτει σε ένα φάσμα. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μια δόση από αυτή και μάλλον λίγοι την εμφανίζουν είτε πάντα είτε ποτέ. Το πλαίσιο παίζει και εδώ ρόλο. Ένα άτομο μπορεί να παραδεχτεί το λάθος του όταν μιλά με τον προϊστάμενό του, αλλά όχι με το άτομο με το οποίο βγαίνει.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι το ποιος πυροδοτεί και ποιος όχι την ανάγκη μας να έχουμε δίκιο μπορεί να μη σχετίζεται με την κοινωνική ιεραρχία ή με εκτιμήσεις, όπως η επιθυμία να είμαστε υπό την εύνοια ενός προϊσταμένου. Μπορεί, για παράδειγμα, να γίνεστε ανταγωνιστικοί με τον μεγαλύτερο αδελφό σας, αλλά να είστε πρόθυμοι να υποχωρήσετε μπροστά στον μικρότερο αδελφό σας ή το αντίστροφο. (Το γιατί ακριβώς συμβαίνει αυτό, τι είναι αυτό σε ένα άτομο που πυροδοτεί την ανάγκη κάποιου να έχει δίκιο είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα).

Τι λέμε στον εαυτό μας
Ίσως, η πιο συνηθισμένη εξήγηση που δίνουμε στον εαυτό μας για το γιατί συμπεριφερόμαστε με τον τρόπο που αναφέραμε είναι η εξής: έχουμε δίκιο. Αν πιστεύουμε ότι έχουμε δίκιο, τι να πούμε; Ότι κάνουμε λάθος; Γιατί να το κάνουμε αυτό;

Υπάρχει, χωρίς αμφιβολία, κάτι σε αυτό το σημείο. Δεν πρέπει να συμφωνούμε με τα ψέματα. Αλλά πρώτα, ακόμη και αυτός ο ισχυρισμός θα πρέπει να εξειδικευτεί. Μερικές φορές, μπορεί να είναι απολύτως σκόπιμο να εγκαταλείψουμε ένα θέμα παρά το γεγονός ότι έχουμε σοβαρούς λόγους να πιστεύουμε ότι έχουμε δίκιο. Ας πούμε ότι η μητέρα σας κάνει ένα αυθόρμητο σχόλιο που είναι αντίθετο με αυτό που είχατε πει. Αν ξέρετε ότι είχε ήδη μια κουραστική μέρα και δεν είναι σε θέση να τσακωθεί μαζί σας, το να επιμείνετε να υπερασπιστεί την άποψή της ή αλλιώς να παραδεχτεί ότι έχετε δίκιο μπορεί να είναι κακοί τρόποι αγενές και λάθος.

Το πιο σημαντικό είναι ότι, αν και σε κάποιες περιστάσεις μπορούμε εύλογα να πούμε στον εαυτό μας ότι επιμένουμε να έχουμε δίκιο επειδή έχουμε, αν παρουσιάζουμε ένα τακτικό μοτίβο, μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει. Εξάλλου, είναι απίθανο να μην κάνουμε κάποιες φορές λάθος. Τι άλλο φταίει λοιπόν;

Ισχυρό προσωπικό συμφέρον
Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι άνθρωποι έχουν ισχυρό κίνητρο να δηλώνουν ότι έχουν δίκιο παρά τα αντίθετα στοιχεία. Αυτή είναι η πιθανή εξήγηση του γιατί οι γιατροί ορισμένες φορές δεν αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Παρόλο που διδάσκονται να αντιμετωπίζουν τα λάθη τους, σχεδόν ποτέ δεν το κάνουν.

Το κίνητρο δεν είναι δύσκολο να γίνει φανερό: Η ηθική λέει ναι, το ένστικτο λέει όχι. Για πολλούς επαγγελματίες, η παραδοχή λάθους είναι ενοχλητική και μπορεί να οδηγήσει σε κακή αξιολόγηση, μομφή ή ακόμη και απόλυση.

Τι δεν λέμε στον εαυτό μας
Υπάρχει και η ισχυρή υπόθεση ότι αυτό που τροφοδοτεί την ανάγκη μας να έχουμε πάντα δίκιο είναι συνήθως μια λανθασμένη μορφή υπερηφάνειας. Κάποιος που θαυμάζει αυθόρμητα τον εαυτό του και συμπεραίνει ότι έχει δίκιο με βάση πενιχρά στοιχεία, κινδυνεύει ιδιαίτερα να γίνει κάποιος που πρέπει να έχει πάντα δίκιο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιθυμία να σκέφτεται κανείς θετικά για τον εαυτό του και να το κάνουν και οι άλλοι είναι υγιής. Κάποια επιθυμία για ανωτερότητα είναι ίσως αναπόφευκτη και μπορεί να είναι επίσης υγιής όταν οδηγεί σε μια προσπάθεια για αριστεία. Το πρόβλημα με το να θέλουμε να έχουμε πάντα δίκιο είναι ότι η επιθυμία αυτή αποσυνδέεται από την πραγματική γνώση και τα επιτεύγματα.

Αναφέρθηκε προηγουμένως ότι υπάρχει κάτι που δεν είναι απόλυτα λογικό στο να αρνείσαι πάντα να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος. Το πρόβλημα δεν έγκειται στο ότι το άτομο που έχει ανάγκη να έχει πάντα δίκιο αντιλαμβάνεται τα λάθη και την απώλεια ενός επιχειρήματος ως προσβολή του εαυτού του, ως υπονόμευση της θέσης του σε μια φανταστική ιεραρχία.

Και αυτό μπορεί να είναι λανθασμένο, ιδίως όταν το αντικείμενο της διαφωνίας δεν έχει καμία σημασία, αλλά υπάρχει κάτι πιο σημαντικό: δεν μπορούμε, στην πραγματικότητα, να αποκρούσουμε ένα πλήγμα στην υπερηφάνειά μας απλώς αρνούμενοι να παραδεχτούμε ότι αυτό συνέβη. Δεν μπορούμε να κάνουμε τους άλλους να μας βλέπουν ως σωστούς επιμένοντας σε αυτό. Γιατί στο τέλος αυτό που θα δουν είναι έναν άνθρωπο που δεν παραδέχεται ποτέ ότι έχασε σε μια διαφωνία.

Σίγουρα το λάθος μας δεν αποτελεί ένα επίτευγμα για το οποίο πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Μπορούμε, ίσως, να προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε την ιδέα της δικής μας ανωτερότητας αγνοώντας την επίδραση που έχουμε στους άλλους, αλλά μόνο με το τίμημα του διαχωρισμού της αυτοεκτίμησης από την άποψη που έχουν οι άλλοι για εμάς.

Γι’ αυτό, λοιπόν, δεν είναι απόλυτα λογικό να αρνούμαστε να παραδεχτούμε τα λάθη: Μπορεί να καταλήξουμε να υπονομεύουμε τον ίδιο μας τον στόχο στο να μας βλέπουν θετικά. Και συνεπώς γινόμαστε δυσάρεστοι και αντιπαθείς στους άλλους, κάτι που προσπαθούμε να αποφύγουμε εξαρχής.

Το ζητούμενο είναι να μην διαχωρίζουμε εντελώς την άποψή μας για τον εαυτό μας από το τι πιστεύουν όλοι οι άλλοι για εμάς. Υπάρχει μια βαθιά ευαισθησία πίσω από ένα άτομο που πρέπει πάντα να έχει δίκιο. Ο δρόμος αυτός είναι ένας δρόμος που οδηγεί τελικά στην απομόνωση, σε ένα μέρος όπου κανείς δεν μας βλέπει όπως βλέπουμε εμείς τους εαυτούς μας. Σε ακραίες περιπτώσεις – όπως αυτή του ναρκισσισμού – το αποτέλεσμα δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια αυταπάτη.

Πηγή:

www.psychologytoday.com/intl/blog/the-philosophers-diaries/202109/the-need-be-always-right

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Να γεμίζεις την ψυχή και το μυαλό σου με ηρεμία, όποτε και όπως μπορείς
Η τέχνη της ηρεμίας δεν είναι πολυτέλεια

Αφροδίτη Πρέβεζα 

Έχουμε συνηθίσει να ζούμε σε πολύ γρήγορους ρυθμούς κάθε μέρα που περνάει. Κατά πλειοψηφία, οι καθημερινές μας είναι γεμάτες υποχρεώσεις και μας απομένουν μόνο 2 μέρες την εβδομάδα όπου κάνουμε -ίσως- πράγματα για εμάς. Μερικές φορές, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα γεμίζουν με υποχρεώσεις εκτός -αλλά δυστυχώς και εντός- δουλειάς και έρχεται η Δευτέρα, με ένα αίσθημα κούρασης. Ξεκινάμε τη νέα εβδομάδα κουρασμένοι ψυχικά και σωματικά, χωρίς να έχουμε προλάβει να πούμε αυτό το “γεμίσαμε τις μπαταρίες μας το ΣΚ”. Μέσα σ’ όλα αυτά, η λέξη ηρεμία φαντάζει μια πολυτέλεια που μόνο λίγοι και καλοί έχουν, και συνήθως όλους αυτούς που προλαβαίνουν ή για την ακρίβεια επενδύουν στο να ηρεμήσουν, τους έχουμε ταυτισμένους στο μυαλό μας ως ανθρώπους που έχουν την οικονομική άνεση να μην δουλεύουν ή τουλάχιστον να μην δουλεύουν τόσες πολλές ώρες όσο εμείς. Όμως, η ηρεμία δεν είναι για τους λίγους. Και οι άνθρωποι που επενδύουν στην πραγματική ηρεμία δεν είναι απαραίτητα άνθρωποι που εργάζονται λιγότερες ώρες. Η ηρεμία στην καθημερινότητα έχει χαθεί ως έννοια και κάθε φορά που κάποιος μας ρωτάει τι κάνουμε, η πρώτη απάντηση που μας έρχεται είναι “καλά, είμαι στο τρέξιμο”.

Και θα ταν καλά αν εννοούσαμε το αληθινό τρέξιμο που συνδέεται και με την καλύτερη φυσική κατάσταση. Καθόμαστε σ’ ένα γραφείο, μπροστά σ’ έναν υπολογιστή τουλάχιστον 40-50 ώρες την εβδομάδα και -μην γελιόμαστε- συνήθως είναι πολλές παραπάνω… Η έννοια του τρεξίματος έχει αλλάξει. Πλέον με το τρέξιμο εννοούμε το ότι δεν σηκώνουμε κεφάλι. Μερικές φορές, όμως, είναι απαραίτητο να σηκώσεις κεφάλι. Είναι απαραίτητο ν’ αφήσεις κάτι για αύριο για να επενδύσεις σήμερα σε κάτι που έχει πραγματική αξία για σένα. Είναι απαραίτητο να βρεις ή να δημιουργήσεις λίγο χρόνο για ηρεμία.

Εμένα μου αρέσει να ταξιδεύω. Φεύγω όποτε και όπως μπορώ. Άλλες φορές με καράβι, άλλες με αεροπλάνο κι άλλες με αυτοκίνητο. Φεύγω όχι για να ξεφύγω από καταστάσεις, αλλά γιατί τα ταξίδια με ηρεμούν. Κάποιοι φίλοι με κοροϊδεύουν -με αγάπη πάντα- όταν τους λέω σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο ότι κάπου πάω. “Α είσαι τελείως τρελή!”, μου λένε όταν κανονίζω συχνά ακόμα και τελευταία στιγμή κάποιο ταξίδι αστραπή για 2 μέρες. Το φετινό Καλοκαίρι ήταν απ’ τα πιο γεμάτα. Μέτρησα περισσότερα Σαββατοκύριακα εκτός πόλης, 3 εβδομάδες σερί άδεια, 7 διαφορετικά μέρη, εκ των οποίων στα δύο πήγα από δύο φορές. Κάθε ταξίδι που κάνω είναι μια επένδυση για εμένα. Κάθε ταξίδι με ηρεμεί. Κάθε ταξίδι με γεμίζει με εικόνες και αναμνήσεις που ηρεμούν το μυαλό μου. Σ’ αυτές ανατρέχω πολύ συχνά όταν μπουχτίζω απ’ την καθημερινή ρουτίνα. Και φυσικά, λόγω της φύσης της δουλειάς μου, κάθε ταξίδι μου δίνει έμπνευση. Και η έμπνευση εννοείται έρχεται πιο εύκολα όταν είσαι σ’ ένα καράβι γυρνώντας από Κύθνο 19 Σεπτεμβρίου, παρά όταν είσαι καθισμένη σ’ ένα γραφείο 8 ώρες στο κέντρο της Κηφισιάς.

Αυτός είναι ένας απ’ τους δικούς μου τρόπους να ηρεμώ. Είμαι βέβαιη ότι έχεις κι εσύ πράγματα που μπορούν να σου προσφέρουν ηρεμία στην καθημερινότητα. Και σίγουρα πολλά απ’ αυτά που μας προσφέρουν ηρεμία είναι ανέξοδα. Στα έχουμε πει άλλωστε αρκετές φορές αυτά… Υπάρχουν πολλά, μικρά, δωρεάν πράγματα που μπορούν να σε κάνουν χαρούμενη και ήρεμη.

Το θέμα δεν είναι το πώς επιλέγει να ηρεμήσει ο καθένας, αλλά η θέληση να το κάνει. Εάν θέλεις, θα βρεις και τον τρόπο. Διάβασα πρόσφατα την Τέχνη της Ηρεμίας απ’ τις εκδόσεις Key Books. Ένα μικρό, σύντομο ανάγνωσμα στο οποίο ο συγγραφέας εξερευνά τη ζωή ανθρώπων που αναζήτησαν την ηρεμία μέσω της ακινησίας. Μένοντας σ’ ένα δωμάτιο ακίνητος για ώρες, μπορείς να έρθεις σε πραγματική σύνδεση με τον εαυτό σου. Θα μπορούσε να είναι ένα είδος διαλογισμού. Ο καθένας μπορεί να το πει όπως θέλει. Η ουσία είναι η επαφή με τον εαυτό σου και το να προσφέρεις στο μυαλό και την ψυχή σου την ηρεμία που χρειάζονται. Τι σημασία έχουν έτσι κι αλλιώς όλα αυτά για τα οποία τρέχεις καθημερινά και νιώθεις “πνιγμένος” εάν δεν έχεις την πολυτέλεια του χρόνου να απολαύσεις όσα σου έδωσαν;

Μπορεί να έχεις παρατηρήσει ότι “ζεις” και εκτιμάς ένα ταξίδι συχνά όταν επιστρέφεις και σκέφτεσαι όλες τις εικόνες που πήρες. Αυτό χρειάζεται σ’ όλη σου τη ζωή. Να παίρνεις χρόνο για ηρεμία, να εκτιμάς όλα όσα καταφέρνεις, όλα όσα έχεις, να εξελίσσεσαι, να χορταίνεις απ’ τους καρπούς των κόπων σου, να γνωρίζεις συνέχεια καλύτερα τον εαυτό σου, γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία.

Πάτα pause, πραγματικό, για λίγο κάθε μέρα. Ξεκίνα να το βάζεις ως στόχο για κάποια λεπτά την εβδομάδα. Και σιγά σιγά θα μπορέσεις να πατάς για λίγο το pause κάθε μέρα. Ακόμα και 2 ήρεμα λεπτά με σένα, είναι αρκετά για να αδειάσει το μυαλό σου και να ξεκουραστείς ψυχικά. Ξεκίνα να το κάνεις. Όχι από αύριο. Από σήμερα. Γιατί αυτές οι αποφάσεις δεν παίρνουν αναβολή για αύριο.

 iPop.gr

Ψυχολογία

Πώς να «βγούμε» από το αδιέξοδο του νου, της κακής διάθεσης και της αρνητικότητας – Η σημασία της αναπνοής
Προκειμένου να «βγούμε» από το αδιέξοδο του νου, της κακής διάθεσης και της αρνητικότητας, υπάρχουν πρακτικές λύσεις και τρόποι.
Πώς να «βγούμε» από το αδιέξοδο του νου, της κακής διάθεσης και της αρνητικότητας - Η σημασία της αναπνοής

ΕΛΕΝΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Μερικές φορές νιώθουμε πως η διάθεσή μας είναι τόσο κακή, που εκείνη την στιγμή δεν μπορεί να μας συγκινήσει τίποτα, η ενέργειά μας είναι πεσμένη , είμαστε σε μία γενικότερη άρνηση, θαρρείς και πατήθηκε ένα κουμπί που λέει «παύση» και εμείς «παγώσαμε», ακινητοποιηθήκαμε σε μία κατάσταση βασανιστικής αδράνειας. Σ αυτήν την κατάσταση το μόνο που βρίσκεται σε συνεχή κίνηση, είναι οι επαναλαμβανόμενες αρνητικές σκέψεις, τις οποίες ανακυκλώνουμε. Κάθε σκέψη, μας βυθίζει όλο και πιο βαθιά στην μιζέρια μας και τελικά μας αποδυναμώνει όλο και περισσότερο!

Είναι προφανές τότε, πως η σκέψη δεν μας βοηθάει, το καλύτερο επομένως που έχουμε να κάνουμε, είναι να βρούμε την δύναμη να κουνηθούμε από την θέση μας, να δράσουμε, για να πετάξουμε από πάνω μας την κακή ενέργεια!

Προκειμένου λοιπόν να «βγούμε» από το αδιέξοδο του νου, της κακής διάθεσης και της αρνητικότητας, υπάρχουν πρακτικές λύσεις και τρόποι.

Κάποιοι από αυτούς, που έχουν άμεσα αποτελέσματα είναι οι παρακάτω:

Η συνειδητή εστίαση στην αναπνοή
Όποτε είμαστε «πεσμένοι» και κακοδιάθετοι, είναι γεγονός πως έχει μειωθεί η ζωτική μας ενέργεια, αυτή δηλαδή που μας συνδέει με την ενέργεια της ζωής. Η αυτόματη λειτουργία της αναπνοής, είναι αυτή που μας κρατάει πρώτα από όλα τα άλλα στη ζωή. Η συγκέντρωση στην αναπνοή, οι κατάλληλες ασκήσεις αναπνοής και η σύνδεση με τον ρυθμό της, είναι ένας άμεσος και πάντα διαθέσιμος τρόπος για να ανεβάσουμε την ενέργειά μας και να νιώσουμε πιο ζωντανοί και αισιόδοξοι!

Μία εύκολη και πρακτική άσκηση αναπνοής ,είναι η εστίαση στον ρυθμό της αναπνοής, με ταυτόχρονη χαλάρωση του σώματος. Στην άσκηση αυτή, αναπνέουμε αποκλειστικά από την μύτη (εισπνοή και εκπνοή),χαλαρώνουμε τους αναπνευστικού μας μύες, ειδικά το διάφραγμα και αναπνέουμε όσο το δυνατόν πιο ήσυχα και αθόρυβα. Αυτή η διαδικασία, προκαλεί την έκκριση ορμονών που φέρνουν ευχάριστα συναισθήματα και οδηγεί σε βαθιά χαλάρωση μετά από τα δέκα πρώτα λεπτά.

Η επαφή με την φύση
Είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης, κι όμως το ξεχνάμε, καθώς ζούμε τον περισσότερο καιρό κλεισμένοι μέσα σε κτήρια. Η δυνατότητα όμως να έρθουμε σε καθημερινή επαφή με την φύση υπάρχει, όπου κι αν ζούμε. Ακόμη και οι μεγαλουπόλεις έχουν κάποιο πάρκο, γήπεδο, ποτάμι, θάλασσα ή ένα άλσος. Θα μπορούσαμε να πάμε μια βόλτα προς τα εκεί για να απολαύσουμε τη φύση, καθώς και να εισπράξουμε την αναζωογονητική της δύναμη. Ακόμη όμως κι αν δεν προλαβαίνουμε να το κάνουμε αυτό, λόγο χρόνου ή άλλων περιορισμών, μπορούμε να ανέβουμε στην ταράτσα του σπιτιού μας, να ξαπλώσουμε και να ατενίσουμε για λίγη ώρα τον ουρανό .

Εάν χρησιμοποιήσουμε την φαντασία μας, θα βρούμε κι άλλους τρόπους για να συνδεθούμε με την φύση στην καθημερινότητά μας!

Η επικοινωνία
Η κακή διάθεση, υποδηλώνει και βαθιά έλλειψη αγάπης (προς τον εαυτό και τη ζωή).Η συνάντηση με ένα φιλικό πρόσωπο, έναν άνθρωπο που μπορούμε να επικοινωνήσουμε από καρδιάς, είναι δυνατό να μας κάνει να νιώσουμε την ισχυρή και θεραπευτική ενέργεια της αγάπης να διαποτίζει την ύπαρξή μας . Μια τέτοια συνάντηση θα αυξήσει μέσα μας αυτόματα την ενέργεια της ζωής !

Η ενασχόληση με κάποιες από τις αγαπημένες μας ασχολίες

Όλοι μας έχουμε ταλέντα και ασχολίες που μας κάνουν να νιώθουμε όμορφα και μας βγάζουν από τις πολλές σκέψεις. Μάλιστα αυτές οι ασχολίες μπορεί να είναι πολλές και διάφορες, όπως για παράδειγμα η μαγειρική, η ζωγραφική, τα εργόχειρα, η μουσική, η συγγραφή, η γυμναστική, το διάβασμα, το σκάκι, η κηπουρική και άλλα. Ένας πρακτικός τρόπος, είναι το να γράψουμε μία λίστα με όλα αυτά που μας αρέσει να κάνουμε και κάθε φορά που είμαστε σε απόγνωση, να ανοίγουμε την λίστα μας για να δούμε ποιο από όλα μας είναι πιο βολικό, επιθυμητό και εύκολο την δεδομένη στιγμή. Η διαδικασία του να μπλεχτούμε με κάτι δημιουργικό, φέρνει τον νου σε συγκέντρωση, προκαλεί τον εφησυχασμό της αναπνοής, οδηγώντας μας σταδιακά σε μια πολύ πιο ευχάριστη κατάσταση ύπαρξης.

Πάντα θα μας είναι διαθέσιμη τουλάχιστον μία από τις παραπάνω επιλογές για να αλλάξουμε διάθεση και να συνδεθούμε με τον ανώτερο εαυτό μας, αυτόν που είναι γεμάτος αγάπη, φαντασία και διαθέτει την δύναμη της δημιουργίας!

 

Ψυχολογία

Στον Εκκλησιαστή διαβάζουμε: «Όλα τα πράγματα έχουν δύο πόλους, τον ένα ενάντια στον άλλο».

Φως-σκοτάδι, Χαρά-λύπη, πείνα-κορεσμός. Είναι αξεχώριστα, μολονότι το ένα φαίνεται να είναι ενάντια στο άλλο, δηλαδή δεν μπορείς να έχεις το ένα χωρίς το άλλο, όπως δεν μπορείς να έχεις ένα ραβδί με μια μόνο άκρη. Τα αντίθετα, αν τα ονομάσουμε δεξί και αριστερό εξασκούν δύναμη εναλλάξ. Προσέξτε πως αν έχουμε ένα εκκρεμές και έχει μετακινηθεί απόλυτα στα δεξιά, το δεξί γίνεται πάρα πολύ αδύναμο, και αρχίζει να έχει δύναμη το αριστερό, και αντίστροφα.

Όλα τα φαινόμενα, όλα τα γεγονότα, όλη η γήινη ζωή εκδηλώνονται ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις, ή αντίθετους πόλους που κινούνται πότε προς τη μία κατεύθυνση, πότε προς την άλλη, έτσι που ο πόλεμος ακολουθεί την ειρήνη και η ειρήνη τον πόλεμο, η έλλειψη ακολουθεί την αφθονία και η αφθονία την έλλειψη και πάει λέγοντας.

Στον αρχαίο ιερό ναό των Δελφών, ήταν γραμμένες δυο φράσεις που διάβαζαν εκείνοι που έμπαιναν στο μαντείο για συμβουλή. «Γνώθι σαυτόν» και «Μηδέν άγαν». Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να κάνει ή να δίνει πάρα πολλά. Σημαίνει «τίποτα σε ακρότητα, με υπερβολή». Πρώτα ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει τον εαυτό του (η αυτογνωσία φυσικά περιλαμβάνει και να γνωρίσεις τα αντίθετα μέσα σου) και μετά δεν πρέπει να φτάνει ποτέ στα άκρα –δηλαδή όταν γνωρίσει τον εαυτό του, θα γνωρίσει και τι είναι τα άκρα στον εαυτό του. Τα ενάντια είναι κλέφτες διότι ότι κτίζεται πάνω στο ένα, υπονομεύεται από το άλλο. Αλλά ότι κτίζεται στο κέντρο δεν μπορεί να μας το πάρει κανείς. Γι’ αυτό, πολύ συχνά στα αρχαία σύμβολα, βρίσκουμε τα δύο ενάντια στις δύο πλευρές και την τρίτη δύναμη στο μέσον.

Φανταστείτε έναν εξασκημένο σχοινοβάτη που κρατά ισορροπία γέρνοντας δεξιά κι αριστερά. Ξέρει πώς να το κάνει μέσα από μακροχρόνια εκπαίδευση και μελέτη του εαυτού του. Χωρίς γνώση δεν θα μπορούσε να το κάνει. Ας υποθέσουμε ότι του θέτουμε το ερώτημα του Πιλάτου: «Τι είναι αλήθεια;» συμπληρώνοντας «είναι προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά;» Αν απαντούσε ότι είναι και τα δύο, το δικό μας αίσθημα για την αλήθεια θα προσβαλλόταν, διότι εμείς φανταζόμαστε ότι η αλήθεια είναι κάτι άκαμπτο. Αγνοούμε κάθε τι που δεν αντιστοιχεί στις απόψεις μας κι έτσι περπατάμε με το ένα πόδι. Ωστόσο μπορούμε να κατανοήσουμε ότι θα ήταν λάθος για τον σχοινοβάτη να θεωρήσει το αριστερό μέρος διαβολικό και το δεξί το μόνο επιθυμητό. Διότι θα βλέπαμε ότι είναι αναγκασμένος σε διάφορες στιγμές να γέρνει πότε προς τα αριστερά ή τα δεξιά, και ότι μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να προχωρεί. Αυτή είναι η ιδέα που εκφράζεται σε άλλο απόσπασμα από τον Εκκλησιαστή που λέει:

«Κάτω από τον ουρανό υπάρχει χρόνος για όλα και μια εποχή για κάθε σκοπό. Η ώρα της γέννησης και η ώρα του θανάτου, η ώρα να φυτέψεις και η ώρα να θερίσεις αυτό που φύτεψες. Η ώρα να γκρεμίσεις και η ώρα να χτίσεις, η ώρα να κλάψεις και η ώρα να γελάσεις, η ώρα να αποκτήσεις και η ώρα να χάσεις, η ώρα να σιωπάς και η ώρα να μιλάς, η ώρα για πόλεμο και η ώρα για ειρήνη.»

Τίποτα δε παραμένει ίδιο μέσα στο χρόνο. Ο χρόνος είναι αλλαγή. Τα πάντα αλλάζουν μέσα στο χρόνο ανάμεσα στα αντίθετα. Τα πάντα κυβερνιούνται από τα αντίθετα και ταλαντεύονται ανάμεσά τους. Τα πράγματα που θα πηγαίνουν καλά τη μία στιγμή, δε θα πηγαίνουν καλά την άλλη στιγμή. Υπάρχει ώρα για το καθετί κάτω από τον ήλιο, και το καθετί είναι θαυμάσιο στην ώρα του. Ωστόσο, εμείς οι άνθρωποι προσδοκούμε ότι τα πράγματα θα είναι πάντοτε τα ίδια και όταν δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες μας είμαστε ανίκανοι να προσαρμοζόμαστε και να αφομοιώνουμε τις εντυπώσεις από εκείνη την πλευρά της ζωής που δεν αντιστοιχεί στις απόψεις μας. Υποθέτω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο για μας, από το να μάθουμε ότι ο καιρός δεν είναι πάντοτε ο ίδιος.

Εμείς θέλουμε πάντοτε το ίδιο και προσδοκούμε το ίδιο, μολονότι παραπονιόμαστε για αυτό. Η ανικανότητά μας να αφομοιώσουμε το αντίθετο, να δούμε τα πράγματα από μια αντίπαλη άποψη, να είμαστε συνειδητοί και προς τις δύο πλευρές του εκκρεμούς, μας κάνει επιρρεπείς στη μονοτονία. Και αυτό οφείλεται αποκλειστικά, στη γενική στάση μας απέναντι στη ζωή, που δεν εσωκλείει την ιδέα των αντιθέτων. Επιμένουμε να παίρνουμε τη ζωή με μονόπλευρο τρόπο και θεωρούμε καθετί που είναι αντίθετο στις απόψεις μας σαν αίρεση ή σαν ατυχία. Το αποτέλεσμα είναι η έλλειψη ευκαμψίας, ευκινησίας. Γέρνουμε προς τα δεξιά και αρνούμαστε να γείρουμε προς τα αριστερά, όταν το απαιτεί η περίσταση.

Λοιπόν, δεν μπορούμε να είμαστε ζωντανοί αν παίρνουμε μια αμετακίνητη άποψη της ζωής διότι τότε σταματάει η αλληλεπίδραση ανάμεσα στη ζωή και σε μας και ταυτιζόμαστε με τη δική μας άποψη μόνον. Δεν πρέπει λοιπόν να ταυτιζόμαστε με τις συνθήκες τις ζωής, όποια κατεύθυνση κι αν παίρνουν αυτές, όσο δύσκολες κι αν φαίνονται πρόσκαιρα να είναι. Όμως όλοι μας θέλουμε να είμαστε ασφαλισμένοι, να νιώθουμε σιγουριά. Είναι σα να θέλουμε να παγώσουμε τα πράγματα σε ένα σταθερό πρότυπο. Τότε ταυτιζόμαστε μέσα από τις στάσεις μας. Ταυτιζόμαστε με τις συνθήκες της ζωής και παύει να υπάρχει κάτι που να ζει μέσα στη ζωή.

Αν μπορούσαμε να διατηρούμε πλήρη συνειδητότητα και μνήμη καθ’ όλη την κίνηση του εκκρεμούς, όχι μόνο θα θυμόμασταν τις δύο αντίθετες καταστάσεις σε κάθε άκρο αλλά θα αρχίζαμε να συλλαμβάνουμε και μια Τρίτη που βρίσκεται στο μέσον. Θα πρέπει λοιπόν, κατά την ταπεινή μου άποψη, να παρατηρούμε τα εντός μας εκκρεμή, καθώς και τα εκκρεμή της ζωής και να προσπαθούμε να μην ταυτιζόμαστε με τα δύο άκρα της ταλάντωσης. Οι διαθέσεις μας κρέμονται όλες από τα εκκρεμή και δυστυχώς εμείς ταυτιζόμαστε με αυτές. Τις παίρνουμε σαν τον αληθινό εαυτό μας. Λέμε: «Σκέφτομαι», «Νιώθω» κλπ.

Ξεχνάμε ότι το πραγματικό Εγώ βρίσκεται στον ομφαλό της κίνησης του εκκρεμούς και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ταλαντεύεται ανάμεσα στον ενθουσιασμό και την απογοήτευση, ανάμεσα στη μεγάλη χαρά και την κατάθλιψη, ανάμεσα στην υπερεκτίμηση και την υποτίμηση, ανάμεσα στην έπαρση και την ταπεινότητα και στα παρεμφερή τους αιωνίως. Σε όλα αυτά δεν υπάρχει κέντρο βάρους. Δεν υπάρχει το μέτρο των Αρχαίων Ελλήνων. Ας θυμόμαστε ότι όταν ταυτιζόμαστε με μια πλευρά της ταλάντωσης, θα βρεθούμε κάτω από την εξουσία της άλλης πλευράς, όταν αυτή αναλάβει τα ηνία, και δε θα μπορούμε να δούμε καμιά σύνδεση. Ο σημερινός άνθρωπος έχει περιέλθει σε τέτοια κατάσταση μονοδιάστατης ανάπτυξης που μοιάζει πραγματικά να προκαλεί την τύχη του.

Να είμαστε στη μέση σημαίνει να παρατηρούμε τον εαυτό μας και τις εσωτερικές μας διαμάχες, σημαίνει να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από τις συνθήκες τις ζωής έτσι ώστε να μην ταλαντεύεται από τη μια πλευρά στην άλλη. Σημαίνει να αναπτύσσουμε την Τρίτη εξουδετερωτική δύναμη. Η λέξη περιέχει ολοφάνερα την ιδέα του ουδέτερου. Τι σημαίνει ουδέτερο; Σημαίνει με την έννοια του λεξικού κανένα από τα δύο (από το ελληνικό: ουδέν ετέρων).

Όσον αφορά το γένος, ουδέτερο σημαίνει, ούτε αρσενικό, ούτε θηλυκό, για ένα ρήμα, ούτε ενεργητικό, ούτε παθητικό και ως εκ τούτου αμετάβλητο. Γενικά, σημαίνει ότι δεν ανήκει σε κανένα από δύο εξειδικευμένα αντίθετα ή προσδιορισμένες καταστάσεις. Να είσαι στη μέση τελικά σημαίνει να βρίσκεσαι σε κατάσταση αυτεπίγνωσης, να μη ταυτίζεσαι με τα άκρα, να μην ταλαντεύεσαι από την μια πλευρά στην άλλη. Όταν ενεργούμε μέσα από την ταύτιση στα άκρα δεν μπορούμε να προσδοκούμε τίποτα περισσότερο από τη συνηθισμένη λειτουργία των αντιθέτων, δράση και αντίδραση. Σε χτυπώ, μετά με χτυπάς εσύ, μετά σε ξαναχτυπώ και συνεχίζεται ατελείωτα. Για κάποιο μεγαλύτερο ή μικρότερο διάστημα είμαι εγώ που θριαμβεύω, μετά, εξαιτίας της μηχανικής ταλάντευσης των πραγμάτων, θριαμβεύεις εσύ και πάει λέγοντας. Τώρα είσαι εσύ πρώτος, μετά είμαι εγώ πρώτος. Αυτή είναι η ζωή, ταλάντευση ανάμεσα στα αντίθετα, Αυτό είναι να ανεβαίνεις τον ανήφορο και μετά να κατρακυλάς στον κατήφορο. Σε όλο αυτό το παιχνίδι των αντιθέτων, δεν υπάρχει καμιά λύση. Έχεις μόνο την ικανοποίηση των αντιθέτων, τα οποία όπως προείπαμε, είναι οι ληστές του αληθινού εαυτού μας.

Ενώ στη μέση είναι η θέση που βρίσκεται το πραγματικό ΕΓΩ. Το πραγματικό ΕΓΩ πηγάζει από πάνω, δηλαδή από ανώτερο επίπεδο. Δεν μπορούμε να το προσεγγίσουμε από το ένα ή το άλλο αντίθετο σημείο.

Ας στοχαστούμε τώρα :

θα μπορούσε να υπάρξει το ωραίο χωρίς το άσχημο,
το καλό χωρίς το κακό,
το αληθινό χωρίς το ψεύτικο;

Στη σφαίρα του απολύτου δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά μεγαλείο κι επομένως «δεν υπάρχει» μεγαλείο. Δηλαδή, δεν μπορεί να βιωθεί, δεν μπορεί να γνωριστεί βιωματικά, αφού δεν υπάρχει τρόπος να βιωθεί το μεγαλείο όταν υπάρχει απουσία αυτού που δεν είναι μεγαλειώδες, όπως δεν υπάρχει τρόπος να βιωθεί ανακούφιση εκεί που δεν υπάρχει πόνος. Ίσως η σφαίρα του σχετικού να δημιουργήθηκε έτσι ώστε να μπορέσουμε βιωματικά να γνωρίσουμε το μεγαλείο του εαυτού μας.

Πιστεύω λοιπόν ότι στη δική μας σφαίρα, το ωραίο και το άσχημο, το καλό και το κακό, το αληθινό και το ψεύτικο δεν είναι παρά είδωλα των εικόνων του άφατου, το οποίο εμείς χάριν ευκολίας καλούμε Θεό.-

Δέλτα

http://nekthl.blogspot.com/

Ψυχολογία

Ο υπερβολικά ελεύθερος χρόνος δεν αυξάνει την ευχαρίστηση σύμφωνα με νέα έρευνα
Όσο αυξάνει ο ελεύθερος χρόνος ενός ανθρώπου, τόσο καλύτερα αυτός νιώθει, αλλά μέχρι ενός ορίου. Ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος σχετίζεται σημαντικά με μεγαλύτερη ψυχική ικανοποίηση, αλλά από ένα σημείο και μετά ο υπερβολικά πολύς ελεύθερος χρόνος παύει να αυξάνει την ευχαρίστηση και μπορεί να βιωθεί ακόμη και ως κάτι κακό, σύμφωνα με μια νέα έρευνα ψυχολόγων στις ΗΠΑ. Η μελέτη δείχνει ότι μόνο όταν ο παραπανίσιος ελεύθερος χρόνος αξιοποιείται σε παραγωγικές δραστηριότητες, μπορεί να αυξήσει περαιτέρω την ψυχική ευημερία των ανθρώπων, κάτι που πρέπει να ληφθεί ιδιαίτερα υπόψη από τους συνταξιούχους.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων της Πενσιλβάνια και της Καλιφόρνια-Λος 'Αντζελες, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Μαρίσα Σαρίφ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό για θέματα προσωπικότητας και κοινωνικής ψυχολογίας «Journal of Personality and Social Psychology», ανέλυσαν στοιχεία για 21.736 άτομα που έδωσαν αναλυτικά στοιχεία για το τι έκαναν το προηγούμενο 24ωρο και ανέφεραν παράλληλα την ψυχολογική κατάστασή τους. Διαπιστώθηκε ότι αρχικά όσο αύξανε ο ελεύθερος χρόνος, οι άνθρωποι ένιωθαν καλύτερα. Όμως μετά από περίπου δύο ώρες η ικανοποίηση σταθεροποιήθηκε, ενώ μετά από πέντε ώρες ελεύθερου χρόνου άρχισε να μειώνεται.

Η μελέτη ανέλυσε επίσης δεδομένα για άλλους 13.639 εργαζόμενους, συσχετίζοντας τον ελεύθερο χρόνο τους με τον βαθμό ικανοποίησής τους. Και σε αυτή την περίπτωση, βρέθηκε ότι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος έφερνε περισσότερη ευχαρίστηση, αλλά από ένα σημείο και μετά η ψυχική ευεξία «έπιανε ταβάνι» και ο έξτρα ελεύθερος χρόνος δεν έφερνε περισσότερη χαρά.

Σε μια τρίτη φάση της έρευνας, οι ερευνητές διεξήγαγαν δύο διαδικτυακά πειράματα με πάνω από 6.000 συμμετέχοντες, οι οποίοι κλήθηκαν να φανταστούν ότι έχουν λίγο ή πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή τους μέσα στη μέρα επί πολλούς μήνες. Όσοι φαντάστηκαν ότι έχουν μόνο 15 λεπτά τη μέρα, αλλά και όσοι φαντάστηκαν ότι έχουν επτά ώρες ημερησίως ως ελεύθερο χρόνο, ανέφεραν ότι ένιωθαν μικρότερη ευχαρίστηση, σε σχέση με εκείνους που βρίσκονταν στο μέσον της κλίμακας του ελεύθερου χρόνου (3,5 ώρες τη μέρα). Όταν όμως οι ίδιοι άνθρωποι κλήθηκαν να φανταστούν ότι στον πολύ ελεύθερο χρόνο τους κάνουν κάποια παραγωγική δραστηριότητα (σωματική άσκηση, χόμπι κ.ά.), αντί για κάτι αντιπαραγωγικό (π.χ. παρακολούθηση τηλεόρασης), τότε ακόμη κι εκείνοι με τις επτά ώρες ελεύθερο χρόνο μέσα στη μέρα δήλωσαν ότι θα ένιωθαν εξίσου καλά με εκείνους που είχαν 3,5 ώρες στη διάθεσή τους.

«Οι άνθρωποι συχνά παραπονιούνται ότι είναι υπερβολικά απασχολημένοι και ότι έχουν ανάγκη για περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Όμως όντως αυτός συνδέεται με μεγαλύτερη ευτυχία; Βρήκαμε ότι πράγματι η έλλειψη ελεύθερου χρόνου μέσα στη μέρα συνεπάγεται μεγαλύτερο στρες και μικρότερη υποκειμενική ευημερία. Όμως ενώ ο πολύ λίγος ελεύθερος χρόνος είναι κακός, ο περισσότερος δεν είναι πάντα καλύτερος», ανέφερε η Σαρίφ.

«Τα ευρήματα μας δείχνουν ότι, αν έχει κάποιος ολόκληρες μέρες ελεύθερες για να κάνει ό,τι θέλει, μπορεί τελικά να νιώσει δυστυχής. Οι άνθρωποι πρέπει να έχουν μάλλον ένα μέτριο επίπεδο ελεύθερου χρόνου. Στις περιπτώσεις που βρίσκονται με υπερβολικά πολύ ελεύθερο χρόνο, π.χ. λόγω σύνταξης ή απόλυσης, τα ευρήματα μας δείχνουν ότι θα νιώσουν καλύτερα, αν αφιερώσουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε κάποιο σκοπό», προσέθεσε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ψυχολογία

Είναι πιθανό ότι αν αισθάνεστε ζήλια, αυτό μπορεί να αποτελεί ένδειξη μιας πιθανής ανεκπλήρωτης και ανομολόγητης συναισθηματικής ανάγκης.

Η ζήλια έχει κακή φήμη ως συναίσθημα και συχνά προσπαθούμε επιφανειακά να την αγνοήσουμε. Αν και συνηθέστερα συνδέεται με τις ερωτικές σχέσεις, η ζήλια μπορεί να εμφανιστεί σε επαγγελματικό περιβάλλον, σε φιλίες, στην οικογένεια και αλλού. Αντί να τυποποιούμε τη ζήλια ως κάτι «ασήμαντο», μπορούμε να τη θεωρήσουμε ως μια ευκαιρία να βελτιώσουμε τη συναισθηματική μας νοημοσύνη αναγνωρίζοντας, κατανοώντας και διαχειριζόμενοι τα συναισθήματά μας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι συγχέουν τα συναισθήματα ζήλιας με εκείνα του φθόνου. Η διαφορά είναι ότι, όταν βιώνουμε ζήλια, βλέπουμε ένα άτομο ή ένα πράγμα ως εμπόδιο στο να λάβουμε αγάπη, προσοχή, στοργή κ.λπ. Σε σύγκριση με το φθόνο, θέλουμε να αποκτήσουμε κάτι που έχει ένα άλλο άτομο. Με βάση αυτόν τον ορισμό, είναι πιθανό ότι αν αισθάνεστε ζήλια, αυτό μπορεί να αποτελεί ένδειξη μιας πιθανής ανεκπλήρωτης και ανομολόγητης συναισθηματικής ανάγκης μέσα στη σχέση σας.

Όταν αντιμετωπίζουμε συναισθήματα ζήλιας, η ενστικτώδης αντίδρασή μας μπορεί να είναι να παραμερίσουμε τα συναισθήματά μας ή να βιαστούμε να τα ξεπεράσουμε επειδή νιώθουμε άβολα. Δυστυχώς, κάνοντάς το αυτό, δεν ωφελούμε καθόλου τον εαυτό μας. Η ψυχολόγος Beverley Andre, μιλώντας στο mindbodygreen συνιστά να επεξεργαζόμαστε τη ζήλια, ακόμα κι αν μας φαίνεται δυσάρεστη.


1. Παραδεχόμαστε στον εαυτό μας ότι ζηλεύουμε
Το να παραδεχτείτε ότι ζηλεύετε δεν σας κάνει κακό άνθρωπο. Η ζήλια είναι μέρος του ευρέος φάσματος συναισθημάτων που οι άνθρωποι θα βιώσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους. Το να αρνείστε το γεγονός ότι ζηλεύετε μπορεί ενδεχομένως να σας βάλει σε έναν κύκλο συνεχούς άρνησης των συναισθημάτων σας.

Σκεφτείτε: Ποια είναι κάποια πιθανά εμπόδια στο να παραδεχτείτε ότι ζηλεύετε; Αισθάνεστε ότι το να ζηλεύετε δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό; Υπάρχει κάποιο αίσθημα ντροπής που συνδέεται με το αίσθημα της ζήλιας; Μήπως αυτό πυροδοτεί αισθήματα αδυναμίας απέναντι στην κατάσταση; Μήπως αυτό σας κάνει να αισθάνεστε κακός άνθρωπος;

Το να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας σχετικά με το πού βρίσκεστε συναισθηματικά απομακρύνει ένα επιπλέον εμπόδιο στην επεξεργασία τους. Όταν αφιερώνετε χρόνο και κόπο στο να αποδεχτείτε αυτό που νιώθετε, μπορείτε να επιβεβαιώσετε στον εαυτό σας ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματά σας είναι όλα σημαντικά.

2. Προσδιορίζουμε τις ανείπωτες και ανεκπλήρωτες ανάγκες μας
Αυτό το σημείο μπορεί να είναι άβολο, γιατί απαιτεί το να κάνουμε βουτιά στον βαθύτερο ψυχισμό μας. Με τη ζήλια που αφορά ένα τρίτο πρόσωπο, προτείνω να κάνετε μια αυτοαξιολόγηση για να σας βοηθήσει να ξεδιαλύνετε το κουβάρι των συναισθημάτων. Δεν βοηθά το να λειτουργείτε με υποθέσεις ή να βρεθείτε να ανασύρετε εμπειρίες του παρελθόντος και στη συνέχεια να τις προβάλλετε στην τρέχουσα σχέση σας.

Η αυτοαξιολόγηση μπορεί να είναι τόσο απλή και βοηθούν οι ακόλουθες ερωτήσεις: Τι μου λέει το συναίσθημα; Πού αισθάνομαι αόρατος σε αυτή τη σχέση; Τι δεν παίρνω πια από αυτή τη σχέση και πιστεύω ότι το άλλο πρόσωπο ή πράγμα παίρνει τώρα αντ’ αυτού; Τι πιστεύω ότι χάνω;

Η ειλικρινής απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις μπορεί να αποκαλύψει ανεκπλήρωτες ανάγκες που μπορεί να μην έχετε σκεφτεί να επικοινωνήσετε. Με αυτή τη νέα επίγνωση, μπορείτε τώρα να αποφασίσετε πώς θα θέλατε να προχωρήσετε απαντώντας στα συναισθήματά σας.

3. Επιχειρούμε αλλαγή με τη στήριξη του κατάλληλου ατόμου
Να έχετε κατά νου γιατί, πότε και με ποιον μοιράζεστε τα συναισθήματά σας. Το τελευταίο πράγμα που θέλετε να κάνετε είναι να επιδεινώσετε τα πράγματα, μιλώντας στο άτομο που θεωρείτε ως τον λόγο που ενδεχομένως χάνετε την προσοχή και τη στοργή στη σχέση σας.

Αντίθετα, πηγαίνοντας στο άτομο με το οποίο έχετε σχέση και επικοινωνώντας πολιτισμένα τα συναισθήματά σας, χτίζετε συναισθηματική οικειότητα και σύνδεση. Μεταδίδοντας το γεγονός ότι αισθάνεστε ζήλια και θέλετε να το ξεπεράσετε, ρίχνετε φως σε αυτές τις ανείπωτες και ανεκπλήρωτες ανάγκες και επιτρέπετε στη σχέση να βελτιωθεί και να θεραπευτεί μέσω της διαφάνειάς σας. Αν δεν έχετε εξασκηθεί, εδώ είναι ένα παράδειγμα για το πώς μπορείτε να ξεκινήσετε τη συζήτηση:

«Θέλω να μοιραστώ μαζί σου τη δύσκολη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκομαι, παρόλο που μου είναι άβολο. Νιώθω λίγη ζήλια όταν παρατηρώ (προσδιορίστε την εξωτερική πηγή και τη συμπεριφορά). Όταν το βλέπω αυτό, αισθάνομαι (συμπεριλάβετε οποιοδήποτε πρόσθετο συναίσθημα βιώνετε μαζί με τη ζήλια] επειδή (μοιραστείτε πώς σας επηρεάζει). Θέλω να είμαι σε θέση να (αναφέρετε τις αλλαγές που θα θέλατε να δείτε) και ελπίζω ότι μπορείς να με βοηθήσεις σε αυτό».

4. Αποφεύγουμε να παίρνουμε βιαστικές αποφάσεις
Οι επιλογές που γίνονται κατά τη διάρκεια προσωρινά έντονων συναισθημάτων μπορεί να έχουν μακροχρόνιες αρνητικές επιπτώσεις. Η ζήλια που ξεφεύγει από τον έλεγχο μπορεί να εκδηλωθεί σε φθόνο και θυμό, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στη διάβρωση της σχέσης, κάτι που είναι το αντίθετο από αυτό που θέλετε. Αν είστε σε θέση να αφιερώσετε λίγο χρόνο στο να ηρεμήσετε τον εαυτό σας όταν βρίσκεστε σε έξαρση, μπορείτε να μειώσετε την πιθανότητα να κάνετε μια επιλογή που θα μετανιώσετε.

Πηγή:

www.mindbodygreen.com/articles/how-to-deal-with-jealousy-in-relationships

https://enallaktikidrasi.com/2

Ψυχολογία

Μπορεί ένα κατοικίδιο να αντικαταστήσει ένα παιδί; Όλο και περισσότεροι νέοι επενδύουν σε ένα διαφορετικό μοντέλο οικογένειας
Μπορεί ο σκύλος σου να καλύψει την ανάγκη για οικογένεια;

Αμαλία Σοφιανοπούλου Αμαλία Σοφιανοπούλου 
Με τα ποσοστά γονιμότητας να μειώνονται στις περισσότερες χώρες του πλανήτη, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, πολλοί ειδικοί έχουν αναζητήσει διάφορες αιτίες που οδηγούν σε αυτό το πρόβλημα: ανεργία, χαμηλό εισόδημα, υπερβολικό κόστος στέγασης κλπ. Μια από τις πιο παράξενες αλλά ταυτόχρονα θεμελιωμένες θεωρίες είναι αυτή που λέει ότι τα νέα ζευγάρια αντικαθιστούν την οικογένεια με τα κατοικίδια. Και έτσι γεννάται το ερώτημα, μπορεί ένα κατοικίδιο να αντικαταστήσει ένα παιδί;

Τι διαισθάνεται ο σκύλος ή η γάτα σου κι εσύ δεν θα καταλάβεις ποτέ;

Μπορεί ένα κατοικίδιο να αντικαταστήσει ένα παιδί;
Πράγματι καθώς τα ποσοστά γεννήσεων μειώνονται, το ποσοστό των υιοθεσιών κατοικίδιών έχει αυξηθεί σημαντικά. Σύμφωνα με δεδομένα της Αμερικής, οι ιδιοκτήτες σκύλου αυξήθηκαν από 157.000.000 σε 212.000.000 μέσα σε διάστημα 5 ετών. Ταυτόχρονα, τα έξοδα για την ανατροφή ενός κατοικίδιου αυξάνονται συνεχώς σύμφωνα με έρευνες.

H Lisa Rochow και ο Cameron Wheeler είναι ένα νέο ζευγάρι που ζει στο Michigan. Έχουν αποφασίσει: δεν θα κάνουν παιδιά. Οι δυο τους και το 9 μηνών κουτάβι τους που μόλις υιοθέτησαν αποτελούν για τους ίδιους μια πλήρη οικογένεια. “Νιώθω ότι θα άφηνα πολύ από τη ζωή μου για να γίνω γονιός”, λέει η Rochow. “Αυτό θα κοστίσει χρήματα, θα κοστίσει χρόνο, θα κοστίσει πράγματα που θέλουμε να κάνουμε”. Αλλά το θέμα της αντικατάστασης του παιδιού με ένα κατοικίδιο είναι αμφιλεγόμενο ακόμα και στην κοινότητα των ζευγαριών που δεν θέλουν να κάνουν παιδιά.

Ωστόσο, πολλοί είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν το κατοικίδιό τους σαν μέλος της οικογένειας. Αυτό συμβαίνει συνήθως με τους ανθρώπους που δεν έχουν παιδιά ενώ αντίθετα σύμφωνα με έρευνες, τα άτομα με παιδιά αντιμετωπίζουν τα κατοικίδια περισσότερο ως ιδιοκτησία τους παρά ως μέλη της οικογένειας.

Με τον γάμο να μπαίνει πλέον αργά στην ζωή των νέων, οι περισσότεροι περνούν σημαντικά λιγότερα χρόνια της ζωής τους σε συνθήκη γάμου απ’ ότι οι προηγούμενες γενιές. Για ορισμένους ιδιοκτήτες, τα κατοικίδια αντικαθιστούν τα παιδιά σε αυτήν την φάση της ζωής τους. Αλλά για πολλούς, η συντροφιά που παρέχεται από ένα κατοικίδιο ζώο αντικαθιστά τον σύζυγο και όχι το παιδί.

Τα κατοικίδια ζώα περιγράφονται συχνά ως παρέα, συντροφικότητα, συναισθηματική υποστήριξη, ασφάλεια ή αίσθημα «σπιτιού» από τα άτομα που τα αντιμετωπίζουν σαν παιδιά τους : αλλά αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά που περιγράφουν ένα παιδί. Αυτά είναι χαρακτηριστικά που περιγράφουν έναν σύζυγο ή μια σύζυγο. Με τη νέα γενιά να αναβάλλει τη δέσμευση του γάμου για οποιονδήποτε λόγο, η ανάγκη για έναν αξιόπιστο σύντροφο που δεσμεύεται να μείνει για πάντα πλάι σου μπορεί απλά να μεταφερθεί σε κατοικίδια και όχι σε έναν ανθρώπο.

Με άλλα λόγια, πιθανότατα υπάρχουν δύο ξεχωριστές συνδέσεις μεταξύ της μητρότητας και της πατρότητας και της ιδιοκτησίας κατοικίδιων ζώων: η αύξηση της ιδιοκτησίας κατοικίδιων ζώων μπορεί να αντικαταστήσει σε κάποιο βαθμό την οικογένεια, αλλά είναι περισσότερο εμφανές ότι οι νέοι ωθούνται από πολλούς παράγοντες να καθυστερήσουν το γάμο και έτσι περνούν περισσότερα χρόνια μοναξιάς, χωρίς συντροφιά. Ως αποτέλεσμα, επενδύουν σε έναν πραγματικά πιστό σύντροφο: ένα κατοικίδιο.

https://ipop.gr/

Ψυχολογία

Αν πονάτε σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο, φροντίστε να σκεφτείτε πάνω στα συναισθήματά σας και να τους δώσετε προσοχή προκειμένου να καταπραΰνετε τη σωματική δυσφορία σας. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα ψυχολογικά προβλήματα μπορούν να προκαλέσουν σωματικά συμπτώματα.

Όλα τα καταπιεσμένα μας συναισθήματα συσσωρεύονται και θεριεύουν μέσα στο σώμα μας, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε σωματικές ασθένειες. Ναι, σωστά διαβάσατε.

«Αυτό που δεν μπορούμε να εκφράσουμε με λέξεις έρχεται στο φως με τη μορφή σωματικού πόνου». Να θυμάστε αυτή τη φράση, επειδή θα σας βοηθήσει όταν πρέπει να μιλήσετε για τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας.


Στο παρόν άρθρο θα σας πούμε γιατί τα συναισθήματα μπορούν να μας αρρωστήσουν και, φυσικά, πώς να το αποφύγετε αυτό.

Το σώμα μπορεί να μας στέλνει πολλά σήματα, ακόμα και αν δεν δίνουμε προσοχή. Όταν καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας για μεγάλο χρονικό διάστημα, συσσωρεύονται το ένα πάνω στο άλλο και αυτό μπορεί να προκαλέσει σωματικές ασθένειες.


Φόβος, φθόνος, κριτική… Μερικοί άνθρωποι αποθηκεύουν αυτά τα συναισθήματα σε ένα είδος συναισθηματικού μπαούλου, το οποίο το μόνο που προσφέρει είναι να τους κάνει να αισθάνονται ψυχική και σωματική δυσφορία.


Η ασθένεια είναι ένα μήνυμα που μας στέλνει το σώμα μας για να μας ενημερώσει ότι βιώνουμε κάποιο συναισθηματικό μπλοκάρισμα ή ότι πρέπει να αλλάξουμε ή να απαλλαγούμε από κάτι στη ζωή μας.

Όταν ακολουθούμε τη λανθασμένη κατεύθυνση, δηλαδή όταν δεν εκφραζόμαστε, επειδή δεν θέλουμε να προκαλέσουμε φιλονικία ή να μιλήσουμε για κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη του δεσμού με κάποιον, αρχίζουν να εμφανίζονται τα συμπτώματα και ο πόνος.


Πολλές ασθένειες οφείλονται στο ότι καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας. Κάποιο όργανο ή κάποιο μέρος του σώματος θα επηρεαστεί, ανάλογα με το συναίσθημα που προσβάλλεται ή βρίσκεται εκτός ισορροπίας.

Ο πόνος αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι και δεν μπορούμε να τον αγνοήσουμε.


Όταν εμφανίζονται τέτοιου είδους συμπτώματα, θα πρέπει να κάνουμε ένα διάλειμμα από τις δραστηριότητές μας και να προσδιορίσουμε ποιες αρνητικές σκέψεις ή πεποιθήσεις είναι τόσο ενσωματωμένες στη ζωή μας που μας πληγώνουν.

Ένα αρνητικό συναίσθημα είναι μια ασθένεια
Υπάρχει ένα είδος ψυχοσωματικής σύνδεσης ή σχέσης ανάμεσα στις σκέψεις και ένα σύμπτωμα.

Ίσως να μη χρειάζεται να πάτε στο γιατρό για να σας εξετάσει και να σας συνταγογραφήσει κάποια θεραπευτική αγωγή. Αντί αυτού, ίσως είναι καλύτερα να κάνετε μια ενδοσκόπηση για να βελτιώσετε τις σκέψεις σας και, κατά συνέπεια, το πώς αισθάνεστε.


Για παράδειγμα, το άγχος μπορεί να προκαλέσει έλκη ή καρδιακές προσβολές. Επιπλέον, η κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη ενέργειας και αύξηση της όρεξης. Είναι εύκολο να μιλάμε με σωματικούς όρους. Οι πιο συχνοί πόνοι και τα πιο συχνά προβλήματα οφείλονται στα συναισθήματά μας:

Κεφάλι
Πρόκειται αναμφίβολα για το κέντρο του σώματός μας. Μπορεί να έχετε πονοκεφάλους λόγω μιας αύξησης της ταχύτητας με την οποία πάλλεται το αίμα σας ή λόγω φραγμένων αρτηριών.

Η τελευταία αιτία δείχνει ανικανότητα επικοινωνίας ή έκφρασης βασικών συναισθημάτων όπως της αγάπης.

Αυχένας
Αυτό το σημείο του σώματός σας συνδέει το νου με το σώμα. Όταν δυσκολεύεστε να κινήσετε τον αυχένα σας, αυτό μπορεί να οφείλεται σε κάτι περισσότερο από έναν κακό νυχτερινό ύπνο. Μάλιστα μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι έχετε μια περιορισμένη και άκαμπτη οπτική για τη ζωή.

Η ξεροκεφαλιά και η στενομυαλιά μπορούν να προκαλέσουν πόνο στον αυχένα. Το υπερβολικό άγχος επίσης.

Πλάτη
Όταν λύνετε ένα πρόβλημα, αισθάνεστε ένα βάρος να φεύγει από την πλάτη σας. Αυτό το βάρος που κουβαλάτε συνδέεται με συναισθήματα και εμπειρίες που είχατε στο παρελθόν και δεν έχετε ακόμα συγχωρέσει ή ξεχάσει.

Επιπλέον η σπονδυλική στήλη υποστηρίζει την πλάτη σας και σας επιτρέπει να εκτελείτε όλες σας τις δραστηριότητες. Ο πόνος σε αυτό το σημείο αποτελεί προειδοποίηση ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι ίσως θα πρέπει να απελευθερώσετε μερικά από τα καταπιεσμένα συναισθήματά σας.

Καρδιά
Το όργανο αυτό συνδέεται με την αγάπη αλλά και με άλλα συναισθήματα όπως το μίσος. Είναι το κέντρο των συναισθημάτων μας. Για το λόγο αυτό τα προβλήματα με την καρδιά μπορεί να προέρχονται από την παγίδευση σε περίπλοκες ή απελπιστικές καταστάσεις.

Ίσως να έχουν ξεπεραστεί τα όρια σε μια σχέση ή να δίνετε προσοχή σε πράγματα που δεν φέρνουν τίποτα καλό στη ζωή σας.

Πόδια
Τα πόδια μας μάς επιτρέπουν να κινούμαστε, αλλά μας εξασφαλίζουν επίσης σταθερότητα. Επιπλέον μας παρέχουν ασφάλεια. Επομένως τα προβλήματα με τα πόδια δείχνουν ότι ίσως να μην αισθάνεστε ασφαλείς, ότι δεν γνωρίζετε ποια οδό να ακολουθήσετε ή πώς να σκεφτείτε πάνω στο μέλλον και στα σχέδιά σας.

Γνωρίζατε ότι οι αλλεργίες αποτελούν ένα σημάδι μεγάλου φόβου και ότι η υψηλή αρτηριακή πίεση οφείλεται στη συνεχή εγρήγορση για μεγάλο χρονικό διάστημα; Γνωρίζατε επίσης ότι οι ουρολοιμώξεις είναι προϊόν αρνητικών συναισθημάτων για τις προσωπικές σχέσεις μας;


Συμβουλές για να εκφράζουμε τα συναισθήματα και να μην αρρωσταίνουμε
Ίσως πιστεύατε ότι μόνο τα αρνητικά συναισθήματα μπορούν να μας αρρωστήσουν, όμως αυτό δεν ισχύει απόλυτα. Για παράδειγμα, η υπερβολική χαρά μπορεί να προκαλέσει υπερβολική αναστάτωση που μπορεί να βλάψει την καρδιά.

Μερικές συστάσεις που βοηθούν στην έκφραση των συναισθημάτων μας και συνεπώς στην αποφυγή των ασθενειών είναι οι εξής:

Απελευθερωθείτε από τα υπερβολικά συναισθήματα
Ένας καλός τρόπος να ξεκινήσετε είναι να εντοπίσετε ποια είναι τα πιο συχνά και πιο υπερβολικά σας συναισθήματα. Είτε είναι θετικά είτε είναι αρνητικά, τα συγκρατημένα συναισθήματα μπορούν να έχουν βλαβερές συνέπειες.

Για παράδειγμα, η πικρία και η κακία είναι μη υγιή συναισθήματα. Πώς μπορούμε να απελευθερωθούμε από αυτά; Μέσω της συγχώρεσης.

Πρόκειται για μια τεχνική που απαιτεί πολύ θάρρος αλλά σας επιτρέπει να απαλλαγείτε από κάτι που σας βασανίζει. Σας βοηθάει επίσης να αφήσετε πίσω σας τα βαριά φορτία που κουβαλούσατε ως τώρα.

Αποστασιοποιηθείτε από καταστάσεις που τα πυροδοτούν
Μόλις ανακαλύψετε ποια συναισθήματα σας πληγώνουν και αρχίσετε να εργάζεστε εντατικά για να τα εξαλείψετε από τη ζωή σας, το επόμενο βήμα είναι να αποφύγετε μια υποτροπή.

Αν, για παράδειγμα, αναγνωρίσετε ότι η έλλειψη ανοχής αποτελεί μεγάλο πρόβλημα για σας, τότε μην έλκεστε από καταστάσεις που σας κάνουν μη ανεκτικούς.

Μέχρι να είστε σίγουροι ότι έχετε εξαλείψει τη ρίζα του συγκεκριμένου συναισθήματος, απομακρυνθείτε από τις καταστάσεις που το πυροδοτούν.

Βρεθείτε με συγγενείς και φίλους
Το να περνάμε χρόνο με ανθρώπους που αγαπάμε αποτελεί εξαιρετική θεραπεία για τη θλίψη της ψυχής. Ίσως είναι η στιγμή να τους μιλήσετε για όλα όσα αισθάνεστε και έχετε κρατήσει μέσα σας όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν έχει σημασία αν πιστεύετε ότι είναι καλύτερα να μην αμαυρώσετε τις παλιές αναμνήσεις: η συγχώρεση και η θεραπεία κάνουν καλό σε σας και στους άλλους γύρω σας.
Ελάτε σε επαφή με τη Φύση
Μια βόλτα στο πάρκο, οι διακοπές στα βουνά, η γιόγκα ή ο διαλογισμός στην παραλία, η κολύμβηση σε ένα ποτάμι και η υπαίθρια άσκηση αποτελούν εξαιρετικές δραστηριότητες που σας επιτρέπουν να απελευθερώσετε τα αρνητικά και τα μη υγιή συγκρατημένα συναισθήματα.

meygeia.gr , επιμέλεια κειμένου, τίτλου και φώτο: healingeffect.gr

Ψυχολογία

Είναι γεγονός πω η τεχνολογία μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους. Όποιος έχει εντοπίσει την κατάλληλη εφαρμογή για διαλογισμό ή έχει «κατεβάσει» μια φωτογραφία του εγγονού του, δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό. Παρ’ όλα αυτά, η τεχνολογία μπορεί να προκαλέσει και άγχος, πίεση και σύγχυση. Αυτό μας φαίνεται εξίσου αυτονόητο και μας κάνει να αισθανόμαστε αβοήθητοι. Αποδεχόμαστε ως γεγονός το ότι η σχέση μας με την τεχνολογία θα είναι πάντα αμφίθυμη, καθώς χρειάζεται να αποδεχτούμε εξίσου τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα της χρήσης της.

Σύμφωνα με την Amy Blankson, συγγραφέα του νέου βιβλίου «Το μέλλον της ευτυχίας: 5 σύγχρονες στρατηγικές για την εξισορρόπηση της παραγωγικότητας και της ευεξίας στην ψηφιακή εποχή (The Future of Happiness: 5 Modern Strategies for Balancing Productivity and Well-Being in the Digital Era), αυτή μας η στάση είναι προβληματική.

«Καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται και εμείς αποδεχόμαστε τις αλλαγές που φέρνει χωρίς δεύτερη σκέψη, αναρωτιέμαι μήπως η ευτυχία μας περνάει σε δεύτερη μοίρα», γράφει η Blankson και εξηγεί ότι είναι σημαντικό να διεκδικήσουμε ξανά τα διαλείμματα ώστε να έχουμε περισσότερη συνειδητότητα και να θέτουμε συγκεκριμένους στόχους και όρια στη συνδιαλλαγή μας με την τεχνολογία. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να καλλιεργήσουμε περισσότερο την επαφή μας με τους άλλους ανθρώπους και να αυξήσουμε την παραγωγικότητά μας χωρίς το άγχος και τη μοναξιά που συνοδεύουν την ψηφιακή ζωή.

Η αναζήτηση της ευτυχίας στον ψηφιακό κόσμο

Κανένα βιβλίο με θέμα την τεχνολογία δεν θα ήταν πλήρες αν δεν παρέθετε μερικά ανησυχητικά στατιστικά στοιχεία: Οι νέοι άνθρωποι περνούν έξι ή περισσότερες ώρες καθημερινά στο κινητό τους για παράδειγμα και το 50% των εφήβων αισθάνονται εξαρτημένοι από αυτές τις συσκευές. Το 6% των εργαζομένων στις Η.Π.Α ελέγχει το λογαριασμό του ηλεκτρονικού του ταχυδρομείου ακόμα και όταν η σύζυγός του είναι στην αίθουσα τοκετού!

Ο μέσος Αμερικανός χρήστης ανοίγει τη συσκευή του κινητού του τηλεφώνου 46 φορές την ημέρα, αλλά λίγες από αυτές τις φορές είναι για να κάνει κάτι χρήσιμο, όπως να ψάξει την τοποθεσία ενός εστιατορίου. Τις υπόλοιπες το ανοίγει επειδή ήρθε κάποια ειδοποίηση ή επειδή νομίζει ότι άκουσε έναν ήχο ειδοποίησης. Αυτές οι μικρές διακοπές κοστίζουν.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν η προσοχή μας αποσπάται από κάποια δραστηριότητα όπως για παράδειγμα από την εργασία μας, ακόμα και για ένα λεπτό, ενδέχεται να διακόψει την ομαλή λειτουργία της βραχυπρόθεσμης μας μνήμης, με αποτέλεσμα να ξεχνάμε τις ιδέες ή τις προθέσεις που είχαμε. Ακόμα και μετά από διακοπή μόλις 2,8 δευτερολέπτων (όσο διαρκεί η ανάγνωση ενός μηνύματος), έχει παρατηρηθεί ότι διπλασιάζονται τα λάθη που κάνουμε, ειδικά αν εκτελούμε κάποια πολύπλοκη δραστηριότητα και στην περίπτωση που υπάρξει διακοπή διάρκειας 4,4 δευτερολέπτων, τα λάθη μας τριπλασιάζονται.

Ωστόσο η Blankson επιθυμεί να διερευνήσει και την άλλη όψη του νομίσματος. «Προτείνω να αποφύγουμε τη δαιμονοποίηση της τεχνολογίας, γιατί δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε ολοκληρωτικά τη χρήση της και ίσως κάτι τέτοιο να μην είναι απαραίτητο για να βρούμε την ευτυχία», γράφει.

Για παράδειγμα, οι περισσότεροι χρήστες του διαδικτύου δηλώνουν ότι έχει βελτιώσει τη σχέση τους με την οικογένειά τους (55%) και τους φίλους τους (66%). Οι μισοί έχουν κάνει κάποια γνωριμία μέσω διαδικτύου, το 22% παντρεύτηκαν, αρραβωνιάστηκαν ή συγκατοικούν με κάποιον με τον οποίο συνομίλησαν αρχικά μέσω διαδικτύου (και μάλιστα αυτές οι σχέσεις δεν είναι λιγότερο σταθερές από εκείνες που ξεκίνσαν στον «πραγματικό» κόσμο).

Σύμφωνα με μια έρευνα του 2014, οι υπάλληλοι που χρησιμοποιούσαν φορητές συσκευές, αύξησαν την παραγωγικότητά τους σε ποσοστό 8,5% και δήλωναν περισσότερο ικανοποιημένοι από τη δουλειά τους σε ποσοστό 3,5%, ίσως επειδή είχαν τη δυνατότητα να κινούνται πιο άνετα, να βελτιώνουν τη στάση του σώματός τους και να συγκεντρώνονται. «Η τεχνολογία δεν είναι δηλητήριο που χρειάζεται να αποβάλλουμε από τον οργανισμό μας», συμπληρώνει η Blankson, «είναι ένα εργαλείο που απλώς χρειάζεται να μάθουμε να χρησιμοποιούμε πιο αποτελεσματικά».

Πώς να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία ενσυνείδητα

Το βιβλίο της Blankson περιέχει πλήθος συμβουλών για την βελτίωση της σχέσης μας με την τεχνολογία και την ελαχιστοποίηση των μειονεκτημάτων που προκύπτουν από τη χρήση της, περιλαμβάνει μάλιστα και προσωπικές αφηγήσεις θριάμβων και πανωλεθριών. Το κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος είναι η εμπρόθετη χρήση της τεχνολογίας που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, μια σειρά αποφάσεων σε σχέση με το πότε, το πώς και το γιατί να χρησιμοποιεί κάποιος την τεχνολογία.

Κατά τη διάρκεια μιας μελέτης, οι ερευντές ζήτησαν από τους συμμετέχοντες, είτε να διατηρήσουν ή να αποκλείσουν τις ειδοποιήσεις των ενημερώσεων από τις εφαρμογές των smartphones τους για μια ολόκληρη εβδομάδα. Εκείνοι που δεν απενεργοποίησαν τις ενημερώσεις δήλωσαν ότι ένιωθαν περισσότερο υπερκινητικοί και αφηρημένοι, χαρακτηριστικά που όπως είδαμε, αποτελούν παράγοντες πρόβλεψης μείωσης της παραγωγικότητας και του αισθήματος της ευεξίας.

Συμπέρασμα; Αποκλείστε όλες τις ειδοποιήσεις εκτός από τις απολύτως απαραίτητες, προτρέπει η Blankson. (Εγώ χρησιμοποιώ την αθόρυβη λειτουργία για τις περισσότερες από τις ειδοποιήσεις που μου έρχονται εδώ και πολύ καιρό, κι έτσι έχω βρει την ησυχία μου).

Επίσης, η Blankson προτείνει να «μπαίνουμε» στις ιστοσελίδες του ηλεκτρονικού μας ταχυδρομείου, κοινωνικής δικτύωσης, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας τρεις φορές την ημέρα. Κάνει παραπομπές σε έρευνες των οποίων τα ευρήματα δείχνουν ότι οι άνθρωποι που δεν ελέγχουν διαρκώς τα emails τους δηλώνουν λιγότερο αγχωμένοι και επομένως έχουν καλύτερη ποιότητα ύπνου, πιο ποιοτικές κοινωνικές σχέσεις και βρίσκουν περισσότερο νόημα στη ζωή τους.

Αν η ιδέα της «αποσύνδεσης», σας κάνει να αισθάνεστε νευρικότητα, αναρωτηθείτε για ποιο λόγο, μας συμβουλεύει η Blankson. Ίσως σας τρομάζουν οι συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης, τον τρόπο που μπορεί να επηρεαστεί η προσωπική και επαγγελματική σας ζωή. Ή ενδεχομένως, η παράλληλη ενασχόληση με πολλές δραστηριότητες σας κάνει να αισθάνεστε πολυάσχολοι και απαραίτητοι. «Οι διακοπές μας κάνουν να αισθανόμαστε επιθυμητοί και χρήσιμοι και αυτό μπορεί να μας προκαλέσει εξάρτηση», γράφει.

Στην πραγματικότητα, πολλές από τις διακοπές που προκύπτουν από τη χρήση της τεχνολογίας προέρχονται από άλλους ανθρώπους, οι οποίοι αποσπούν την προσοχή μας επειδή επιθυμούμε την επαφή και την επικοινωνία. Η επιθυμία για ανθρώπινη επαφή είναι μια καλή πυξίδα: χρειάζεται να αποδεχόμαστε την χρήση της τεχνολογίας όταν μας συνδέει με άλλους ανθρώπους, αλλά να αλλάζουμε τη στάση μας απέναντί της, όταν διαπιστώνουμε ότι συμβαίνει το αντίθετο.

Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να βάζουμε στην άκρη τις τηλεφωνικές συσκευές και τα laptops κάποιες φορές, για παράδειγμα όταν έχουμε μια συνομιλία στη δουλειά, αλλά να τα χρησιμοποιούμε υπό άλλες συνθήκες. Για παράδειγμα, η Blankson ενθαρρύνει τα μέλη μιας οικογένειας να μοιράζονται στιγμές που ένιωσαν ευγνωμοσύνη στο Facebook ή στο Instagram, και προτείνει δεκάδες εφαρμογές που μας βοηθούν να ενισχύσουμε το αίσθημα της αλληλεγγύης και της συμπόνοιας.

Πέρα από την εμπρόθετη χρήση της τεχνολογίας σε σχέση με το χρόνο, χρειάζεται να διακρίνουμε και το είδος της τεχνολογίας που μας οφελεί να χρησιμοποιούμε. Σύμφωνα με την Blankson, οι χρήστες της τεχνολογίας μπορούν να διακριθούν σε τρεις κατηγορίες: τους θιασώτες που επιθυμούν να είναι στην «πρωτη γραμμή» της καινοτομίας, τους συναινούντες που απλώς ακολουθούν τις κυρίαρχες τάσεις και τους διαφωνούντες που αρνούνται να υιοθετήσουν κάποιες από τις δυνατότητες χρήσης της τεχνολογίας.

Αναγνωρίζοντας σε ποια κατηγορία ανήκετε μπορεί να σας διευκολύνει να αποφασίσετε αν είναι ανάγκη να αποκτήσετε ένα iPad, να «κατεβάσετε» το πιο σύγχρονο πρόγραμμα ή αν θα αποφασίσετε να χρησιμοποιήσετε την πρόσφατη εφαρμογή ελέγχου της αθλητικής δραστηριότητας. Η ερώτηση-κλειδί είναι η εξής: «Μπορεί αυτή η τεχνολογία να με κάνει πιο χαρούμενο ή και πιο παραγωγικό;». Είναι μια μάλλον απλοϊκή ερώτηση βεβαίως, αλλά δεν αναρωτιόμαστε πάντα γι’αυτό.

Εν κατακλείδι, η Blankson απηχεί την κοινή παραδοχή ότι χρειαζόμαστε χρόνο offline. Η απομάκρυνση από τις συσκεύες μπορεί να βελτιώσει την δυνατότητα συγκέντρωσης, συνεργασίας, μάθησης, και δημιουργίας κοινωνικών σχέσεων. Κατά τη διάρκεια ενός πειράματος, Κορεάτες εργαζόμενοι που έκαναν διάλειμμα χωρίς τα κινητά τους τηλέφωνα, δήλωσαν ότι ένιωθαν πιο δραστήριοι και λιγότερο συναισθηματικά καταβεβλημένοι σε σύγκριση με εκείνους που έφεραν τα τηλεφωνά τους, ακόμα και αν δεν τα χρησιμοποιούσαν.

Τα ευρήματα πρόσφατων ερευνών δείχνουν ότι τα σύγχρονα παιδιά χρειάζεται να αποσυνδέονται συχνά, προκειμένου να μην συγχέουν τον πραγματικό με τον εικονικό κόσμο. Το βιβλίο της Blankson δεν είναι βεβαίως το πρώτο που υποδεικνύει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα που μπορεί να προκύψουν από τη χρήση της τεχνολογίας. Όμως εισάγει στη συζήτηση τη σημασία της επιδίωξης της ευεξίας.

«Μικρές αποφάσεις που μας φαίνονται ασύνδετες και αδιάφορες μπορεί να είναι καθοριστικές για την παραγωγικότητα και τελικά την ευτυχία μας», γράφει. Η ζωή με την τεχνολογία είναι γεμάτη από αποφάσεις – να σχολιάσω ή όχι, να το ανοίξω ή όχι, να επικοινωνήσω ή να σιωπήσω. Όλοι, μέσω των καθημερινών μας συνηθειών και επιλογών καθορίζουμε αν ο τεχνολογικός μας πολιτισμός συμβάλλει στην ευτυχία μας.

_______________________

~ Της Kira M. Newman
Επιμέλεια – Μετάφραση: Ελεάνα Πανδιά, Επικοινωνιολόγος, MA, υπ. διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου

Πηγή: psychografimata.com , greatergood.berkeley.edu

antikleidi.com

Ψυχολογία


Η ντροπή ως χαρακτηριστικό μπορεί να συνδέεται πιο ισχυρά με χαμηλότερα επίπεδα ψυχικής και σωματικής ευημερίας.

Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα που προκύπτει από την αίσθηση ότι κάτι πάει στραβά με εμάς. Όταν ντρεπόμαστε, συχνά νιώθουμε ανεπαρκείς και γεμάτοι αυτοαμφιβολίες, αλλά αυτές οι εμπειρίες μπορεί να βρίσκονται έξω από τη συνειδητή μας επίγνωση. Αυτό καθιστά δύσκολη την αναγνώριση και την αντιμετώπιση της ντροπής.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η ντροπή έχει συνδεθεί με την κατάθλιψη και άλλα αρνητικά συναισθήματα, όπως θυμό, καχυποψία, αίσθηση κατωτερότητας, αδυναμία, και συνεπώς έντονο άγχος και υποτακτικές αντιδράσεις στο θυμό.

Αποτέλεσμα κατάστασης ή χαρακτηριστικό της προσωπικότητας;
Η περιστασιακή ντροπή είναι όταν το συναίσθημα είναι στιγμιαίο ως απάντηση σε ένα γεγονός. Όλοι μας βιώνουμε αυτό το είδος ντροπής μερικές φορές, ίσως όταν μας εκφοβίζουν, μας γελοιοποιούν ή μας κρίνουν. Η ντροπή ως χαρακτηριστικό λειτουργεί περισσότερο ως μέρος της προσωπικότητας. Την κουβαλάμε μαζί μας όπου κι αν πάμε. Μπορεί να νιώθουμε το πρώτο είδος συχνότερα ή μπορεί απλώς να ντρεπόμαστε λίγο για τον εαυτό μας όλη την ώρα. Η ντροπή ως χαρακτηριστικό μπορεί να συνδέεται πιο ισχυρά με χαμηλότερα επίπεδα ψυχικής και σωματικής ευημερίας.

Και οι δύο αυτοί τύποι ντροπής διαφέρουν από την ενοχή. Η ενοχή προκύπτει ως αποτέλεσμα κάποιας ενέργειας που κάναμε (ή δεν κάναμε). Μπορεί να νιώθουμε λύπη για το γεγονός ότι κάναμε κάτι κακό. Η ενοχή στην πραγματικότητα μας παρακινεί να αλλάξουμε τη συμπεριφορά μας, ώστε να μη χρειαστεί να νιώσουμε ξανά έτσι.

Η ντροπή, από την άλλη πλευρά, προκύπτει ως αποτέλεσμα αρνητικών αξιολογήσεων από τους άλλους, ακόμη και αν δεν έχουμε τίποτα για το οποίο να αισθανόμαστε ένοχοι ή ντροπιασμένοι. Ως αποτέλεσμα, δεν αισθανόμαστε ότι αυτό που κάναμε είναι κακό. Αισθανόμαστε ότι εμείς, ως άτομο, είμαστε κακοί. Ως αποτέλεσμα, μπορεί να αισθανόμαστε μικροί, άχρηστοι ή ανίσχυροι. Δεδομένου ότι η αλλαγή της συμπεριφοράς μας δεν μας βοηθά να μειώσουμε τη ντροπή, μπορεί να μας οδηγήσει στο να κρυβόμαστε ή να υποχωρούμε μπροστά στους άλλους.

Με την πάροδο του χρόνου, η ντροπή μπορεί να οδηγήσει σε κάτι που ονομάζεται «εσωτερικευμένος άλλος» ή στην πεποίθηση ότι κάποιος (ή όλοι) μας αποδοκιμάζουν. Πιθανότατα να κρατάμε αρνητικές αξιολογήσεις του εαυτού μας μέσα από τα μάτια των άλλων. Δηλαδή, μπορεί να έχουμε θετικές απόψεις για τον εαυτό μας, αλλά να εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι οι άλλοι έχουν αρνητική άποψη για εμάς.

Αν ένα παιδί μας κοροϊδεύει στην παιδική χαρά (ή ακόμα και αν ένας ενήλικας μας πειράζει στη δουλειά), μπορεί να βιώσουμε στιγμιαία ντροπή. Αλλά αν βιώνουμε γελοιοποίηση αρκετά συχνά, η ντροπή αρχίζει να εσωτερικεύεται – αρχίζει να γίνεται μέρος του εαυτού μας. Τότε είναι που μπορεί να αρχίσουμε να την μετατρέπουμε σε χαρακτηριστικό μας.

Τι οδηγεί στη ντροπή
Υπάρχουν εκατομμύρια διαφορετικές εμπειρίες που μπορεί να οδηγήσουν σε ντροπή. Στην πραγματικότητα, οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι θα μπορούσε να προέλθει από οποιαδήποτε εμπειρία όπου συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τα πρότυπα που έχουμε γι’ αυτόν. Ωστόσο, κάποιοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η ντροπή συχνά προκύπτει από την αίσθηση του ελέγχου ή της γελοιοποίησης από άλλους ανθρώπους που είναι πιο ισχυροί από εμάς. Συγκεκριμένα, οι γονείς που αποσύρουν την αγάπη τους ή εκφράζουν περιφρόνηση ή αηδία προς το παιδί τους αυξάνουν την εμπειρία της ντροπής σε αυτό το παιδί.

Σε μια δεδομένη κατάσταση, μπορεί να νιώθουμε ντροπή αφού υποσυνείδητα θέσουμε στον εαυτό μας μια σειρά από ερωτήσεις: Πρώτον, ρωτάμε: «Αυτό οφείλεται σε μένα ή οφείλεται σε κάτι έξω από μένα;». Στη συνέχεια, σκεφτόμαστε «Μπορώ να αλλάξω την αιτία αυτού του γεγονότος;».

Η απάντησή μας είναι είτε: «Ναι, αυτό μπορεί να ελεγχθεί» είτε «Όχι, αυτό δεν μπορεί να ελεγχθεί». Αν αποφασίσουμε ότι αυτό το πράγμα είναι ελεγχόμενο, τότε ίσως είναι πιο πιθανό να βιώσουμε ενοχές. Τρίτον, αναρωτιόμαστε: «Πόσο σταθερό ή μόνιμο είναι αυτό το πράγμα;». Αν δεν υπάρχει δυνατότητα αλλαγής αυτού του πράγματος, τότε είναι πιθανό να νιώσουμε μεγαλύτερη ντροπή.

Αναγνωρίζουμε το συναίσθημα
Δεδομένου ότι η ντροπή μπορεί να είναι σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητη, ο εντοπισμός και η επισήμανση της ντροπής φαίνεται να αποτελεί βασικό στοιχείο για την επίλυσή της. Αυτό τείνει να ισχύει γενικά για τα συναισθήματα, καθώς η επισήμανση των συναισθημάτων μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, τις εμπειρίες μας και τις σχετικές συμπεριφορές Για αρχή, λοιπόν, ονομάστε την ντροπή σας. Δεν χρειάζεται να το μοιραστείτε αυτό με κανέναν άλλο. Απλά γράψτε: «Ένιωσα ντροπή όταν…».

Εξασκούμαστε στην αυτοσυμπόνια
Η αυτοσυμπόνια είναι ένα άλλο χρήσιμο εργαλείο που μας βοηθά να βελτιώσουμε την αυτοαντίληψή μας και να καταπολεμήσουμε την εσωτερική μας αυτοκριτική. Αλλά η αυτοσυμπόνια είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται για να δούμε τον εαυτό μας θετικά μέσα από τα δικά μας μάτια. Δεδομένου ότι η ντροπή συνεπάγεται αρνητικές απόψεις για τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των άλλων, εδώ προτείνεται μια τροποποιημένη προσέγγιση.

Για να καλλιεργήσετε αυτό το είδος αυτοσυμπόνιας, γράψτε ένα ανάλογο γράμμα στον εαυτό σας, αλλά φανταστείτε ότι το γράφετε από την οπτική γωνία κάποιου που είναι πιο ισχυρός από εσάς. Θα μπορούσε να είναι από ένα αφεντικό, έναν γονέα, έναν δάσκαλο, κάποιον που σας ντρόπιασε στο παρελθόν ή απλώς ένα φανταστικό πρόσωπο. Στην επιστολή, βεβαιωθείτε ότι το μήνυμά τους είναι ευγενικό, υποστηρικτικό και συμπονετικό.https://enallaktikidrasi.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.