Δεκεμβρίου 08, 2021

Ψυχολογία

 

25 σύντομα αποσπάσματα από τα βιβλία του Ιρβιν Γιάλομ που αξίζει να διαβάσεις..

«Κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέγει πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει»
― Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Η απελπισία είναι το τίμημα που πληρώνει κανείς για να φτάσει στην αυτογνωσία. Κοιτάξτε βαθιά στη ζωή σας και θα διαπιστώσετε ότι η απελπισία βρίσκεται παντού»
– Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Μόνο ένας πληγωμένος θεραπευτής μπορεί πραγματικά να θεραπεύσει»
― Irvin D. Yalom, Στο Ντιβάνι

«Μια μέρα, σύντομα, ίσως σε σαράντα χρόνια, δεν θα ζει κανείς από αυτούς που με έχουν γνωρίσει. Τότε θα είμαι πράγματι νεκρός – όταν δηλαδή δεν θα υπάρχω πια στη μνήμη κανενός. Σκέφτηκα ότι κάποιος, που είναι πολύ ηλικιωμένος είναι το τελευταίο ζωντανό πλάσμα πάνω στη γη που έχει γνωρίσει κάποιο άλλο άτομο ή κάποιo πλήθος ατόμων προσωπικά και που τώρα έχουν φύγει από ζωή. Όταν το άτομο αυτό πεθάνει, πεθαίνει μαζί του και το πλήθος αυτών, εξαφανίζεται από τη ζωντανή μνήμη. Αναρωτιέμαι, για μένα ποιος θα είναι αυτός ο άνθρωπος, τίνος ο θάνατος θα με κάνει να πεθάνω πραγματικά;»

― Irvin D. Yalom, O Δήμιος του Έρωτα κι άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας.

«Αν ανέλθουμε αρκετά ψηλά στην κοινωνία, θα φτάσουμε κάποια στιγμή σε ένα ύψος από το οποίο η τραγωδία παύει να φαίνεται τόσο τραγική»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε
«Η ζωή είναι μια σπίθα ανάμεσα σε δύο όμοια κενά, το σκοτάδι πριν τη γέννηση και το σκοτάδι μετά τον θάνατο». ― Ιrvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Είναι λάθος να κάνεις παιδιά από ανάγκη, λάθος να χρησιμοποιείς το παιδί σου για να ανακουφίσεις τη μοναξιά σου, λάθος να δίνεις σκοπό στη ζωή σου με την αναπαραγωγή ενός αντιγράφου του εαυτού σου. Είναι λάθος επίσης να αναζητάς την αθανασία με το να σπέρνεις τον σπόρο σου στο μέλλον, νομίζοντας ότι περιέχει τη συνείδησή σου! »

― Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε


«Το πνεύμα του ανθρώπου οικοδομείται από τις επιλογές του»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Ορίστε; «Οι οριακοί ασθενείς παίζουν παιχνίδια»; Αυτό είπες; Ernest, ποτέ δεν θα γίνεις πραγματικός θεραπευτής αν σκέφτεσαι έτσι. Αυτό ακριβώς εννοούσα νωρίτερα όταν μίλησα για τους κινδύνους της διάγνωσης. Δεν προσεγγίζουμε κάθε περίπτωση οριακού με τον ίδιο τρόπο. Το να βάζουμε ετικέτες στους ανθρώπους τους κάνουμε κακό. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις την ετικέτα. Πρέπει να αντιμετωπίσεις το άτομο που βρίσκεται πίσω από την ετικέτα.»
― Irvin D. Yalom, Στο Ντιβάνι

«… αργά ή γρήγορα έπρεπε να εγκαταλείψει την ελπίδα για ένα καλύτερο παρελθόν».
― Irvin D. Yalom, Κοιτάζοντας τον Ήλιο: Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του Θανάτου

«Ο γάμος με όλη αυτή την κτητικότητα και τη ζήλεια που τον περιβάλλουν υποδουλώνει το πνεύμα».
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Η ζωή τελικά είναι ένα μίζερο πράγμα. Αποφάσισα να την περάσω συλλογιζόμενος διάφορα σχετικά με αυτή.»― Irvin D. Yalom, Η Θεραπεία του Schopenhauer
«Ονειρεύομαι μια αγάπη που είναι κάτι περισσότερο από δύο ανθρώπους που η μόνη τους επιθυμία είναι να κατέχουν ο ένας τον άλλον»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε


«Να ένα περίεργο πείραμα που θα μας βάλει σε σκέψεις. . . Το μήνυμα του Νίτσε προς εμάς ήταν να ζούμε τη ζωή μας με τέτοιο τρόπο ώστε να θέλουμε να ξαναζούμε ακριβώς την ίδια ζωή αιώνια» ― Irvin D. Yalom

«Η θρησκεία έχει τα πάντα στο πλευρό της: την αποκάλυψη, τις προφητείες, την κρατική προστασία, υψηλότατη αξιοπρέπεια και υπεροχή. . . Και περισσότερο από αυτό, το ανεκτίμητο προνόμιο να της επιτρέπεται να αποτυπώνει τα δόγματά της στο μυαλό των ανθρώπων στην τρυφερή εποχή της παιδικής ηλικίας, κατά την οποία γίνονται σχεδόν έμφυτες ιδέες»
― Irvin D. Yalom, Η Θεραπεία του The Schopenhauer

«Η αγάπη δεν είναι μόνο μια σπίθα πάθους μεταξύ δύο ανθρώπων. Υπάρχει μια απεριόριστη διαφορά ανάμεσα στο να ερωτεύεσαι και να αγαπάς. Αντίθετα, η αγάπη είναι ένας τρόπος ύπαρξης, μια «προσφορά», δεν είναι «ένα ερωτικό σκίρτημα», είναι ένας τρόπος να συνυπάρχουμε σε μία σχέση, όχι μια πράξη που περιορίζεται σε ένα μόνο άτομο».
― Irvin D. Yalom, Ο Δήμος του Έρωτα και Άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας

«Αγάπη σημαίνει να φροντίζει κανείς στην πράξη για τη καλυτέρευση της ζωής και την ανάπτυξη του άλλου»
― Irvin D. Yalom, Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία

«Ένα πράγμα που θεωρώ σαφές είναι ότι δεν πρέπει να αφήσεις τη ζωή σου να σε καθοδηγεί όπου θέλει αυτή. Διαφορετικά, θα καταλήξεις στα σαράντα με το αίσθημα ότι δεν έχεις ζήσει πραγματικά. Τι έχω μάθει εγώ από αυτό; Μάλλον, να ζω το τώρα, έτσι ώστε στα πενήντα να μην μετανιώσω εάν γυρίσω και κοιτάξω το παρελθόν, τότε που ήμουν σαράντα»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε
«Εάν σας μιλούσε ο Επίκουρος αυτή τη στιγμή, θα σας παρότρυνε να απλοποιήσετε τη ζωή σας. Ακούστε πώς θα το έθετε, εάν τον είχαμε μαζί μας τώρα: «Παιδιά μου, οι ανάγκες σας είναι λίγες, είναι εύκολο να τις καλύψετε και μπορείτε να αντέξετε κάθε απαραίτητη ταλαιπωρία. Μην περιπλέκετε τη ζωή σας με τέτοιους τετριμμένους στόχους όπως πλούτη και φήμη: Είναι ο εχθρός της ATΑΡΑΞΙΑΣ. Η φήμη, για παράδειγμα, δεν είναι παρά οι απόψεις που έχουν οι άλλοι για μας και αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να ζήσουμε τη ζωή μας όπως επιθυμούν οι άλλοι.

Για να επιτύχουμε και να διατηρήσουμε τη φήμη μας, πρέπει να μας αρέσει αυτό που οι άλλοι επιθυμούν και να αποφεύγουμε ό,τι αποφεύγουν κι αυτοί. Ως εκ τούτου, τι θέλετε μια ζωή δόξας ή μια ζωή στην πολιτική; Εγκαταλείψτε κι αυτή την ιδέα. Και πλούτο; Να το αποφύγετε! Είναι μια παγίδα. Όσα περισσότερα αποκτούμε τόσο περισσότερα θέλουμε, και τόσο πιο βαθιά είναι η θλίψη μας όταν δεν μπορούμε να τα αποκτήσουμε. Παιδιά μου, ακούστε με: Εάν επιθυμείτε την ευτυχία, μην σπαταλάτε τη ζωή σας αγωνιζόμενοι για κάτι που πραγματικά δεν χρειάζεστε»».
― Irvin D. Yalom, Το Πρόβλημα Spinoza


« Η ώριμη αγάπη είναι όταν αγαπάς, όχι όταν αγαπιέσαι.»
― Irvin D. Yalom, Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία

«Νομίζω ότι η ερωτική διεκδίκηση αποτελεί μια ψευδαίσθηση. Παλεύω ενάντια σε φανταστικούς ανεμόμυλους. Θεωρώ ότι, αν και αυτού του είδους η ψευδαίσθηση συχνά μου χαρίζει μια ευφορία και με παρηγορεί, στην ουσία με αποδυναμώνει και με αποξενώνει.»
― Irvin D. Yalom, Ο Δήμιος του Έρωτα κι άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας

«Ο πόνος είναι πάντα εδώ. Όταν του κλείνεις την πόρτα, αυτός χτυπάει κάποια άλλη και ξαναμπαίνει από αλλού…..”
― Irvin D. Yalom, Κοιτάζοντας τον Ήλιο: Αφήνοντας πίσω τον Τρόμο του Θανάτου
«Όλοι αισθάνονται πώς υπάρχει νοήμα στη ζωή αλλά δεν μπορεί κανείς να το επιδιώξει σκόπιμα: το νόημα της ζωής είναι πάντα ένα παράγωγο φαινόμενο που παίρνει σάρκα και οστά όταν υπερβαίνουμε τον εαυτό μας, όταν χάνουμε την αίσθηση της ύπαρξής μας και αφήνουμε να μας απορροφήσει κάποιος (ή κάτι) έξω από εμάς ”
― Irvin D. Yalom, Η Θεωρία και η Πρακτική της Ψυχοθεραπείας

«Το άγχος του θανάτου είναι η μήτρα όλων των θρησκειών, οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν να μετριάσουν τη θλίψη της θνοτότητάς μας»

― Irvin D. Yalom

«Υπήρχε κάποια εποχή στη ζωή μας που ήμασταν τόσο κοντά και τίποτα δεν φαινόταν να εμποδίζει τη φιλία και την αδελφοσύνη μας και μας χώριζε μόνο ένα μικρό γεφυράκι. Ακριβώς την ώρα που ήσουν έτοιμος να το περάσεις σε ρώτησα «Θέλεις να περάσεις το γεφυράκι και να έρθεις κοντά μου;» – τότε έπαψες να το θέλεις. Και όταν σε ρώτησα ξανά, εσύ παρέμεινες σιωπηλός. Έκτοτε βουνά και άγριοι καταρράκτες μας χώρισαν, μπήκαν ανάμεσά μας κι αποξενωθήκαμε τόσο που ακόμη κι αν θέλαμε να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλον δεν θα μπορούσαμε. Αλλά όταν σκέφτεσαι τώρα αυτό το μικρό γεφυράκι, τα λόγια πέφτουν στο κενό, ενώ εσύ κλαις και δεν μπορείς να το πιστέψεις.»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

Πηγή: share24.gr
To διαβάσαμε στο dinfo.gr

awakengr https://filoitexnisfilosofias.com

Ψυχολογία

Ξέρετε τι είναι λυπηρό; Πως αυτός ο κόσμος δεν είναι δίκαιος για όλους τους ανθρώπους.

Το να δείχνεις τα συναισθήματα σου θεωρείται αδυναμία.

Οι άνθρωποι που εκφράζουν τα συναισθήματα τους θεωρούνται πολλές φορές ανόητοι και αφελείς. Αν δείξετε έστω και την ελάχιστη αισιόδοξη διάθεση για κάτι, σας περνούν για χαζούς. Είστε αφελείς αν πιστεύετε πώς η ζωή είναι τόσο απλή.

Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι που έχουν μεγάλη καρδιά και πιστεύουν στο καλό αυτού του κόσμου δυσκολεύονται αρκετά σε αυτή την ζωή.

Ναι, ίσως το να είστε δυνατοί, πονηροί και ψυχροί είναι χαρακτηριστικά που θα σας βοηθήσουν να επιβιώσετε και αν είστε τυχεροί ίσως να φτάσετε στο μέγιστο δυναμικό σας και να ξεχωρίσετε από το πλήθος.

Αλλά αξίζει;

Αξίζει, αλήθεια, να ξοδέψετε την ζωή σας κρύβοντας την χαρά και τον πόνο σας από τους ανθρώπους, απλώς για να μην πληγωθείτε;

Έχω δει ανθρώπους που κατάφεραν να νικήσουν τους αγώνες τους παρά τις δυσκολίες. Οι περισσότεροι ήταν τυχεροί. Αλλά επίσης αναγκάστηκαν να θάψουν τα συναισθήματα τους για να επιβιώσουν σε αυτόν τον τρελό και σκληρό κόσμο.

Τους έχω δει να χαμογελούν. Δεν υπάρχει ζωή στην μικρή, βασανισμένη τους καρδιά. Δεν υπάρχει χαρά στην ψυχή τους. Αλλά κανείς δεν μπορεί να τους πληγώσει. Γιατί δεν νιώθουν τίποτα. Δεν έχουν δάκρυα. Δεν έχουν συναισθήματα να δείξουν. Αλλά είναι δυνατοί. Και η κοινωνία τους επευφημεί γι αυτό.


Είναι αρκετά δυνατοί ώστε να κουβαλήσουν το βάρος αυτού του κόσμου χωρίς να πουν τίποτα για το πώς νιώθουν μέσα τους. Είναι αρκετά δυνατοί ώστε να αντιμετωπίσουν κάθε πρόκληση της ζωής χωρίς να δακρύσουν ή να αποτύχουν.

Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να πουν πόσο ευάλωτοι είναι, θεωρούνται υπερβολικά συναισθηματικοί. Είναι ανόητοι που εκφράζονται ανοιχτά για τα συναισθήματα τους. Είναι ανόητοι που αφήνουν τα συναισθήματα να τους καθοδηγούν. Είναι αφελείς που αγαπούν πολύ και ρισκάρουν την καρδιά τους γι αυτό.

Και συνεχώς τους λένε πως είναι υπερβολικοί. Γι αυτό η κοινωνία μας διαμορφώνει έτσι ώστε να μην νιώθουμε πλέον.

Μην γίνετε αυτό το άτομο.

Μην αφήσετε τον κόσμο να σας ρίξει κάτω.

Είστε ανθρώπινα όντα με μεγάλη και ευαίσθητη καρδιά και νιώθετε πράγματα. Μην ντρέπεστε γι αυτό. Δεν βρίσκεστε εδώ για να κρύβετε τα συναισθήματα σας και να προσποιείστε πως είστε ένα ψυχρό ρομπότ που δεν νιώθει τίποτα. Δημιουργηθήκατε για να νιώθετε και να αγαπάτε. Αυτό είναι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό που σας κάνει να διαφέρετε από τους υπόλοιπους.

Ίσως να είστε διαφορετικοί για κάποιους, αλλά αυτό δεν είναι ελάττωμα.

Μην αφήσετε την κοινωνία να σας μετατρέψει σε ένα άκαρδο άτομο με πέτρα αντί για καρδιά. Είστε εδώ για να κλάψετε, να πληγωθείτε, να πετύχετε, να αποτύχετε, να χαρείτε και να τα περάσετε όλα ξανά από την αρχή. Το γεγονός πως επιλέγετε να μοιράζεστε αυτά τα κομμάτια του εαυτού σας με τον κόσμο δεν σας κάνει ανάξιους.

Εν τέλει, μπορεί να φαινόμαστε διαφορετικοί εξωτερικά, αλλά βαθιά μέσα μας όλοι έχουμε τα ίδια συναισθήματα. Μην το ξεχνάτε αυτό.

https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Όλες οι σχέσεις, οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές στηρίζονται στο δούναι και λαβείν, στο πάρε δώσε. Όμως, δεν είναι υποχρεωτικό να πάρουμε πίσω όλα όσα δώσαμε, διότι όπως είναι γνωστό πριν μπει κάποιος σε μια σχέση δεν υπογράφει κανένα συμβόλαιο που καθορίζει τι θα δώσει και τι θα πάρει με ακρίβεια και σαφήνεια. Το κάθε μέλος μιας σχέσης προσφέρει ό,τι θέλει να διαθέσει από τα ψυχικά του αποθέματα. Δεν υπάρχουν σαφώς καθορισμένα όρια, δεν υπάρχουν κανόνες σε αυτό.

Επίσης, κάποιος μπορεί να έχει ένα καλό οικονομικό υπόβαθρο, ενώ κάποιος άλλος όχι, για αυτό και δεν είναι δίκαιο να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα. Ο καθένας προσφέρει ό,τι έχει στη διάθεσή του: αγάπη, ενδιαφέρον, στοργή, υλικά αγαθά. Βγάζεις και δίνεις από την ψυχή σου, χωρίς να χτυπάς πράγματα. Το κάνεις επειδή θέλεις και επειδή μπορείς. Επειδή νιώθεις πράγματα για το έτερόν σου ήμισυ, επειδή θέλεις να το κάνεις ευτυχισμένο και όταν βλέπεις την ευτυχία να καθρεπτίζεται στα μάτια του, νιώθεις ηθική ικανοποίηση, αισθάνεσαι ότι αξίζεις όλα τα καλά του κόσμου, επειδή το κατάφερες. Ανεκτίμητο αυτό το συναίσθημα.

Η αγάπη βέβαια δε μπορεί να είναι μετρημένα κουκιά. «Η αγάπη δεν είναι μπακάλικο να μετράς τι πήρες εσύ, τι εγώ τι ο άλλος. Ή δίνεις από την ψυχή σου και βγάζεις το σκασμό ή κάτσε στη γωνίτσα σου και μέτρα τι δεν πήρες», όπως είχε πει χαρακτηριστικά και η μεγάλη συγγραφέας Αλκυόνη Παπαδάκη. Η αγάπη προϋποθέτει θάρρος, αυταπάρνηση, αυτοθυσία βρίσκεται μακριά από εγωισμούς και μιζέριες.

Ή αγαπάς και ερωτεύεσαι με όλη σου τη δύναμη ή αδιαφορείς. Δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο. Και αν δεν νιώθεις έτοιμος να έρθεις αντιμέτωπος με αυτά τα πηγαία συναισθήματα και να πολεμήσεις μέχρι τέλους για αυτά, τότε μην ανησυχείς σίγουρα θα υπάρχει κάποιος άλλος που θα έκανε τα πάντα για να έχει ευχαριστημένο τον άνθρωπό του. Aν δεν φαντάζεσαι φωτιές με κάρβουνα μην παίζεις, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και μια γνωστή λαϊκή ρήση.

Πολλές φορές ηχεί στα αυτιά μου μια φράση που μου έλεγε συχνά ο παππούς μου, άνθρωπος παλαιών αρχών, λεβέντης σε όλα του. «Δώσε χωρίς να θυμάσαι και πάρε χωρίς να ξεχνάς». Και συμπλήρωνε μετά: «Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος». Τον άνθρωπο που μας ευεργέτησε, είτε πρόκειται για φίλο, είτε πρόκειται για σύντροφο δεν πρέπει να τον ξεχνάμε ποτέ. Θα πρέπει πάντα να τον ευγνωμονούμε και να είμαστε οποιαδήποτε στιγμή έτοιμοι να ανταποδώσουμε το καλό που μας έκανε κάποτε.

Ο καθένας δίνει ότι έχει στην ψυχή του, ό,τι υπάρχει στον κήπο του, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Χριστός στις παραβολές του. Αν εκεί έχει ριζώσει το καλό, τότε μόνο αυτό θα βλέπει, μόνο αυτό θα αντικατοπτρίζεται στις επαφές με τους ανθρώπους γύρω του. Αν όμως στην καρδιά του έχει φωλιάσει το κακό, η μιζέρια, το μίσος, τότε αυτά θα ανακαλύπτει σε κάθε στιγμή της ζωής του.

Σύμφωνα με την ψυχολογία, η υπόθεση αυτή σίγουρα σχετίζεται με την οικογένειά καταγωγής, αλλά και με τα πρόσωπα αναφοράς μας στα πρώτα στάδια της ζωής μας. Aν ικανοποιηθούν οι ανάγκες μας στα πρώτα αναπτυξιακά μας στάδια, τότε θα δομούμε σχέσεις αγάπης, οικειότητας, εμπιστοσύνης στην ενήλικη ζωή μας. Έτσι, δεν θα ψάχνουμε πάντα τον κακό λύκο στο τέλος του παραμυθιού, αλλά αντίθετα θα καλούμαστε να ανακαλύψουμε σε κάθε περίσταση το καλό σε όλες τις εκφάνσεις του.

 Μαίρη Τσιχλή. 

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

kράτα στη ζωή σου, εκείνον τον έναν άνθρωπο, που στα δύσκολα, έμεινε πλάι σου!
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου


Κράτα στην ζωή σου, τον άνθρωπο που μπήκε και σε έκανε επιλογή του. Εκείνον που πάλεψε για εσένα, όταν το σκοτάδι σου ήταν βαθύτερο από το φως. Που έγινε αέρας για να αναπνεύσεις, όταν πνιγόσουν και δεν σε χωρούσαν οι τοίχοι..

Εκείνον τον άνθρωπο που γίνεται η δύναμή σου τις στιγμές της αδυναμίας. Που γίνεται το πείσμα σου τις στιγμές της παραίτησης. Εκείνον που ποντάρει σε εσένα, against all ods.. και για σένα φέρνει τα πάνω κάτω στις προβλέψεις του κόσμου που έμαθε να λέει πολλά και να κάνει λίγα.

Εκείνον τον άνθρωπο, που τα στραβοπατήματά σου, έκατσε πλάι σου και τα έκανε μαθήματα κι όχι κατηγορητήρια.

Εκείνον τον άνθρωπο, που έγινε η ηρεμία σου μέσα στην καταιγίδα και ο σίφουνας που ανακάτευε την ζωή σου κάθε στιγμή που βάλτωνες.

Εκείνον τον άνθρωπο, που προστάτευσε τη ζωή σου με τη σιωπή του και την ζέστανε με το χαμόγελό του. Που είχε τη δύναμη να κάνει βουτιά στα αβαθή της ψυχής σου και να την κανακεύει κάθε φορά που κάποιος προσπαθούσε να στην σμιλέψει και να τη φέρει στα μέτρα του.

Εκείνον τον άνθρωπο που σιωπηλά, πρόσεχε κάθε αλλαγή σου, κάθε δισταγμό σου, κάθε φόβο σου! Που δεν στρογγύλευε τις γωνίες σου ακόμα κι αν κοβόταν δεκάδες φορές από αυτές.

Εκείνον, που όταν σου άπλωνε το χέρι του, δεν το έπαιρνε πίσω μόλις είχες αφεθεί σε αυτόν. Που δεν είχε το χέρι του αλειμμένο με λάδι..

Εκείνον τον άνθρωπο, που έγινε η έμπνευση, ο λόγος κι η αιτία, να γίνεις εσύ, η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.

Κι όχι, ποτέ δεν θα είναι εύκολο να είναι ένας άνθρωπος όλα αυτά. Ούτε θα είναι εύκολο να είσαι εσύ όλα αυτά. Μα αυτό είναι στο τέλος της μέρας οι σχέσεις. Η προσπάθεια να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Όχι η τέλεια, όχι η αλάνθαστη. Όχι η ιδανική. Η αληθινή!

Εκείνον τον ένα άνθρωπο που θα μπορεί να είναι καταφύγιο, παράδεισος και κόλαση μαζί, κράτα τον! Κράτα τον σφιχτά στην ζωή σου, με όποιον τρόπο μπορείς. Γιατί είναι εκείνος ο ένας άνθρωπος, που δεν θα σε πουλήσει. Που δεν θα σε προδώσει. Που στα δύσκολα θα μιλήσει με τις πράξεις του κι όχι με τα λόγια του.

Κι αν δεν τον βρεις, μην συμβιβαστείς. Μην παίξεις το παιχνίδι εκ του ασφαλούς. Μην ποντάρεις εκεί που πάνε όλοι. Κοίτα βαθιά μέσα σου, κατάπιε το ουρλιαχτό από το παράπονό ή τον πόνο σου, και προχώρα.

Μέχρι να βρεις εκείνον τον ένα, που θα ξέρει πότε το αγρίμι που κουβαλάς μέσα σου χρειάζεται χάδι κι αγκαλιά..

loveletters.gr

https://www.awakengr.com/

Ψυχολογία

Ο φόβος σηματοδοτεί ότι υπάρχει κίνδυνος και είναι ένα καθολικό συναίσθημα που βιώνεται σε όλο τον κόσμο
Πώς να γίνουμε καλύτεροι στο να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας

Ως παιδιά, η αντιμετώπιση των φόβων μας είναι συχνά μια ιεροτελεστία «περάσματος». Μάθαμε ότι δεν υπήρχαν τέρατα κάτω από το κρεβάτι ή κάποιος κλέφτης στο υπόγειο. Καθώς μεγαλώνουμε, η αντιμετώπιση των φόβων μας μπορεί να γίνει πιο περίπλοκη. Αλλά δεν χρειάζεται πάντα να ξεπερνάτε τους φόβους σας – προφανώς δεν θα θέλαμε να χάσουμε τον φόβο μας για ένα αυτοκίνητο που τρέχει με υπερβολική ταχύτητα ή άλλους πραγματικούς κινδύνους.

Ο φόβος είναι ένα βασικό ανθρώπινο συναίσθημα που έχει σχεδιαστεί για να μας παρακινεί να αποφεύγουμε τον κίνδυνο, εξηγεί ο Seth Gillihan, κλινικός ψυχολόγος μιλώντας στο everydayhealth. Συμβαίνει μια φυσιολογική διέγερση – αυτό που ονομάζεται αντίδραση μάχης ή φυγής – που μας ενεργοποιεί να απομακρυνθούμε από την απειλή.

Οι φυσιολογικές αλλαγές που προκαλεί ο φόβος περιλαμβάνουν γρήγορο καρδιακό παλμό, ανακατεύθυνση της ροής του αίματος από την περιφέρεια προς το έντερο και ένταση των μυών, σύμφωνα με τον ορισμό του φόβου από την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία (APA).

«Ο φόβος σηματοδοτεί ότι υπάρχει κίνδυνος και είναι ένα καθολικό συναίσθημα που βιώνεται σε όλο τον κόσμο», λέει ο Robin Stern, αναπληρωτής διευθυντής του Κέντρου Συναισθηματικής Νοημοσύνης του Yale στο New Haven των ΗΠΑ. Ο φόβος σχετίζεται αλλά δεν είναι συνώνυμο της φοβίας ή του άγχους.

Το άγχος είναι η άγνοια του τι πρόκειται να συμβεί που πυροδοτεί τη συναισθηματική αντίδραση. Οι φοβίες είναι επίσης διαφορετικές, καθώς γενικά δεν βασίζονται σε έναν παρόντα κίνδυνο. Η APA ορίζει τις φοβίες ως επίμονους και παράλογους φόβους για μια συγκεκριμένη κατάσταση, αντικείμενο ή δραστηριότητα, όπως τα ύψη ή το αίμα.

Οι επιστήμονες συμφωνούν ότι τόσο η γενετική όσο και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως οι μαθημένες συνήθειες και εμπειρίες, παίζουν ρόλο στο γιατί αναπτύσσουμε συγκεκριμένους φόβους και φοβίες, σύμφωνα με την APA.

Μια μετα-ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο Journal of Anxiety Disorders αξιολόγησε 10 μελέτες σχετικά με τις φοβίες και βρήκε στοιχεία για «μέτριου επιπέδου κληρονομικότητα», που σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος βαθμός γενετικής ομοιότητας μεταξύ συγγενών που μοιράζονται μια φοβία. Αλλά η σχέση μεταξύ γονιδίων και περιβάλλοντος είναι περίπλοκη. Οι φοβίες μπορούν συχνά να εντοπιστούν και σε ένα συγκεκριμένο περιστατικό – ένα δάγκωμα σκύλου που οδηγεί σε φόβο για τα σκυλιά, για παράδειγμα.

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Έχετε ποτέ προσπαθήσει να διορθώσετε μια έντονη έλλειψη ενέργειας με περισσότερο ύπνο – αλλά τελικά ανακαλύψατε ότι και πάλι νιώθετε εξουθενωμένοι; Αν έχετε παρατηρήσει κάτι τέτοιο, υπάρχει κάτι που χρειάζεται να γνωρίζετε: Ο ύπνος και η ξεκούραση δεν είναι το ίδιο πράγμα, παρόλο που πολλοί από εμάς συγχέουμε λανθασμένα αυτά τα δύο.

Συνηθίζουμε να πιστεύουμε ότι επειδή κοιμηθήκαμε πολύ, έχουμε ξεκουραστεί, αλλά στην πραγματικότητα μας λείπουν όλα τα άλλα είδη ξεκούρασης που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα. Το αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία παραγωγικών αλλά χρόνια εξουθενωμένων ατόμων.

Υποφέρουμε από έλλειψη ξεκούρασης επειδή δεν κατανοούμε την πραγματική της δύναμη. Ξεκούραση σημαίνει ίση αποκατάσταση σε 7 βασικές πλευρές της ζωής μας.


Ο πρώτος τύπος ξεκούρασης που χρειαζόμαστε είναι ο σωματικός, που μπορεί να είναι παθητικός ή ενεργητικός. Η παθητική σωματική ξεκούραση περιλαμβάνει τον ύπνο και τη λεγόμενη σιέστα, ενώ η ενεργητική σημαίνει δραστηριότητες ανάπαυσης όπως γιόγκα, διατάσεις, μασάζ, τα οποία βοηθούν στη βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος και στην ευλυγισία.

Ο δεύτερος τύπος είναι η διανοητική ξεκούραση. Γνωρίζετε εκείνον τον συνάδελφο που ξεκινά τη μέρα του με μια μεγάλη κούπα καφέ; Είναι συχνά ευερέθιστος και ξεχασιάρης και δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί στην εργασία του. Όταν το βράδυ ξαπλώνει να κοιμηθεί, συχνά δυσκολεύεται να μη σκέφτεται τη μέρα του και τις συζητήσεις που έγιναν. Και παρά το γεγονός ότι κοιμάται από 7 μέχρι και 8 ώρες, ξυπνά νιώθοντας σα να μην ξάπλωσε ποτέ. Του λείπει η διανοητική ανάπαυλα.

Τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειάζεται να αφήσετε την εργασία σας ή να πάτε διακοπές για να το διορθώσετε. Τα σύντομα διαλείμματα μέσα στην ημέρα ανά δύο περίπου ώρες είναι μια καλή λύση. Αυτά τα διαλείμματα μας υπενθυμίζουν να επιβραδύνουμε λίγο. Μπορείτε επίσης τα βράδια πριν κοιμηθείτε, να διαβάζετε ένα καλό βιβλίο ή να βλέπετε μια καλή σειρά/ ταινία, ώστε να ξεχνάτε τα βάρη της ημέρας.

Ο τρίτος τύπος ξεκούρασης που χρειαζόμαστε είναι ο αισθητηριακός. Έντονα φώτα, οθόνες υπολογιστών, θόρυβος και πολλές συζητήσεις – είτε είναι στο γραφείο είτε μέσω τηλεργασίας – υπερφορτώνουν τις αισθήσεις μας. Αυτό μπορεί να ελεγχθεί κάνοντας κάτι απλό, όπως το να κλείνουμε τα μάτια μας για ένα λεπτό κάποιες φορές μέσα στη μέρα ή να απομακρυνόμαστε από οτιδήποτε έχει οθόνη στο τέλος της ημέρας. Οι σχεδιασμένες στιγμές αισθητηριακής στέρησης μπορούν να ξεκινήσουν να αντιστρέφουν την βλάβη που δημιουργείται από έναν κόσμο πλημμυρισμένο από συναισθήματα.

Ο τέταρτος τύπος ξεκούρασης είναι ο δημιουργικός. Είναι εξαιρετικά σημαντικός για όσους πρέπει στην καθημερινότητά τους να επιλύουν προβλήματα ή να έχουν συνεχώς νέες ιδέες. Η δημιουργική ξεκούραση αναζωογονεί και ξαναγεμίζει τις μπαταρίες μας.

Η επαφή με την ομορφιά της φύσης, η επίσκεψη σε ένα νέο μέρος προσφέρουν αυτή τη μορφή ανάπαυλας. Η απόλαυση της τέχνης επίσης μπορεί να μας ξεκουράσει. Επίσης, χρησιμοποιήστε αυτά τα μέσα και στην καθημερινή σας εργασία, δεν χρειάζεται να κοιτάτε έναν λευκό τοίχο στο γραφείο ή στο κατάστημά σας, ζωγραφίστε τον, κρεμάστε έργα τέχνης και φωτογραφίες από ταξίδια σας.

Τώρα ας μιλήσουμε για ένα άλλο παράδειγμα – για τον φίλο που όλοι θεωρούν ότι είναι ο καλύτερος άνθρωπος που έχουν ποτέ γνωρίσει. Σε αυτόν όλοι μπορούν να βασιστούν, αυτός θα καλέσετε αν θέλετε μια χάρη επειδή ακόμα κι αν δεν θέλουν να το κάνουν, γνωρίζετε ότι θα σας απαντήσουν με ένα διστακτικό «ναι» παρά με ένα σίγουρο «όχι». Αλλά όταν αυτό το άτομο μένει μόνο του, νιώθει ότι δεν τον εκτιμούν και ότι οι άλλοι το εκμεταλλεύονται.

Αυτός ο φίλος σου χρειάζεται συναισθηματική ξεκούραση, χρόνο και χώρο δηλαδή να εκφράσει τα συναισθήματά του ελεύθερα και να σταματήσει να ευχαριστεί συνεχώς τους άλλους. Η συναισθηματική ξεκούραση επίσης προϋποθέτει το θάρρος της αυθεντικότητας. Ένας συναισθηματικά ξεκούραστος άνθρωπος μπορεί να απαντήσει στην ερώτηση «Πώς είσαι σήμερα;» με ένα ειλικρινές «Δεν είμαι καλά» – και ύστερα να μοιραστεί ό,τι σκέφτεται, όσο σκληρό κι αν είναι.

Αν χρειάζεστε και εσείς συναισθηματική ξεκούρασης, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα σας λείπει και η κοινωνική ξεκούραση. Αυτό συμβαίνει όταν αποτυγχάνουμε να διακρίνουμε ανάμεσα σε εκείνες τις σχέσεις που μας αναζωογονούν και σε εκείνες που μας κουράζουν. Για να βιώσουμε περισσότερη κοινωνική ξεκούραση, χρειάζεται να συναντάμε περισσότερο θετικούς και υποστηρικτικούς ανθρώπους. Ακόμα κι αν οι αλληλεπιδράσεις μας είναι ψηφιακές αυτό τον καιρό, μπορούμε να επιλέξουμε να μιλάμε έχοντας περισσότερη οπτική επαφή μέσω κάμερας ώστε να εστιάζουμε σε αυτό τον που μιλάμε.

Ο τελευταίος τύπος ξεκούρασης είναι ο πνευματικός, η ικανότητα δηλαδή να συνδεόμαστε πέρα από το σωματικό και νοητικό επίπεδο και να νιώθουμε μια βαθιά αίσθηση ανήκειν, αγάπης, αποδοχής και σκοπού. Γι’ αυτό, αναζητήστε κάτι βαθύτερο πνευματικό για να θρέψετε την ψυχή σας είτε αυτό είναι ο διαλογισμός, συμμετοχή σε δράσεις της κοινότητας με φιλανθρωπικό σκοπό είτε ένα βαθύ βιβλίο.

Όπως μπορείτε να δείτε, ο ύπνος από μόνος του δεν μπορεί να μας αναζωογονήσει σε τέτοιο βαθμό που να νιώθουμε απόλυτα ξεκούραστοι. Έτσι, ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε να εστιάζουμε σε εκείνους τους τύπους ανάπαυλας και ξεκούρασης που χρειαζόμαστε.

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Όποτε βρεθείς με την πλευρά της πλειοψηφίας, είναι η στιγμή που πρέπει να σταθείς και να συλλογιστείς» – Mark Twain

«Η σύγκριση είναι ο θάνατος της χαράς» – Mark Twain

Μία από τις πιο συνηθισμένες και καταστροφικές καθημερινές συνήθειες είναι η συνεχής και σχεδόν αυτοματοποιημένη σύγκριση της ζωής και του εαυτού μας με τους άλλους ανθρώπους και φυσικά με τη ζωή τους. Συγκρίνουμε αυτοκίνητα, σπίτια, επαγγελματικές πορείες, παπούτσια, χρήματα, σχέσεις, κοινωνική απήχηση και η λίστα δεν έχει τέλος.

Στο τέλος της ημέρας, η αυτοπεποίθησή μας βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο που θα μπορούσε να φτάσει και από εκεί αναδύονται πολλά αρνητικά συναισθήματα, τα οποία είναι βέβαιο ότι με κάποιο τρόπο εκφράζονται και προς το εξωτερικό μας περιβάλλον. Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε; Πώς μπορούμε να χαλιναγωγήσουμε και στη συνέχεια να σταματήσουμε αυτή τη συνήθεια;

1ο βήμα: Συνειδητοποίηση – Ποτέ δεν κερδίζουμε σε αυτές τις συγκρίσεις
Το πρώτο βήμα είναι να αντιληφθούμε όσο πιο συνειδητά μπορούμε, να αποκτήσουμε δηλαδή επίγνωση· πως ό,τι κι αν κάνουμε, όσο κι αν προσπαθούμε, πάντα θα βρίσκουμε κάποιον άλλο στον κόσμο που θα έχει περισσότερα από εμάς, που θα ζει καλύτερα από εμάς και θα αριστεύει σε κάτι.

Ναι, μπορεί να νιώσουμε καλά για λίγο και στιγμιαία να βγούμε κερδισμένοι αφού αγοράσουμε ένα καλύτερο αυτοκίνητο από του γείτονά μας. Αλλά μία ή δύο εβδομάδες μετά, θα δούμε κάποιον άλλο από το παρακάτω οικοδομικό τετράγωνο που θα έχει ένα πιο ακριβό και πιο καινούριο αυτοκίνητο από το δικό μας.

2ο βήμα: Συγκρίνουμε εμάς με εμάς
Τι θα ήταν πιο παραγωγικό; Αντί να συγκρινόμαστε με τους άλλους, να δημιουργήσουμε την πιο υγιή συνήθεια του να συγκρινόμαστε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Έχετε ποτέ σκεφτεί πόσο έχετε εξελιχθεί, πόσα έχετε πετύχει και πόση πρόοδο έχετε κάνει σε σχέση με τους στόχους σας;

Αυτή η συνήθεια έχει το όφελος του να δημιουργεί ευγνωμοσύνη, εκτίμηση και καλοσύνη προς τον εαυτό μας, καθώς παρατηρούμε πόσο μακριά έχουμε καταφέρει να ταξιδέψουμε, πόσα εμπόδια μπορέσαμε να υπερπηδήσουμε και όλα τα καλά που έχουμε προσφέρει.

Με αυτό τον τρόπο, νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας χωρίς να χρειάζεται να βάλουμε στην εξίσωση τους άλλους ανθρώπους, για τους οποίους μάλιστα συνήθως αναπτύσσουμε μη παραγωγική ζήλεια. Κι αν δυσκολευόμαστε να εγκαθιδρύσουμε μια νέα συνήθεια σαν αυτή;

Στην αρχή, μπορεί να δυσκολευτείτε, αλλά ακολουθήστε την εξής διαδικασία: αφιερώστε λίγα λεπτά κάθε μέρα ή απλώς κάθε Κυριακή για να καταγράψετε σε ένα ημερολόγιο τις αλλαγές και προόδους που έχετε παρατηρήσει.

Πόσο πιο κοντά έχετε φτάσει στα όνειρα και στους στόχους σας και τι μάθατε; Μέσω αυτής της πρακτικής, τα μοτίβα σκέψης θα αλλάξουν με τον καιρό και θα εστιάζουν σχεδόν αυτόματα σε εσάς και όχι σε άλλους.

3ο βήμα: Γινόμαστε πιο καλοπροαίρετοι προς τους άλλους
Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε και σκεφτόμαστε για τους άλλους φαίνεται να έχει μεγάλη επίδραση στο πώς συμπεριφερόμαστε και σκεφτόμαστε για τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν τείνουμε όλο και περισσότερο να επικρίνουμε και να καταδικάζουμε τους άλλους, αυτόματα αυτά τα εχθρικά και τοξικά συναισθήματα θα στραφούν και προς τον ίδιο μας τον εαυτό (συχνά γίνεται σχεδόν αυτόματα).

Γι’ αυτό, γίνετε πιο καλοπροαίρετοι και ευγενικοί προς τους συνανθρώπους σας και βοηθήστε τους – μετά από λίγο θα τείνετε κι εσείς να φέρεστε με μεγαλύτερη καλοσύνη στον εαυτό σας και να θέλετε απλώς να τον βοηθήσετε.

Για να το καταφέρετε αυτό, χρειάζεται να μάθετε να εστιάζετε στα θετικά στοιχεία των άλλων ανθρώπων χωρίς όμως να ζηλεύετε για ό,τι εσείς θεωρείτε ότι δεν έχετε. Στη συνέχεια, δείτε τα θετικά στοιχεία και σε εσάς τους ίδιους, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην υπάρχουν, ακόμα κι αν κάποιες φορές νιώθετε κάπως έτσι.

Ναι, είναι βέβαιο πως δεν θα είναι όλα ρόδινα και πως θα υπάρχουν στιγμές που θα εύχεστε να βρίσκεστε στη θέση κάποιου άλλου. Το πρόβλημα με αυτό το σκεπτικό είναι ότι δεν αποδεικνύεται καθόλου γόνιμο και χρήσιμο στην πράξη.

Τίποτα δεν θα αλλάξει με αυτή την ευχή. Αντιθέτως, πολύ πιο παραγωγική θα αποδειχθεί μια πιο ψύχραιμη ματιά στην ίδια σας τη ζωή, αφού αυτή έχετε και σας είναι κάτι παραπάνω από πολύτιμη. Και χρειάζεται να έχουμε επίσης συνεχώς στο νου μας ότι η ζωή των άλλων, ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν είναι σε καμία περίπτωση έτσι όπως φαίνεται.

https://enallaktikidrasi.com/

Ψυχολογία

Πώς μετριέται η ευδαιμονία; Τα τρία είδη ηδονής στον Πλάτωνα
Γράφει η Έλσα Νικολαΐδου

Πώς μετριέται η ευδαιμονία; Τα τρία είδη ηδονής στον Πλάτωνα


«Νομίζω ότι καθώς είναι τρία τα μέρη της ψυχής τρεις θα είναι και οι ηδονές, μία για το καθένα· και οι επιθυμίες και το ίδιο τα είδη εξουσίας (ἀρχαί).» Πλάτων, Πολιτεία 580d7-8

Το ζήτημα της ηδονής δεν εγκατέλειψε την πλατωνική σκέψη κατά τη διάρκεια όλης της εξελικτικής της πορείας. Σε πολλά από τα έργα του από τους πρώιμους διαλόγους έως τους ύστερους (με αποκορύφωμα τον Φίληβο ή Περί ηδονής), ο συγγραφέας επανέρχεται στην ηδονή, τα είδη της, τη σχέση της με το αγαθό και τελικά στη σύνδεσή της με την ευδαιμονία. Στον Γοργία (495a) ο Σωκράτης θέτει στον Καλλικλή το ερώτημα: «το ευχάριστο (ἡδὺ) ταυτίζεται με το αγαθό ή υπάρχει κάποιο από τα ευχάριστα το οποίο να μην είναι αγαθό; (εἶναι τὸ αὐτὸ ἡδὺ καὶ ἀγαθόν, ἢ εἶναί τι τῶν ἡδέων ὃ οὐκ ἔστιν ἀγαθόν;). Στον Πρωταγόρα προχωράει ένα βήμα παραπέρα: είναι η αντίθεση λύπης-ηδονής ικανή να καθορίσει τη ζωή κάποιου; Τα ερωτήματα διαδέχονται το ένα το άλλο και οι απαντήσεις προλαμβάνονται από τον ομιλητή Σωκράτη:

«Επιδιώκετε λοιπόν την ηδονή ως αγαθό και αποφεύγετε τη λύπη ως κακό;[…] Ονομάζετε το να λυπάται κανείς αγαθό όταν σας απαλλάσσει από μεγαλύτερες από τις υπάρχουσες λύπες ή προκαλεί μεγαλύτερες ηδονές από λύπες; […] ή μπορείτε να πείτε ότι το αγαθό είναι άλλο από την ηδονή ή ότι το κακό είναι άλλο από τη λύπη (ἀνίαν)· ή σας αρκεί να τελειώσετε τη ζωή σας ευχάριστα χωρίς λύπες; (ἢ ἀρκεῖ ὑμῖν τὸ ἡδέως καταβιῶναι τὸν βίον ἄνευ λυπῶν;) […] Και πάλι λέτε ότι αν και γνωρίζει ο άνθρωπος να πράττει τα αγαθά δεν το θέλει εξαιτίας των άμεσων απολαύσεων (διὰ τὰς παραχρῆμα ἡδονάς) επειδή υποτάσσεται σ’ αυτές.»

Πλάτων, Πρωταγόρας 

Στην Πολιτεία ο συγγραφέας συζητά εκ νέου το ζήτημα της ηδονής, τη συνδέει με τα μέρη της ψυχής και κατά συνέπεια με τους τύπους των ανθρώπων. Στο στόχαστρό του βέβαια είναι η ιδανική πολιτεία. Έτσι, όπως η πόλη χωρίζεται σε τρία μέρη, το ίδιο και η ψυχή. Τα μέρη της ψυχής αντιστοιχούν στα τρία είδη των ηδονών. Το πρώτο είναι αυτό με το οποίο μαθαίνει ο άνθρωπος (ἦν ᾧ μανθάνει ἄνθρωπος), το δεύτερο εκείνο με το οποίο θυμώνει (τὸ δὲ ᾧ θυμοῦται) το τρίτο όμως είναι δύσκολο να οριστεί λόγω της πολυμορφίας του. Έχει ονομαστεί επιθυμητικό, καθώς συνδέεται με τις επιθυμίες για φαγητό, ποτό και ερωτικές απολαύσεις.

Κατά τον ίδιο τρόπο οι άνθρωποι διακρίνονται ανάλογα με το είδος της ηδονής που επιλέγουν. Πρώτος είναι ο φιλόσοφος, αυτός που επιλέγει την ηδονή της μάθησης και αναζητεί την αλήθεια. Δεύτερος τύπος ο φιλόνικος ή φιλότιμος (φιλόνικον αὐτὸ καὶ φιλότιμον προσαγορεύοιμεν), του οποίου το θυμοειδές επιθυμεί «να νικά». Είναι αυτός που αντλεί ηδονή από τη δόξα και τις τιμές. Ο τρίτος τύπος ανθρώπου προτιμά τις σωματικές απολαύσεις, ονομάζεται φιλοκερδής, επειδή οι εν λόγω επιθυμίες ικανοποιούνται με το χρήμα.

Αφού έχουν δοθεί οι απαραίτητες εξηγήσεις, είναι η ώρα της σύγκρισης των τριών τύπων ανθρώπων και των βίων τους. Φυσικά, καθένας από αυτούς (ο φιλόσοφος, ο φιλόνικος και ο φιλοκερδής), εφόσον έχει επιλέξει τον βίο του ανάλογα με την ηδονή που του προσφέρει, είναι πεπεισμένος για την ευδαιμονία του. Ποιος είναι όμως ο πιο ευτυχισμένος και πώς μετριέται κάτι τέτοιο;

«Αφού λοιπόν, είπα, αμφισβητούνται οι ηδονές κάθε τύπου και οι βίοι τους, όχι ως προς το ποια είναι η ομορφότερη και η πιο άσχημη ζωή, ούτε ποια είναι η χειρότερη και η καλύτερη, αλλά ως προς αυτό ποια είναι η πιο ευχάριστη και με τη λιγότερη λύπη (ἥδιον καὶ ἀλυπότερον), πώς θα γνωρίσουμε ποιος από αυτούς λέει την αλήθεια;»

Πλάτων, Πολιτεία 

Πώς μετριέται η ηδονή; Η εμπειρία, η φρόνηση και η λογική (ἐμπειρίᾳ τε καὶ φρονήσει καὶ λόγῳ) θα αποτελέσουν τα κριτήριά της. Ως προς την εμπειρία ο φιλόσοφος σαφώς υπερτερεί έναντι των άλλων. Είναι ο μοναδικός που έχει εμπειρία και των τριών βίων και έχει επιλέξει την αλήθεια έναντι των σωματικών απολαύσεων (που έχει γνωρίσει νέος) και των τιμών που απονέμονται σε όλους όσοι έχουν κατορθώσει κάτι σημαντικό. Ως εκ τούτου, ο φιλόσοφος απολαμβάνει συνειδητά τη μεγαλύτερη ηδονή: τη θέαση του όντος. Έχοντας εμπειρία όλων των ηδονών επιλέγει την καλύτερη. Μια εμπειρία που όχι μόνο δεν έχει ο φιλοκερδής, αλλά ταυτόχρονα είναι δύσκολο να την αποκτήσει. Τα υπόλοιπα δύο κριτήρια δεν θα συζητηθούν σε μάκρος, καθώς εύλογα γίνεται κατανοητό ότι ο φιλόσοφος είναι κάτοχος τόσο της φρόνησης όσο και του λόγου. Η λογική είναι το κατεξοχήν εργαλείο που χρησιμοποιεί (Λόγοι δὲ τούτου μάλιστα ὄργανον). Οι ηδονές μπορούν να ιεραρχηθούν:

«Αφού λοιπόν είναι τρεις οι ηδονές, δεν θα ήταν πιο γλυκιά (ἡδίστη) η ηδονή αυτού του μέρους της ψυχής με το οποίο μαθαίνουμε, και εκείνος στον οποίο κυβερνά αυτό το μέρος της ψυχής δεν θα είχε την πιο γλυκιά ζωή (ὁ τούτου βίος ἥδιστος);»

Πλάτων, Πολιτεία 

Το ζήτημα της ηδονής δεν έχει τελειώσει όμως. Ο συγγραφέας συνεχίζει να εξετάζει την κατώτατη ηδονή σε σχέση με τον πόνο. Μεταξύ των δύο άκρων υπάρχει μια γκρίζα ζώνη όπου κινούνται όσοι επιλέγουν μόνο τις σωματικές απολαύσεις. Μάλιστα, οι άνθρωποι αυτοί δεν κατορθώνουν ποτέ να φτάσουν στην αληθινή ηδονή, καθώς εσφαλμένα πιστεύουν ότι η έλλειψη πόνου ισοδυναμεί με ηδονή. Έτσι, μόλις περάσει ο πόνος νομίζουν ότι βιώνουν την ηδονή.

«Και πολλές άλλες τέτοιες καταστάσεις, νομίζω, κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται έτσι, στις οποίες όταν λυπούνται, εγκωμιάζουν την απαλλαγή από τη λύπη και την ησυχία ως το πιο γλυκό, και όχι το να χαίρονται. (Καὶ ἐν ἄλλοις γε οἶμαι πολλοῖς τοιούτοις αἰσθάνῃ γιγνομένους τοὺς ἀνθρώπους, ἐν οἷς, ὅταν λυπῶνται, τὸ μὴ λυπεῖσθαι καὶ τὴν ἡσυχίαν τοῦ τοιούτου ἐγκωμιάζουσιν ὡς ἥδιστον, οὐ τὸ χαίρειν.)»

Πλάτων, Πολιτεία 

«Πώς είναι δυνατό να νομίζει κάποιος την έλλειψη του πόνου χαρά και την έλλειψη της χαράς πόνο;» αναρωτιέται ο Σωκράτης στην Πολιτεία. Με άλλα λόγια, οι ηδονές που αισθάνονται οι άνθρωποι αυτού του τύπου δεν είναι γνήσιες αλλά νόθες. Το ίδιο συμβαίνει και με την πείνα, τη δίψα και τα παρόμοια. Είναι είδος κενού του σώματος και ως τέτοιες απλώς αναγκαίες για τη ζωή. Μόλις έλθει η πλήρωση του κενού, έχουμε ηδονή. Είναι όμως αυτή η ηδονή γνήσια; Και βέβαια όχι, συμπεραίνει. Οι ηδονές που είναι ανάμεικτες με λύπη είναι είδωλα της αληθινής ηδονής και σκιές (ἡδοναῖς συνεῖναι μεμειγμέναις λύπαις, εἰδώλοις τῆς ἀληθοῦς ἡδονῆς καὶ ἐσκιαγραφημέναις). Συνεπώς, οι φιλοκερδείς (δοσμένοι στις απολαύσεις του σώματος) απέχουν πολύ από την πραγματική ηδονή. Η πλήρωση που αισθάνονται, η ηδονή των σωματικών απολαύσεων, ομοιάζει με εκείνη των ζώων. Δεν θα καταφέρουν ποτέ να αγγίξουν την πραγματική ηδονή:

«Άρα εκείνοι που είναι άπειροι στη φρόνηση και την αρετή, που πάντοτε συχνάζουν στα γλέντια (εὐωχίαις) και σε παρόμοιες καταστάσεις, όπως φαίνεται, κυμαίνονται ανάμεσα στο κάτω και το μέσον και σε όλη του τους τη ζωή περιπλανούνται, χωρίς να μπορούν ποτέ να το υπερβούν ούτε να σηκώσουν το βλέμμα τους προς τα πάνω ούτε το άντεξαν, ούτε κατάφεραν την πλήρωση του εαυτού τους με το πραγματικό ον (οὐδὲ τοῦ ὄντος τῷ ὄντι ἐπληρώθησαν), ούτε γεύτηκαν ποτέ τη σταθερή και καθαρή ηδονή, αλλά σαν ζώα (ἀλλὰ βοσκημάτων δίκην) με το βλέμμα στραμμένο προς τα κάτω και σκυμμένοι στη γη και σε τραπέζια βόσκουν χορταίνοντας και συνουσιάζονται και εξαιτίας της πλεονεξίας τους για αυτά κλωτσούν και χτυπούν με τα σιδερένια κέρατα και τις οπλές ο ένας τον άλλον, γιατί δεν μπορούν να γεμίσουν εκείνο το μέρος του εαυτού τους που μετέχει στην ουσία καθώς είναι ανύπαρκτο.»

Πλάτων, Πολιτεία 

Είναι κακή η ηδονή; Μια συνολική εικόνα της θεωρίας της ηδονής στον Πλάτωνα περιλαμβάνει τη μελέτη και των υπόλοιπων διαλόγων, καθώς ο φιλόσοφος δεν παύει να αναζητεί επιχειρήματα ως το τέλος της ζωής του. Ο ίδιος έχει κατανοήσει τη φυσική προδιάθεση του ανθρώπου προς την ηδονή. Η ευδαιμονία μετριέται με την ηδονή. Ο άνθρωπος όμως, για να είναι αληθινά ευδαίμων, θα πρέπει να επιλέξει την ορθή ηδονή: της γνώσης και του πνεύματος. Τότε μόνο θα είναι σε θέση να απελευθερωθεί από τα δεσμά του, να κοιτάξει τον ήλιο και όχι τις σκιές. Και αυτό είναι βέβαια χρέος της εκπαίδευσης.

***

Η Έλσα Νικολαΐδου διδάσκει Φιλοσοφία στο σχολείο Med High

https://www.o-klooun.com/

Ψυχολογία


Η έρευνα που έκανε η κορυφαία ιντερνετική πλατφόρμα Preply έδειξε ποια είναι η πιο ερωτική γλώσσα

H ιντερνετική πλατφόρμα Preply συγκέντρωσε συμμετέχοντες με διαφορετική μητρική γλώσσα και μέτρησε τους παλμούς της καρδιάς τους ενώ άκουγαν διάφορες μικρές φράσεις σε συγκεκριμένες γλώσσες.

Το αποτέλεσμα της έρευνας έδειξε ότι τα ιταλικά είναι η πιο θελκτική γλώσσα, με τα ολλανδικά να τερματίζουν.. στην τελευταία θέση προτίμησης των συμμετεχόντων.

Πιο αναλυτικά, όταν οι συμμετέχοντες (άντρες και γυναίκες) άκουγαν τις ιταλικές φράσεις είχαν 23% αύξηση των καρδιακών τους παλμών, ενώ στην δεύτερη θέση με 20% αύξηση των παλμών βρέθηκαν τα πορτογαλικά.

Τα ελληνικά βρέθηκαν στην τρίτη θέση της λίστας μαζί με τα γαλλικά και τα ρωσικά.

Οι γυναίκες φαίνεται πως προτιμούν τα γαλλικά περισσότερο από τους άντρες, με 23% αύξηση των καρδιακών τους παλμών, ενώ οι άντρες συμμετέχοντες δεν έδειξαν τον ίδιο ενθουσιασμό για την γαλλική γλώσσα, με μόλις 17% αύξηση των καρδιακών τους παλμών.

Τελικά όμως, τι είναι αυτό που κάνει μια γλώσσα τόσο αισθησιακή;

Η γλωσσολόγος Aleksandra Stevanovic εξηγεί: «Οι γλώσσες που είναι εύκολες να τις τραγουδήσει κανείς, ακολουθούν το μοτίβο ένα φωνήεν- ένα σύμφωνο, οπότε και η κάθε συλλαβή τελειώνει με ένα φωνήεν. Οι λέξεις αυτές ακούγονται πιο «μουσικές» στα αυτιά μας και άρα πιο ελκυστικές».

Ολόκληρη η λίστα του Preply:
Ιταλικά (23%)

Πορτογαλικά (20%)

Ελληνικά (18%)

Γαλλικά (18%)

Ρωσικά (18%)

Κινεζικά (17%)

Πολωνικά (17%)

Κορεάτικα (17%)

Γερμανικά (15%)

Ιαπωνικά (15%)

Ινδικά (15%)

Ολλανδικά (12%)

https://www.tanea.gr/

Ψυχολογία

 

Πολλές φορές, συμβουλεύοντας κάποιον που έχει πρόβλημα συνεννόησης με ένα δικό του άνθρωπο, του προτείνουμε με θέρμη να μιλήσει ανοιχτά για το πρόβλημά του σ' αυτόν που του το προξενεί. Να του εξομολογηθεί τις σκέψεις του, την αντίρρησή του, την πίκρα του, το θυμό του. Ό,τι τέλος πάντων μπλοκάρει και ταλαιπωρεί τη σχέση τους. Συχνά μας απαντάει πως όχι, αυτό δε γίνεται.

Και είναι φορές που δεν έχει άδικο. Είτε από εγωισμό είτε από βλακεία, ούτε που διανοείται πως μπορεί να μην είναι σωστός. Υπάρχει μάλιστα η πιθανότητα τα πράγματα μεταξύ τους να εξελιχθούν ακόμα χειρότερα. Δεν είναι πάντοτε εφικτή η ρομαντική ελπίδα ότι μια ειλικρινής εξομολόγηση των πληγωμένων αισθημάτων μας, θα μεταμορφώσει αυτόματα τον άλλον σε έναν άγγελο μετανοίας, που θα πέσει στην αγκαλιά μας και θα μεταμορφωθεί.

Το πλέγμα των σχέσεών μας είναι ένα πολύ μπερδεμένο σύστημα. Όσο στενότερη μια σχέση τόσο πιο περίπλοκη, τόσο πιο δυσνόητη, πιο τυραννική.

Όμως, και παρά την δυσκολία, εγώ επιμένω να πιστεύω πως ένας άνθρωπος πληγωμένος πρέπει να ξανοίγεται και να φανερώνει τι αισθάνεται σ' αυτόν που τον πλήγωσε και τον πληγώνει. Μια παλιά πληγή δεν τη γιατρεύει πάντα μόνο με το πέρασμά του ο χρόνος, αντιθέτως, ο χρόνος την κακοφορμίζει. Γι' αυτό και ο άνθρωπος πρέπει να την ξεσκεπάζει καλύτερα, να φανερωθεί και να ρουφήξει φως. Κι ας μην καταλάβει ο άλλος, κι ας μη διορθωθεί.

Όσο κάποιος δε μιλάει, όσο κρατά βουβή την πίκρα και την ενόχλησή του, θερμαίνεται και φουσκώνει εντός του το παράπονο, η ματαίωση και, ως εκ τούτου, ο θυμός. Και ο ανεκδήλωτος θυμός είναι δηλητήριο.

Όταν ο άλλος σε απογοητεύει, σε χρησιμοποιεί, σε αγνοεί, σε κακοποιεί, θυμώνεις μαζί του. Έτσι συμβαίνει, ασφαλώς, και είναι υγιές, ανθρώπινο και φυσικό. Ωστόσο μέσα σ' αυτόν το θυμό κατά του άλλου που μας αδικεί και μας πληγώνει, σχεδόν πάντοτε φωλιάζει ένας άλλος βουβός θυμός και γι' αυτό αγριότερος: ο θυμός κατά του εαυτού μας. Του εαυτού μας που δεν έχει τα κότσια να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, να υποστηρίξει το δίκαιο, την αλήθεια, να υπερασπιστεί τα αισθήματά του, να μιλήσει. Είναι γνωστό και αποδεκτό εκείνο το χριστιανικό που συμβουλεύει να μην κάνεις στον άλλον όσα δε θες να κάνουν σ' εσένα. Αλλά και δεν θα πρέπει να επιτρέπεις να σου κάνουν όσα άδικα εσύ ποτέ δε θα τους έκανες.

Γι' αυτό, όταν συμβουλεύω φίλους, προτείνω να ανοίγουν την καρδιά τους και να εκφράζουν αυτό που τους ενοχλεί σ' αυτόν ακριβώς που τους ενοχλεί απευθείας. «Και να μη σε καταλάβει, θα νιώσεις καλύτερα με τον εαυτό σου που κατόρθωσε και μίλησε. Θα νιώσεις καλύτερα με την αυτοεκτίμησή σου. Δεν είναι λίγο αυτό!»

Δεν έχεις ανάγκη τον καταθλιπτικό συμβιβασμό για να «σώσεις» μια σχέση. Μονάχα η αλήθεια και η αγάπη σώζουν όντως καταστάσεις ζωής. Συμβιβαζόμαστε όταν επιλέγουμε το φόβο κι αυτό, είναι μειωτικό. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο συμβιβασμό και στην παραχώρηση. Το πρώτο ενέχει υπολογισμό και δειλία, ενώ το δεύτερο γενναιότητα και αρχοντιά. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «απωθώ» και στο «συγχωρώ». Το ένα κλωσάει τον εφιάλτη και την εκδικητικότητα, το άλλο προσφέρει τη φρεσκάδα της νέας ευκαιρίας. Υπάρχει διαφορά, ανάμεσα στο να με καταπατούν και στο να θυσιάζομαι. Το πρώτο είναι σκλαβιά, υποτέλεια, το δεύτερο γενναιότητα αγάπης και κυρίως ελευθερία.

Έχω προσέξει πως όσοι τολμούν ν' ανοίξουν την καρδιά τους – άσχετα από το αποτέλεσμα και την επιτυχία τους – βγαίνουν ύστερα από αυτό οι ίδιοι με άλλοι διάθεση και άλλο βλέμμα. Με πεποίθηση και με καλή περηφάνια. Με αυτοεκτίμηση και ανακούφιση. Χωρίς το άγχος να εμπλέκονται σε φανταστικούς καβγάδες μέσα στο κεφάλι τους. Και η απαλλαγή από ένα άγχος, κατά τον Φρόιντ, είναι από τις μέγιστες ηδονές.

Βγαίνουν πιο καθαροί κι ανάλαφροι όπως βγαίνουμε από ένα λουτρό. Κι αν δεν έπεισαν τον άλλον τελικά, κι αν δεν μπόρεσαν να βγάλουν μαζί του άκρη, μπόρεσαν να φανούν στα ίδια τους τα μάτια ειλικρινείς και θαρραλέοι. Κι αυτό ήδη είναι νίκη και χαρά μεγάλη.

Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της Μ.Βαμβουνάκη – εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

sxeseis-kai-sunaisthimata.com

https://www.o-klooun.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.