Ο φόβος σηματοδοτεί ότι υπάρχει κίνδυνος και είναι ένα καθολικό συναίσθημα που βιώνεται σε όλο τον κόσμο
Πώς να γίνουμε καλύτεροι στο να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας

Ως παιδιά, η αντιμετώπιση των φόβων μας είναι συχνά μια ιεροτελεστία «περάσματος». Μάθαμε ότι δεν υπήρχαν τέρατα κάτω από το κρεβάτι ή κάποιος κλέφτης στο υπόγειο. Καθώς μεγαλώνουμε, η αντιμετώπιση των φόβων μας μπορεί να γίνει πιο περίπλοκη. Αλλά δεν χρειάζεται πάντα να ξεπερνάτε τους φόβους σας – προφανώς δεν θα θέλαμε να χάσουμε τον φόβο μας για ένα αυτοκίνητο που τρέχει με υπερβολική ταχύτητα ή άλλους πραγματικούς κινδύνους.

Ο φόβος είναι ένα βασικό ανθρώπινο συναίσθημα που έχει σχεδιαστεί για να μας παρακινεί να αποφεύγουμε τον κίνδυνο, εξηγεί ο Seth Gillihan, κλινικός ψυχολόγος μιλώντας στο everydayhealth. Συμβαίνει μια φυσιολογική διέγερση – αυτό που ονομάζεται αντίδραση μάχης ή φυγής – που μας ενεργοποιεί να απομακρυνθούμε από την απειλή.

Οι φυσιολογικές αλλαγές που προκαλεί ο φόβος περιλαμβάνουν γρήγορο καρδιακό παλμό, ανακατεύθυνση της ροής του αίματος από την περιφέρεια προς το έντερο και ένταση των μυών, σύμφωνα με τον ορισμό του φόβου από την Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία (APA).

«Ο φόβος σηματοδοτεί ότι υπάρχει κίνδυνος και είναι ένα καθολικό συναίσθημα που βιώνεται σε όλο τον κόσμο», λέει ο Robin Stern, αναπληρωτής διευθυντής του Κέντρου Συναισθηματικής Νοημοσύνης του Yale στο New Haven των ΗΠΑ. Ο φόβος σχετίζεται αλλά δεν είναι συνώνυμο της φοβίας ή του άγχους.

Το άγχος είναι η άγνοια του τι πρόκειται να συμβεί που πυροδοτεί τη συναισθηματική αντίδραση. Οι φοβίες είναι επίσης διαφορετικές, καθώς γενικά δεν βασίζονται σε έναν παρόντα κίνδυνο. Η APA ορίζει τις φοβίες ως επίμονους και παράλογους φόβους για μια συγκεκριμένη κατάσταση, αντικείμενο ή δραστηριότητα, όπως τα ύψη ή το αίμα.

Οι επιστήμονες συμφωνούν ότι τόσο η γενετική όσο και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως οι μαθημένες συνήθειες και εμπειρίες, παίζουν ρόλο στο γιατί αναπτύσσουμε συγκεκριμένους φόβους και φοβίες, σύμφωνα με την APA.

Μια μετα-ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο Journal of Anxiety Disorders αξιολόγησε 10 μελέτες σχετικά με τις φοβίες και βρήκε στοιχεία για «μέτριου επιπέδου κληρονομικότητα», που σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος βαθμός γενετικής ομοιότητας μεταξύ συγγενών που μοιράζονται μια φοβία. Αλλά η σχέση μεταξύ γονιδίων και περιβάλλοντος είναι περίπλοκη. Οι φοβίες μπορούν συχνά να εντοπιστούν και σε ένα συγκεκριμένο περιστατικό – ένα δάγκωμα σκύλου που οδηγεί σε φόβο για τα σκυλιά, για παράδειγμα.

https://enallaktikidrasi.com/