Μαΐου 08, 2021

Αυτοβελίωση

Πώς να βοηθήσεις (αν θέλεις) έναν δύσκολο άνθρωπο;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ

Σχεδόν όλοι μας έχουμε τουλάχιστον έναν άνθρωπο γύρω μας, που είναι δύσκολος. Θα γκρινιάξει, θα κάνει καταστροφικές επιλογές για τον εαυτό του, αλλά δε θα σηκώνει κουβέντα. Θα είναι ισχυρογνώμων και θα μας εκνευρίζει.

Όντας πιο ψύχραιμοι μπορούμε να το διακρίνουμε. Πώς όμως μπορούμε να βοηθήσουμε κάποιον που αντιστέκεται;

Όλοι θεωρούμε τον εαυτό μας καλό
Όλοι μας έχουμε την ανάγκη να θεωρούμε τον εαυτό μας ως έναν κατά βάση «καλό» και τίμιο άνθρωπο. Έρευνες έχουν δείξει ότι ακόμα και αν προβούμε σε παράνομες ή μη-ηθικές πράξεις χαλαρώνουμε τις ηθικές μας αξίες, ώστε να συντηρήσουμε την αυτο-εικόνα μας ως ενός ηθικού και καλού ανθρώπου.

‘Έλα μωρέ, ένα μολύβι πήρα από τη δουλειά. Τόσα μολύβια έχουν εκεί.’ Εξάλλου, όλοι συμπαθούμε τον Ρομπέν των Δασών. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε την τάση να δικαιολογούμε τον εαυτό μας όταν κάνουμε κάτι το οποίο ίσως είναι ενοχλητικό και να δυσκολευόμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας.

Οι δύσκολοι άνθρωποι
Η ανάγκη αυτή είναι ιδιαίτερα ισχυρή για ανθρώπους οι οποίοι έχουν μεγαλώσει σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, όπου οι γονείς τους επιδείκνυαν μεγάλη ανεκτικότητα όσον αφορά σε κατακριτέες συμπεριφορές.

Κατά συνέπεια, όταν η ζωή τους δεν εξελίσσεται όπως θα περίμεναν, είναι έτοιμοι να κατηγορήσουν τους άλλους, τις συνθήκες, την τύχη τους, οτιδήποτε αρκεί να μη φταίνε εκείνοι. Είναι ψυχικά διατεθειμένοι να επινοήσουν τις πιο απίθανες ερμηνείες αρκεί να μη βρεθούν στο ειδώλιο του κατηγορουμένου.

Για παράδειγμα:

Εμείς (απολογούμενοι): «Μου είχες πει ότι ήθελες να κάτσεις σπίτι και να μη σε πάρω τηλέφωνο.»

Εκείνοι (επιθετικοί): «Κι επειδή στο είπα; Εσύ δεν μπορούσες να σκεφτείς ότι θα βαριόμουνα σπίτι και θα ήθελα να με πάρεις;»

Η ανάγκη για κατανόηση
Αυτοί οι πιο δύσκολοι (για εμάς) άνθρωποι έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη από την δική μας αγάπη και κατανόηση. Έχουν ανάγκη να δούμε πίσω από τις λέξεις και να ανιχνεύσουμε το φόβο πίσω από την ισχυρογνωμοσύνη τους.

Όμως δεν είναι τόσο απλό. Έχουμε όλοι τα δικά μας προβλήματα και θέλει ιδιαίτερη δύναμη και θέληση για να καταφέρουμε να κάμψουμε τη δυσφορία που μπορεί ένας πιο δύσκολος άνθρωπος να μας προκαλεί και να πούμε κάτι.

Ειδικά αν είναι ένα κοντινό μας πρόσωπο. Αυτό συμβαίνει γιατί στις κοντινές σχέσεις πονάει περισσότερο αν μαλώσουμε. Έτσι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε μεγαλύτερες υποχωρήσεις ώστε να αποφύγουμε τον καβγά που φανταζόμαστε ότι θα ακολουθήσει.

Οι κοντινές σχέσεις είναι πολύπλοκες
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ιδιαίτερα πολύπλοκες. Όσο πιο στενές τόσο πιο πολύπλοκες. Πολύ συχνά βλέπουμε κάποιο κοντινό μας πρόσωπο να επιδεικνύει μια επιζήμια συμπεριφορά κι όμως παραμένουμε απαθείς παρατηρητές του δράματος που εξελίσσεται μπροστά μας. Δεν είναι πως δεν τον νοιαζόμαστε. Είναι πως δεν τον νοιαζόμαστε αρκετά.

Γιατί να γίνουμε εμείς οι κακοί της υπόθεσης; Λέμε στον εαυτό μας: «Τι νόημα έχει να του πω κάτι και να γίνει φασαρία; Αφού έτσι είναι. Τώρα θα αλλάξει;» Με αυτόν τον τρόπο δικαιολογούμε την πράξη μας να μη του μιλήσουμε και διατηρούμε τη δική μας αυτο-εικόνα ως του καλού της υπόθεσης. Αφού, αντικειμενικά, εκείνος είναι ο παράξενος… Με λίγα λόγια κάνουμε αυτό ακριβώς που κάνει κι εκείνος.

Σαφώς δεν είναι καθήκον μας να αλλάξουμε κανέναν. Σε κάποιες στιγμές όμως, που ένα δικό μας πρόσωπο υποφέρει από κάτι το οποίο για τους δικούς του λόγους δεν μπορεί να κατανοήσει, τότε ίσως είμαστε η μόνη του ελπίδα. Ίσως είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να τον ταρακουνήσουμε ώστε να δει την αλήθεια του. Να δει τον εαυτό του έξω από τα δικά του διαστρεβλωτικά φίλτρα. Κι ας τον στεναχωρήσουμε.

Αν τον αγαπάς στεναχώρησέ τον
Αν τον αγαπάμε πραγματικά, η μόνη ενέργεια που θα τον ωφελήσει είναι να του πούμε τι βλέπουμε. Να τον στεναχωρήσουμε προσωρινά. Όχι να το κουκουλώσουμε. Γιατί θα το ξαναβρεί μπροστά του με μαθηματική ακρίβεια.

Συχνά η στιγμή που πονάει και είναι ευάλωτος, είναι η καλύτερη στιγμή να του πούμε αυτό που εμείς βλέπουμε. Μπορεί να πιστεύουμε ότι πρέπει να τον παρηγορήσουμε και να φοβόμαστε ότι αν του πούμε την αλήθεια θα τον ρίξουμε ακόμα πιο βαθιά στη θλίψη, όμως εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του. Στη θλίψη.

Από τις στάχτες ξαναγεννιόμαστε
Όπως αναφέρθηκε, είναι πολύ ισχυρή η ανάγκη μας να δικαιολογούμε τον εαυτό μας και να ψάχνουμε εξωτερικούς παράγοντες για να ενοχοποιήσουμε. Κατά συνέπεια, απαιτείται κάτι εξίσου ισχυρό ώστε να καμφθεί η εσωτερική αντίσταση του ατόμου και να δεχθεί να εξετάσει και μια διαφορετική οπτική. Η θλίψη έχει τη δύναμη να το σπρώξει να αναθεωρήσει.

Όταν ο πόνος των συνθηκών είναι μεγαλύτερος από τον πόνο της αλλαγής, τότε γίνονται οι μεγαλύτερες αλλαγές. Τότε ξαναγεννιόμαστε. Τότε μπορούνε να σπάσουν τα δεσμά που μας κρατούσαν στάσιμους στην παθολογική κατάσταση.

Δυστυχώς οι άνθρωποι αποφεύγουμε τον πόνο όπως ο διάολος το λιβάνι. Αν πονάμε θα το ρίξουμε στο ποτό, στο facebook, στην άσκηση, στη δουλειά, στα ταξίδια (last year) προκειμένου να ξεχαστούμε. Αν πονάει κάποιος άλλος θα σπεύσουμε να τον παρηγορήσουμε, να τον ανακουφίσουμε, να διώξουμε τον πόνο. Ταυτόχρονα, ίσως διώχνουμε και την ισχυρότερη δύναμη κινητοποίησης για αλλαγή και εξέλιξη.

Μερικές από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις έγιναν σε περιόδους πολέμου. Σε περιόδους έλλειψης και ανάγκης, γιατί η ανάγκη οδηγεί στη δράση. Στην εποχή του κορονοϊού η παγκόσμια κοινότητα συνεργάστηκε σε τεράστιο βαθμό και τα εμβόλια δημιουργήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ.

Συμπέρασμα
Αν πονάει κάποιος δικός μας, ας μη φοβηθούμε να τον ωθήσουμε να δει κατάματα την κατάσταση που τον δυσκολεύει. Ίσως να χρειαστεί να ζητήσει τη βοήθεια ενός ειδικού. Δεν είναι καθόλου απλό να διαχειριστεί κάποιος αλλαγές στην κοσμοθεωρία του και το να έχει κάποιον επαγγελματία δίπλα του ίσως κριθεί απαραίτητο.

Αν πάλι δεν τολμήσουμε να σπάσουμε τα αυγά, δεν πειράζει. Η γνώση είναι δύναμη και θα γνωρίζουμε ότι για προσωπικούς μας λόγους, επιλέγουμε να μη βοηθήσουμε τον άνθρωπο απέναντί μας. Δεν πειράζει. Έχουμε κι εμείς τα δικά μας θέματα και προβλήματα. Δεν μπορούμε πάντα να βοηθάμε τους άλλους. Τόσο μπορούμε τώρα.

Ό,τι και αν συμβεί όμως ας θυμόμαστε πως:
Όσο κάποιος πιστεύει ότι υπάρχει ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα θα παραμένει στάσιμος. Όταν χάσει την ελπίδα, θα αλλάξει εκείνος.

Αν θέλουμε, ας κάνουμε με πίστη το θαρραλέο βήμα.

Όπως είπε ο υπαρξιστής φιλόσοφος, Ζαν Πολ Σαρτρ: ‘Η ζωή αρχίζει στην άλλη άκρη της απελπισίας‘.

Από το Κεφάλαιο 12 του βιβλίου μου “Ψυχο-λογικά Μυστικά” που μακάρι να γνώριζα νωρίτερα

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Ελπιδοφόρο μήνυμα στέλνει η ταχεία προώθηση της εκστρατείας εμβολιασμού, ύστερα από ένα χρόνο ψυχικού τραύματος, απομόνωσης και κατάθλιψης. Την ίδια στιγμή, οι επιστήμονες συνιστούν μερικά απλά βήματα, προσιτά σε όλους, που θα σας επιτρέψουν να «επαναφορτίσετε τις συναισθηματικές σας μπαταρίες», προσφέροντας αίσθηση πληρότητας και ευτυχίας.

Οι ψυχολόγοι αποκαλούν αυτό τον συνδυασμό σωματικής, ψυχικής και συναισθηματικής ευεξίας «άνθηση», υπογραμμίζοντας ότι βρίσκεται στον αντίποδα του συναισθήματος στασιμότητας που πολλοί ένιωσαν κατά τη διάρκεια των lockdowns. Ολοένα και περισσότερες μελέτες στηρίζουν την ύπαρξη του φαινομένου της άνθησης, ενώ πολλές έρευνες δείχνουν ότι ακόμη και απλές καθημερινές δραστηριότητες έχουν τη δυνατότητα να ενισχύσουν την ευεξία μας. Πρώτη κίνηση είναι η αξιολόγηση του εαυτού μας. «Ξυπνάτε γεμάτοι ενέργεια ή θα προτιμούσατε να πέσετε πάλι για ύπνο; Μήπως θεωρείτε ότι η ημέρα σας είναι άσκοπη; Μόνον εσείς μπορείτε να διαγνώσετε αν βρίσκεστε σε άνθηση ή αν είστε στάσιμοι», λέει η καθηγήτρια Ψυχολογίας του Γέιλ, Λόρι Σάντος.

Υστερα από ένα έτος τηλεργασίας και βιντεοσυσκέψεων, πολλοί ανυπομονούν να βρεθούν ξανά κοντά στους φίλους και στους συγγενείς τους. «Είναι πολύ σημαντικό να αρχίσουμε πάλι να γιορτάζουμε», σημειώνει ο επιδημιολόγος του Χάρβαρντ, δρ Βάντερουϊλ. Δεν είναι, όμως, μόνο οι σημαντικές επέτειοι ή επιτυχίες που πρέπει να γιορτάζονται, αλλά ακόμη και οι μικρές και φαινομενικά ασήμαντες στιγμές. Μελέτη του 2012 έδειξε ότι φοιτητές που ακολούθησαν πρόγραμμα καταγραφής των μικρών επιτυχιών της καθημερινότητάς τους, όπως η ανάγνωση ενός καλού βιβλίου, η συνάντηση με αγαπημένο φίλο ή η θέα από ύψωμα, ανέφεραν ότι ένιωσαν πιο αισιόδοξοι για το μέλλον και πιο χαρούμενοι.

Οσοι εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας, είτε προς το υγειονομικό προσωπικό, τους υπαλλήλους των ελάχιστων ανοικτών καταστημάτων είτε προς τους οικείους τους, ενίσχυσαν την ψυχική τους υγεία και αντοχή. Σύμφωνα με μελέτη του 2003, όσοι ένιωθαν ευγνώμονες είχαν πιο αισιόδοξη θεώρηση της ζωής και ήταν ικανότεροι να αντιμετωπίσουν τις όποιες αντιξοότητες συναντούσαν στην καθημερινότητά τους. Η άνθηση μπορεί να επιτευχθεί επίσης με καθημερινή ρουτίνα «πέντε καλών πράξεων», ενώ και η εθελοντική εργασία μπορεί να έχει θετικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία.

https://www.kathimerini.gr/

Αυτοβελίωση

Η επίμονη αίσθηση του επείγοντος έχει μακροπρόθεσμες επιδράσεις τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.
Τρέχετε συνεχώς να σβήσετε πράγματα από τη λίστα υποχρεώσεών σας μέσα στη μέρα, προσπαθείτε να συγχρονίσετε πολλές εργασίες ταυτόχρονα, νιώθετε ότι παρόλα αυτά μένετε πίσω στο πρόγραμμά σας; Μήπως εκνευρίζεστε επίσης από κάθε μικρή δυσκολία που επιχειρεί να καθυστερήσει την πρόοδό σας; Τότε η δυσάρεστη συνήθεια της βιασύνης επηρεάζει αρκετά την καθημερινή σας ζωή.

Η βιασύνη είναι ένα μοτίβο συμπεριφοράς (σε καμία περίπτωση δεν είναι πάθηση) και χαρακτηρίζεται από ανησυχία και άγχος, όπως και από μια επίμονη αίσθηση επείγοντος – ακόμα κι όταν δεν υπάρχει ανάγκη να κινηθούμε τόσο γρήγορα.

Πώς είναι να ζει κανείς συνεχώς με μια αίσθηση βιασύνης
1. Νιώθουμε ότι όλα είναι σαν έναν αγώνας
Ορισμένες καταστάσεις απαιτούν από εμάς να κινηθούμε με ταχύτητα, όπως όταν πρέπει να παραδώσουμε ένα έργο που έχει προθεσμία ή να φτάσουμε στο αεροδρόμιο για να μη χάσουμε την πτήση μας. Όμως σε πολλές καταστάσεις δεν χρειάζεται να βιαζόμαστε. Όσοι έχουν ανεπτυγμένη αυτή τη συνήθεια δυσκολεύονται να διακρίνουν πότε η βιασύνη είναι απαραίτητη και πότε δεν είναι.

2. Δυσκολευόμαστε να κάνουμε μόνο μία εργασία τη φορά
Το multitasking είναι η μόνιμη κατάσταση. Για την ακρίβεια, η εστίαση σε μόνο μία εργασία δημιουργεί αίσθηση πίεσης. Το άτομο θα προσπαθήσει να βρει τι άλλο μπορεί να προσθέσει σε ό,τι κάνει εκείνη τη στιγμή. Για παράδειγμα, μπορεί να μαγειρεύει καθώς εργάζεται ή να πλένει τα δόντια του και παράλληλα να απαντά σε email.

3. Έντονος εκνευρισμός σε περίπτωση καθυστέρησης
Έχουμε τον εκνευρισμό στο «τσεπάκι» σε περιπτώσεις όπου χρειάζεται να σταθούμε στην ουρά μιας τράπεζας, στην αίθουσα αναμονής για ένα ραντεβού με γιατρού ή στην κίνηση της πόλης. Αυτό όμως ισχύει ακόμα και σε περιπτώσεις όπου δεν χρειάζεται να φτάσουμε κάπου σε μια συγκεκριμένη ώρα.

4. Νιώθουμε συνεχώς ότι μένουμε πίσω στο πρόγραμμα
Όταν η συνήθεια της βιασύνης είναι έντονη, οι ώρες της ημέρας δεν μας φτάνουν ποτέ για να καταφέρουμε όλα όσα χρειάζεται να κάνουμε. Και ανεξαρτήτως του πόσες εργασίες κάναμε, πάντα νιώθουμε ότι κάτι έμεινε πίσω.

5. Διακόπτουμε ή μιλάμε ταυτόχρονα με τους συνομιλητές μας
Η ανυπομονησία σας δεν περιορίζεται μόνο στις μεγάλες ουρές και στην κίνηση, αλλά «μολύνει» και τις διαπροσωπικές σας σχέσεις. Μπορεί να μην έχετε πρόθεση να είστε αγενείς, αλλά συνηθίζετε να διακόπτετε τον συνομιλητή σας, ειδικά αν εκείνος μιλά αργά.

6. Σβήνουμε τις υποχρεώσεις μας από λίστες με εμμονικό τρόπο
Λατρεύετε την έκρηξη ικανοποίησης όταν ολοκληρώνετε μια εργασία και τη σβήνετε από τη λίστα. Όμως αυτό το ευχάριστο συναίσθημα δεν διαρκεί για πολύ και γρήγορα συνεχίζετε στην επόμενη υποχρέωση. Όμως, αυτή η ταχύτητα δεν σας κάνει και παραγωγικούς. Αντιθέτως, σας κάνει πιο ευάλωτους σε λάθη.

Πώς αυτός ο τρόπος ζωής μπορεί να αποδειχθεί βλαβερός μακροπρόθεσμα
Για αρχή, το χρόνιο στρες αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα και επεμβαίνει με αρνητικό τρόπο στο πρόγραμμα ύπνου και στα επίπεδα ενέργειας. Η αδιάκοπη αίσθηση επείγοντος επίσης δυσκολεύει τη συγκέντρωση, κάτι που επηρεάζει αναπόφευκτα την εργασιακή μας απόδοση και διάθεση.

Η ανυπομονησία έχει επιπτώσεις στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Οι φίλοι, γνωστοί κα συνάδελφοι μπορεί να αποφεύγουν να μπαίνουν σε έντονο διάλογο μαζί μας καθώς υπάρχει έντονος και εύκολος εκνευρισμός, κάτι που δυσχεραίνει το σχετίζεσθαι. Τέλος, η ανάγκη να πετυχαίνουμε ολοένα και περισσότερο σε όλο και λιγότερο χρόνο μας απομακρύνει από τις ουσιαστικές και σημαντικές σχέσεις της ζωής μας.

Πώς να διαχειριστούμε τη δυσάρεστη συνήθεια της βιασύνης
Αρχικά, χρειάζεται να αποδεχτούμε ότι είναι αδύνατο να ολοκληρώνουμε όλες τις υποχρεώσεις που γενικά έχουμε στο νου μας ότι πρέπει να γίνουν. Αυτή η αίσθηση επείγοντος είναι η βέβαιη συνταγή για χρόνιο στρες. Είναι κρίσιμης σημασίας ο προσδιορισμός προτεραιοτήτων εντός πραγματικών χρονικών ορίων.

Επιπλέον, η μέρα δεν χρειάζεται να είναι αποκλειστικά αφιερωμένη σε κάθε είδους εργασία. Στην αρχή, η ξεκούραση και ανάπαυλα μπορεί να σας δυσκολεύουν, αλλά ξεκινήστε με μικρά βήματα: Αντί να κάνετε μια διήμερη απόδραση στο κοντινό νησί, δοκιμάστε να ξεκινήσετε με μια τρίωρη εκδρομή κοντά στο σπίτι σας, παίρνοντας μαζί σας τα απαραίτητα.

Όταν συνεχώς μεταπηδάτε από τη μία εργασία στην επόμενη, λειτουργείτε πια στον αυτόματο πιλότο, χωρίς καμία ικανότητα να δείτε τη μεγαλύτερη εικόνα. Ανακαλύψτε τον χρόνο της περισυλλογής, είναι πολύτιμος ακόμα και για τις εργασίες που τόσο θέλετε να ολοκληρώσετε. Στην αρχή, θα σας φανεί χάσιμο χρόνου, όμως σύντομα θα αποζητάτε αυτή την λειτουργία αφού θα σας οδηγεί με μεγαλύτερη οργάνωση σε υψηλότερους στόχους.

Πηγή:

www.huffpost.com/

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Κλείσε για λίγο τα μάτια σου. Κάνε ένα μικρό διάλειμμα από αυτά που σε κάνουν να τρέχεις και να κρατάς το μυαλό σου μουδιασμένο. Φέρε στο νου σου εικόνες που σε ηρεμούν. Που σε κάνουν να αισθάνεσαι ασφάλεια. Μόνο εσύ ξέρεις τι είναι αυτό που σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί στην ασφάλεια. Πες ένα μεγάλο όχι από τα τετριμμένα για λίγες στιγμές μόνο και αναρωτήσου: Τι θες τελικά από τη ζωή σου;

Θες να είσαι πρωταγωνιστής; Θες να είσαι κομπάρσος; Θες να βουλιάζεις στον βούρκο ή θέλεις να τον ορίζεις όπως θα ήθελες να ορίζεις την ίδια σου τη ζωή; Τι είπες; Ότι δυσκολεύεσαι; Γιατί δυσκολεύεσαι άραγε; Μήπως εσύ ο ίδιος βάζεις εμπόδια στον εαυτό σου; Μήπως εσύ ο ίδιος έχεις δημιουργήσει τον εχθρό που σε σαμποτάρει; Αν όμως εσύ έχεις δημιουργήσει κάτι που σε εμποδίζει, τότε έχεις και τη δύναμη να φτιάξεις κάτι που θα σε απογειώσει. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Και τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τα πάντα αλλάζουν, τα πάντα μεταβάλλονται αν έχεις τα τρία απαραίτητα συστατικά: Θέληση, φαντασία, στόχους.

Πριν απογοητευτείς και θάψεις τα όνειρά σου προτού αυτά πραγματοποιηθούν, καλό είναι να έχεις πάντα στο μυαλό σου τα εξής: Πράγματα που θεωρούνταν αδύνατα έγιναν. Άνθρωποι που γεράσανε και βρέθηκαν προ τετελεσμένων, για κάποιους, γεγονότων και καταστάσεων, βρήκαν την δύναμη που ήταν κρυμμένη μέσα τους τόσα χρόνια, την ανέσυραν και την έκαναν οδηγό της ζωής τους. Και μεταμορφώθηκαν. Μπροστά στα μάτια τους και μπροστά στα μάτια αυτών που τους αμφισβητούσαν.


Πόσα παραδείγματα έχεις από τόσους και τόσους γύρω σου που έκαναν τα αδύνατα δυνατά; Που δεν το έβαλαν κάτω; Που παρόλο που έπεσαν τόσες πολλές φορές κάτω, το πείσμα τους και η θέλησή τους ήταν τόσο δυνατά που σηκώθηκαν και ξεπέρασαν όλα τα εμπόδια; Πόσα παραδείγματα χορεύουν εκστατικά μπροστά σου καθημερινά και τα προσπερνάς γιατί είσαι χαμένος στον μικρόκοσμό σου; Τι και αν η ζωή είναι δύσκολη και οι υποχρεώσεις μοιάζουν σαν τέρατα έτοιμα να σε κατασπαράξουν με το παραμικρό; Ξέρεις ποιος είσαι; Ξέρεις τις δυνάμεις σου; Ξέρεις τι θέλεις από τη ζωή σου; Ξέρεις τι θέλει η ζωή από σένα;

Ζήσε. Ζήσε. Ζήσε. Απλά ζήσε. Τόλμησε. Ρίσκαρε. Κάνε λάθη. Αποδέξου. Πάλεψε. Παραιτήσου. Χάσε. Κέρδισε. Όλα είναι πιθανά. Όλα είναι κομμάτι σου. Έχεις ατέλειες και αδυναμίες. Έχεις όμως και χαρίσματα και δυνατότητες. Είσαι κομμάτι του σύμπαντος. Είσαι το φως από τα αστέρια. Όλα είναι μέσα σου και είσαι μέρος των πάντων. Οι δικαιολογίες είναι πολλές. Οι ευκαιρίες όμως είναι ακόμα πιο πολλές. Το τι σκέφτεσαι, τι εύχεσαι, το πόσο πολύ θες κάτι ή διάθεσή σου να παραιτηθείς, όλα αυτά εξαρτώνται από σένα. Μένει όμως να σκεφτείς με ειλικρίνεια ποιος είσαι, τι θέλεις, και γιατί ήρθες σε αυτόν τον κόσμο.

Και αν ακόμα σκεφτόμενος όλα αυτά, συνεχίζεις να μην βρίσκεις το νόημα και τον σκοπό σου, δεν μπορείς να αλλάξεις το γεγονός ότι είσαι το όνειρο κάποιου που πήρε σάρκα και οστά. Και αν εσύ ήσουν το όνειρο κάποιου και έγινες πραγματικότητα, τότε γιατί να μην πραγματοποιηθούν και τα δικά σου όνειρα; Τώρα άνοιξε τα μάτια σου και χαμογέλα. Ακόμα μια μέρα είσαι ζωντανός και μπορείς να πετύχεις τα πάντα. Αν αυτό θες…

https://www.awakengr.com/

Αυτοβελίωση

Κλείνω τα μάτια μου και χάνομαι σε στιγμές χαρούμενες που έζησα. Πόσες τελικά ήταν; Πολλές, κάθε μία μοναδική, δοσμένη μέσα από θαύματα της ζωής,

Κλείνω τα μάτια μου και χάνομαι σε στιγμές χαρούμενες που έζησα. Πόσες τελικά ήταν; Πολλές, κάθε μία μοναδική, δοσμένη μέσα από θαύματα της ζωής, ακόμη και αυτές που μου φαινόταν μικρές, χωρίς αξία, δεδομένες στο μυαλό μου, είχαν ίσως και την μεγαλύτερη αξία, έκρυβαν μέσα τους την μαγεία και την ευτυχία. Όλες χάνονται για έρθουν οι καινούργιες και έτσι περνάνε τα χρόνια, έτσι κυλάει η ζωή.

Στιγμές που θέλεις να κρατήσουν αιώνια και άλλες που σου φαίνονται αιώνας, ατέλειωτες, μα τελικά καμία από αυτές δεν κρατάει αιώνια, ούτε αυτές που ήθελες, ούτε αυτές που φαινόταν πως θα κρατήσουν. Αυτό είναι και το μυστήριο της ζωής, ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει μετά, πόσο θα κρατήσει κάτι αλλά σίγουρα δεν θα κρατήσει για πάντα. Πόσο καλό ή κακό είναι αυτό εξαρτάται από τις στιγμές της ζωής που θα γευτούμε.

Ζούμε ανάμεσα σε στενάχωρες και χαρούμενες στιγμές, ψάχνουμε να βρούμε την ευτυχία, αυτό που κρατάει για πάντα. Κι όμως τίποτα δεν κρατάει, αυτό είναι το μυστικό της ζωής, ίσως αργήσεις να το ανακαλύψεις, να το μάθεις και να το συνειδητοποιήσεις. Άραγε ποιος ορίζει το αργά και το νωρίς, τα χρόνια, η ζωή που περνάει και χάνετε και μαζί της κάποια στιγμή χανόμαστε και εμείς;

Η ευτυχία της ζωής κρύβεται μέσα στις στιγμές που ζεις ακόμη και στις στενάχωρες, γιατί είναι αυτές που σου χαρίζουν το προνόμιο να εκτιμάς τις χαρούμενες, αυτές που σου φαίνονται απλές, καθημερινές, να ξέρεις πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, πώς όλα περνούν και χάνονται και γίνονται αναμνήσεις.

Ανάμνηση, ωραία λέξη αυτή και παράλληλα γεμάτη νοσταλγία για όσα ζήσαμε. Οι αναμνήσεις θα υπάρχουν πάντα στην ζωή μας, στο μυαλό μας σαν φυλαχτό για να δείχνουν τον δρόμο. Θα είναι η πυξίδα, που θα μας δείχνει σε κάθε μονοπάτι που θα χαθούμε από πού ήρθαμε και που είμαστε προορισμένοι να φτάσουμε. Όταν τις σκεφτόμαστε θα είναι σα να ξαφνικά να σταματάει ο χρόνος σε εκείνες τις στιγμές που το για πάντα μοιάζει ιδανικό, εκεί που το αιώνια ήταν αυτό που ευχόμασταν με όλη μας την ψύχη και τώρα ευχόμαστε το ακριβώς αντίθετο.

Παράξενη που είναι η ζωή, περίεργη, σε κάνει να μην ξέρεις τι να ευχηθείς και τι να περιμένεις, που θα σε βγάλει ο δρόμος σου. Αυτή η παύση όμως του χρόνου που κυλά και χάνεται και ας νομίζεις πως τον σταμάτησες σε αυτές τις στιγμές που ευχόσουν να κρατήσουν για μια ζωή, είναι συνοδευμένη από αναμνήσεις που τουλάχιστον στο μυαλό σου είναι για πάντα φυλαγμένες. Σου θυμίζουν την αγάπη που πήρες, όλα αυτά που έζησες και άντεξες και τώρα βρίσκεσαι εδώ σε ένα μονοπάτι άγνωστο για σένα, όμως αυτές σου δίνουν την δύναμη να ξεκινήσεις να το περπατάς.

Καθώς λοιπόν το περπατάς να έχεις στο νου σου το μυστικό της ζωής: Τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ούτε η λύπη, ούτε η χαρά, για αυτό να τις απολαμβάνεις και τις δύο, να παίρνεις και να εκτιμάς τους πόρους, τα μαθήματα που σου χαρίζουν απλόχερα και έτσι να συνεχίζεις την ζωή σου.

Μαρία-Ελένη Καραγκούνη

https://enallaktikidrasi.com/

Αυτοβελίωση

Το Βραβείο Νόμπελ που απονέμεται στην φυσική αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ο φυσικός κόσμος είναι ένας μεγάλος ωκεανός ενέργειας που υλοποιείται και αποϋλοποιείται σε δευτερόλεπτα ξανά και ξανά. Τίποτα δεν είναι σταθερό. Αυτός είναι ο κόσμος της κβαντικής φυσικής.

Αποδεικνύεται έτσι πως οι σκέψεις είναι υπεύθυνες για την συγκράτηση αυτού του συνεχώς μεταβαλλόμενου ενεργειακού πεδίου στη μορφή και το σχήμα των αντικειμένων που γνωρίζουμε.

Γιατί λοιπόν βλέπουμε ένα άτομο αντί για ενέργεια να αναβοσβήνει;
Σκεφτείτε ένα ρολό φιλμ. Ένα τέτοιο ρολό αποτελείται από μια συλλογή περίπου 24 καρέ ανά δευτερόλεπτο. Κάθε πλαίσιο χωρίζεται από το άλλο από ένα μικρό χώρο. Σε σύγκριση με την ταχύτητα που αλλάζουν αυτά τα πλαίσια τα μάτια μας εξαπατώνται και τα βλέπουν σαν μια συνεχόμενη εικόνα.

Σκεφτείτε την τηλεόραση. Ο καθοδικός σωλήνας είναι ένας απλός σωλήνας με μια δέσμη ηλεκτρονίων που χτυπά την οθόνη με ένα συγκεκριμένο τρόπο δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση του σχήματος και της κίνησης.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό συμβαίνει και σε όλα τα αντικείμενα.

Έχουμε πέντε φυσικές αισθήσεις (όραση, ακοή, αφή, γεύση και οσμή). Κάθε μια από αυτές τις αισθήσεις έχει ένα συγκεκριμένο εύρος (για παράδειγμα ένα σκυλί έχει διαφορετική ικανότητα ακοής από τους ανθρώπους, τα φίδια βλέπουν ένα διαφορετικό φάσμα φωτός από εμάς και ούτω καθεξής). Με άλλα λόγια, οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται την ενέργεια από μια καθορισμένη σταθερή οπτική γωνία και έτσι δημιουργούν εικόνες και διαμορφώνουν τις αντιλήψεις μας.

Αλλά αυτό δεν είναι ούτε ακριβές ούτε πλήρες. Είναι απλώς μια ερμηνεία.

Όλες οι ερμηνείες μας βασίζονται αποκλειστικά στον «εσωτερικό χάρτη» που έχουμε για την πραγματικότητα αλλά όχι στην πραγματική αλήθεια. Ο «χάρτης» μας αυτός είναι το αποτέλεσμα της συλλογικής εμπειρίας της προσωπικής μας ζωής.

Οι σκέψεις μας συνδέονται με αυτή την αόρατη ενέργεια και καθορίζουν την μορφή που θα πάρει. Μπορούν κυριολεκτικά να αλλάξουν το σύμπαν «σωματίδιο προς σωματίδιο» δημιουργώντας την 3D ζωή μας.

Κοιτάξτε γύρω σας.

Όλα όσα βλέπετε στον φυσικό κόσμο μας ξεκίνησαν ως μια ιδέα που συνεχίζει να αναπτύσσεται μέχρι να υλοποιηθεί σε ένα φυσικό αντικείμενο μέσα από μια σειρά βημάτων.

Γίνεστε κυριολεκτικά οι πιο συχνές σκέψεις σας.
Η ζωή σας έχει γίνει αυτό που φανταζόσασταν και πιστεύατε.

Ο κόσμος είναι κυριολεκτικά ο καθρέφτης σας, σας επιτρέπει να βιώσετε όλα όσα πιστεύετε ότι είναι αλήθεια σε αυτό το 3D επίπεδο, μέχρι να το αλλάξετε.

Η κβαντική φυσική μας λέει ότι ο κόσμος δεν είναι σταθερός, όπως φαίνεται να είναι. Αντιθέτως, είναι ένα μέρος που μονίμως κινείται στο οποίο οι συλλογικές και ατομικές μας σκέψεις συνεχίζουν να χτίζουν, να γκρεμίζουν και να ξαναχτίζουν. Πρόκειται για κάτι αεικίνητο.

Αυτό που πιστεύουμε ότι είναι αλήθεια, στην πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση σχεδόν μαγική.

Ευτυχώς, έχουμε αρχίσει να αποκαλύπτουμε αυτή την ψευδαίσθηση και το σημαντικότερο, μαθαίνουμε πώς να την αλλάζουμε.

Παρακάτω βρίσκεται μια απλή εξήγηση.

Ποια είναι τα συστατικά του σώματος μας;
Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από εννέα συστήματα: το κυκλοφορικό, το πεπτικό, το μυϊκό, το νευρικό, το αναπαραγωγικό, το αναπνευστικό, το σκελετικό και το ουροποιητικό σύστημα.

Από τι είναι φτιαγμένα αυτά τα συστήματα;
– Από ιστούς και όργανα.
Από τι είναι φτιαγμένοι οι ιστοί και τα όργανα;
–Από κύτταρα.
Από τι αποτελούνται τα κύτταρα;
–Από μόρια.
Τι δημιουργεί τα μόρια;
–Τα άτομα.
Από τι δημιουργείται ένα άτομο;
–Από υποατομικά σωματίδια.

Από τι αποτελούνται τα υποατομικά σωματίδια;
–Από ενέργεια!
Είμαστε απλώς ένα ενεργειακό φως στην πιο έξυπνη και όμορφη μορφή του. Μια ενέργεια που συνεχώς αλλάζει κάτω από την επιφάνεια και κάτω από όλα αυτά που ελέγχονται από το ισχυρό μυαλό μας.

Είμαστε μεγάλα και όμορφα ανθρώπινα όντα.
Αν μπορούσατε να δείτε κάτω από ένα δυνατό μικροσκόπιο και να κάνετε πειράματα, θα βλέπατε ότι αποτελείστε από συμπλέγματα συνεχώς μεταβαλλόμενης ενέργειας με την μορφή ηλεκτρονίων, φωτονίων και άλλων υποατομικών σωματιδίων.

Το ίδιο συμβαίνει και για όλα τα πράγματα γύρω σας. Η κβαντική φυσική μας λέει ότι η πράξη της παρατήρησης του αντικειμένου είναι αυτή που προκαλεί το αντικείμενο να βρίσκεται εκεί.

Το αντικείμενο δεν υπάρχει ανεξάρτητα από τον παρατηρητή του! Έτσι, όπως βλέπετε, κατά την διάρκεια της παρατήρησης, η προσοχή σας εστιάζει σε κάτι και η πρόθεση σας κυριολεκτικά δημιουργεί αυτό το πράγμα.

Αυτό είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο.
Ο κόσμος σας αποτελείται από την ψυχή, το μυαλό και το σώμα σας.

Καθένα από αυτά τα τρία έχει μια μοναδική λειτουργία. Αυτό που μπορείτε να δείτε με τα μάτια σας και να βιώσετε με το σώμα σας είναι ο φυσικός κόσμος τον οποίο αποκαλούμε το Σώμα. Το Σώμα είναι ένα αποτέλεσμα που δημιουργείται από μια αιτία.

Αυτή η αιτία λέγεται σκέψη.

Το Σώμα δεν μπορεί να παράγει. Μπορεί μόνο να ζήσει και να βιώσει, πρόκειται για μια μοναδική ικανότητα. Από την άλλη πλευρά, η σκέψη δεν μπορεί να βιώσει, μπορεί να φτιάξει, να δημιουργήσει και να ερμηνεύσει. Χρειάζεται έναν κόσμο σχετικότητας (φυσικός κόσμος, το Σώμα) για να βιωθεί.

Η ψυχή είναι τα πάντα, αυτή που δίνει ζωή στην σκέψη και το Σώμα.

Το Σώμα δεν μπορεί να δημιουργήσει αν και δίνει την ψευδαίσθηση ότι το κάνει. Αυτή η ψευδαίσθηση είναι ο λόγος πίσω από τόσες απογοητεύσεις. Το Σώμα είναι το καθαρό αποτέλεσμα και δεν έχει καμία δύναμη να προκαλέσει ή να δημιουργήσει.

Το κλειδί είναι να χρησιμοποιήσετε αυτές τις πληροφορίες για να δείτε το Σύμπαν με διαφορετικό τρόπο από εκείνον που το αντιλαμβάνεστε τώρα, ώστε να μπορέσετε να εκδηλώσετε αυτό που πραγματικά θέλετε.

Μαγεία Τ.

awakengr.com

Αυτοβελίωση

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε αναρωτηθεί πως θα ήταν η ζωή μας αν ήταν εντελώς διαφορετική από αυτό που μέχρι τώρα ζούμε. Αν μπορούσαμε να τα αλλάξουμε όλα, μονομιάς. Εμπρός λοιπόν, άλλαξέ τα. Γιατί δεν το κάνεις;

Η ιδέα και μόνο μας φαίνεται άθλος. Απίστευτη, αδύνατη. Ο καθένας είναι αυτό που είναι και παλεύοντας να αλλάξει, δεν κάνει άλλο, από το να δυσκολεύει τη ζωή του και να απογοητεύεται. Έτσι μας λένε, όλοι και παντού. Να είσαι ο εαυτός σου, ό,τι και να συμβεί.

Επιπλέον, μας πείθουν ότι προσπαθώντας να αλλάξουμε, διαπράττουμε τη μέγιστη προδοσία εις βάρους του εαυτού μας. Μας λένε ότι η προσπάθειά μας να διαφοροποιηθούμε από αυτό που είμαστε σημαίνει αδυναμία, αποτυχία και είναι δείγμα ανθρώπου που ακολουθεί την αγέλη αντί να περιφρουρήσει την ιδιαίτερη προσωπικότητά του.

Και αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, είναι καλό να θέλεις να παραμείνεις ο εαυτός σου. Τι γίνεται όμως όταν δεν είσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου; Ας πούμε, το να είσαι ο εαυτός σου οφείλει να παραμένει το θεμελιώδες αξίωμα της ζωής σου, ακόμη και όταν το να είσαι ο εαυτός σου σε κάνει δυστυχισμένο; Δε θα έπρεπε να προσπαθείς να βελτιώσεις, είτε την εμφάνισή σου είτε τις προοπτικές σου, είτε τον τρόπο που ζεις, προκειμένου να μην αποτελούν αυτά τροχοπέδη στην εξέλιξή σου;

Γεγονός είναι ότι η ταυτότητα είναι κάτι ρευστό. Μπορεί να αλλάξει. Κανείς δεν παραμένει ίδιος, από τη μια στιγμή στην άλλη, για να μη συζητήσουμε για τις διαφορές μεταξύ ετών και δεκαετιών.

Η διαφορά λοιπόν είναι αν θα αφήσεις την αλλαγή να έρθει από μόνη της ή εάν θα την επιδιώξεις.

Εν ολίγοις, αν είσαι πρόθυμος να καταπιαστείς και να επινοήσεις εκ νέου τον υπέροχο εαυτό που σου αξίζει.

Γιατί να αλλάξεις; Αλλά γιατί και να μην αλλάξεις;
Ένα από τα ερωτήματα που κάνουν οι αναγνώστες μου σχετικά με το θέμα είναι το εξής: «δηλαδή πρέπει εγώ να παραδεχτώ ότι είμαι φρικτός άνθρωπος και να αλλάξω;»

Για να πούμε την αλήθεια, από τη στιγμή που αποφασίζεις να επινοήσεις εκ νέου τον εαυτό σου, είναι σα να παραδέχεσαι, κατά κάποιον τρόπο, ότι είσαι άνθρωπος με ελαττώματα, με χαμηλές προοπτικές να αρέσεις ή με προβλήματα. Αν δεν ήσουν έτσι και δεν το έβλεπες, δε θα είχες καμία επιθυμία να αλλάξεις οτιδήποτε σε σένα, σωστά;

Δε χρειάζεται φυσικά να πούμε ότι αυτό το σκεπτικό δεν είναι ό,τι πιο υγιές. Η ερώτηση δεν πρέπει να τίθεται ως: «Λοιπόν, γκρεμίζω τον εαυτό μου και τον ξαναχτίζω» αλλά ως: «Ποιος ακριβώς θέλω να γίνω, από δω και στο εξής;».

Η ιδέα πίσω από την ανάγκη να επινοήσει κάποιος εκ νέου τον εαυτό του δεν είναι απλώς η αλλαγή. Είναι η αλλαγή προκειμένου να αρέσεις περισσότερο στον ίδιο τον εαυτό σου. Είναι η διαδικασία με την οποία θα γίνεις εκείνος που πάντα ήθελες να γίνεις. Είναι η πρόκληση να σπάσεις τα στεγανά σου, να εξερευνήσεις τα όρια των δυνατοτήτων σου και να υπερκεράσεις τους περιορισμούς που σε ταλάνιζαν μια ζωή.

Πώς το βλέπεις;

Αναπρογραμματίζοντας την προσωπικότητά σου
Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό. Όταν επινοείς εκ νέου τον εαυτό σου, δεν αλλάζεις μονάχα την εξωτερική σου εμφάνιση, αλλάζεις και την προσωπικότητά σου.

Αυτό ακριβώς είναι που μπερδεύει τον κόσμο. Μας λένε ότι η προσωπικότητα δεν αλλάζει, ή ότι δεν αλλάζει απαραίτητα, ακολουθώντας τις όποιες εξωτερικές αλλαγές. Μπορείς να αλλάξεις συμπεριφορές, για παράδειγμα.

Η προσωπικότητά μας είναι τόσο εγγενής, όσο και επίκτητη. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα γονίδιά μας αλλά μπορούμε να αλλάξουμε τις συνήθειές μας.

Η δειλία, για παράδειγμα, η ατολμία μας να πλησιάσουμε ένα πρόσωπο που μας ενδιαφέρει είναι κάτι που μπορούμε να το αλλάξουμε, με προσπάθεια, επιμονή, με την εμπειρία που θα χτίσουμε. Η ατολμία μας μπορεί να γίνει τόλμη, μπορούμε να διδαχτούμε το πώς. Δε γίνεται από τη μία στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται εξάσκηση, προσπάθεια, παρατήρηση, αλλά μπορεί να συμβεί. Προσπάθησέ το. Προσπάθησέ το συνειδητά.

Δες πώς αντιδρούν οι άνθρωποι, μελέτησε τις αντιδράσεις, τα χαμόγελα, τους μορφασμούς, παρατήρησέ τα, επεξεργάσου τα, δες πότε σημαίνουν αποδοχή και πότε απόρριψη. Θα διαπιστώσεις ότι θα γίνεσαι όλο και καλύτερος στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους.

Ομοίως, η προθυμία σου να ρισκάρεις μία απόρριψη, μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις ότι, εντάξει, δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Μία απόρριψη σου δείχνει πώς να αποφύγεις στο μέλλον άλλες απορρίψεις. Ή σου λέει ότι με το συγκεκριμένο άτομο δεν ταίριαζες εξ αρχής, οπότε καλύτερα που δεν το ξεκινήσατε. Αλλάζοντας τον εαυτό σου: Προδοσία ή Πρόοδος;

Μαθαίνοντας πώς να μην αφήνεις το φόβο να ελέγχει τις κινήσεις σου, αποκτάς περισσότερη αυτοπεποίθηση. Μη ξεχνάς ότι η συνταγή της αυτοπεποίθησης είναι εμπειρία συν επιβίωση.

Ακόμη και η αρνητικότητα είναι συνήθεια, αν το καλοσκεφτείς. Όπως και η αισιοδοξία και ο πεσιμισμός. Το να καταργήσεις τα περιοριστικά σου πιστεύω, σημαίνει ότι καταφέρνεις να νικήσεις την αρνητικότητά σου, όλες τις απαισιόδοξες σκέψεις που σε περιόριζαν μέχρι τώρα.

Για παράδειγμα
Ένας φίλος μου ηθοποιός αποτελεί ένα πολύ καλό παράδειγμα για αυτό που σου λέω. Σε κάθε ακρόαση που πήγαινε, εκλιπαρούσε στην ουσία να τον προσέξουν ανάμεσα στους δεκάδες άλλους επίδοξους ηθοποιούς και να πετύχει κάποιο ρόλο. Μέχρι που μια μέρα αποφάσισε να πάψει να παρακαλάει. Συνειδητοποίησε ότι ήταν καλός ηθοποιός, με δυνατότητες, προοπτικές και ταλέντο. Αυτόματα, άρχισε να συμπεριφέρεται ανάλογα με την καινούρια του αυτή πεποίθηση.

Η πρώτη που πρόσεξε την αλλαγή, ήταν κάποια φίλη που γνώριζε από τη σχολή του. Πάντα οι δυο τους ήταν καλοί φίλοι, αλλά ποτέ κάτι περισσότερο. Μέχρι που ο φίλος μας αποφάσισε να αναπρογραμματίσει την προσωπικότητά του. «Ήταν σα να σε βλέπω για πρώτη φορά», του είπε αργότερα. «Είχες γίνει κάποιος άλλος, είχες αέρα, ήσουν ελκυστικός».

Ο εαυτός μας, ως έχει, δεν είναι κάτι απαράλλαχτο. Μπορούμε να τον αλλάξουμε, αν το αποφασίσουμε, αν το παλέψουμε. Μπορούμε να καλλιεργήσουμε καινούρια μοτίβα συμπεριφοράς και αλληλεπίδρασης με τους γύρω μας.

Κάποιες φορές τα καταφέρνουμε μόνοι. Κάποιες άλλες, χρειαζόμαστε βοήθεια από άλλους.

Μπορείς να διευρύνεις τους ορίζοντές σου, δοκιμάζοντας πράγματα που δεν έκανες ποτέ ξανά. Μπορείς να επαναξιολογήσεις πράγματα που δε σου αρέσουν. Πίστεψέ με, θα εκπλαγείς από το πόσο αλλάζουν τα γούστα σου με τον καιρό. Θα εκπλαγείς με το πόσα πράγματα σου άρεσαν ή τα απέρριπτες, όχι τόσο από γούστο, αλλά απλώς από συνήθεια.

Αρκεί μονάχα να είσαι πρόθυμος να επαναπροσδιορίζεις τον εαυτό σου. Τις ικανότητές σου, για παράδειγμα. Μπορείς να κάνεις πράγματα, που απλώς είχες συνηθίσει να πιστεύεις ότι δεν μπορούσες. Ομοίως, θα αρέσεις σε ανθρώπους που ποτέ δεν πίστευες ότι θα μπορούσες να αρέσεις. Έτσι, σιγά -σιγά, η παλιά σου προσωπικότητα θα διαγράφεται καθώς θα σφυρηλατείς τον καινούριο, καλύτερο εαυτό σου.

Κατανόησε ότι μπορείς να αλλάξεις
Πάντα να θυμάσαι: Το εγώ είναι πολύ ρευστό πράγμα. Αλλάζει πολλές φορές στη διάρκεια μίας ανθρώπινης ζωής.

Μπορεί να χρειαστεί να επινοήσεις πολλές φορές τον καινούριο σου εαυτό, μέχρι να καταλήξεις στον πραγματικό σου εαυτό. Είναι αναμενόμενο κάτι τέτοιο, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Μπορεί επίσης να σου πάρει χρόνο να εννοήσεις ότι αυτό που νομίζεις ότι θέλεις να είσαι, μπορεί να διαφέρει τελικά, από αυτό που όντως θέλεις να είσαι.

Κάποτε, όταν ακόμη ήμουνα κολλημένος στις παλιές, κακές εποχές μου, νόμιζα πως ήθελα να είμαι ο άντρας που θα βγαίνει κάθε βράδυ και θα κοιμάται με διαφορετική γυναίκα κάθε φορά. Ο κυνηγός, ο επιτυχημένος, ο εραστής, το άλφα αρσενικό όπως στραβά με είχαν μάθει να πιστεύω ότι είναι οι σωστοί άντρες.

Πέρασα χρόνια κάνοντας ακριβώς αυτό (ή προσπαθώντας το), μέχρι που ανακάλυψα ότι δεν ήταν τελικά αυτό που ήθελα για τον εαυτό μου. Είχα τις περιπέτειές μου, τις ωραίες μου περιπέτειες, αλλά δεν έψαχνα για μια τέτοια ζωή στην πραγματικότητα. Έτσι, επινόησα έναν καινούριο εαυτό. Το είχα κάνει ήδη, αλλά διαπίστωσα πως χρειαζόταν να το ξανακάνω.

Είναι θαυμάσια εμπειρία να χτίζεις κάθε φορά την καινούρια σου εκδοχή πάνω στην παλιότερη. Η διαδικασία μπορεί να σε γεμίσει χαρά και ικανοποίηση, να δώσει αξία και νόημα στην ίδια τη ζωή σου.

Σκέψου τους γλύπτες. Κάθε έργο ζει ήδη μέσα στο κομμάτι μάρμαρο που θα πλάσει ο καλλιτέχνης. Αλλά πρέπει να εργαστεί για να φέρει στην επιφάνεια αυτό που ήδη υπάρχει κρυμμένο.

https://mensbible.gr/

Αυτοβελίωση

Είμαστε βιολογικά προγραμματισμένοι να αλλάζουμε, να αναγεννιόμαστε κι αυτό ξεκινάει από μέσα μας. Κάθε ζωτικό μας όργανο, κάθε κύτταρο μας αλλάζει με την πάροδο του χρόνου, ο οργανισμός μας διαρκώς εξελίσσεται , είναι ενάντια στην ίδια του την φύση να παραμένει στάσιμος. Οι άνθρωποι αλλάζουν, φτάνει να μπορούν να δουν τι χρειάζεται να αλλάξει και να προσδιορίσουν τον σκοπό της αλλαγής, αλλά και το αποτέλεσμά της. Πώς αλλάζουν οι άνθρωποι; Αναθεωρώντας τις πεποιθήσεις μας.

Οι πεποιθήσεις μας διαμορφώνουν, μας αυτοπροσδιορίζουν, είναι υπεύθυνες για τον τρόπο που σκεφτόμαστε, συμπεριφερόμαστε και αισθανόμαστε. Οι προσωπικές μας εμπειρίες διαμορφώνονται απ‘ την δικιά μας αντίληψη και αυτό γίνεται μέσω των πέντε μας αισθήσεων. Με λίγα λόγια, δεν μας επηρεάζει ένα γεγονός καθαυτό, αλλά ο τρόπος που δίνουμε νόημα σ‘ αυτό. Φτιάχνουμε τον δικό μας χάρτη που μέσα περιέχει τις πεποιθήσεις, τις αξίες και τα πιστεύω μας και βάση αυτού του χάρτη έχουμε τις ανάλογες συμπεριφορές και συναισθήματα.

Είναι πολύ σημαντικό το πως ερμηνεύουμε μια κατάσταση, εκεί θα καθοριστεί ο τρόπος που θα την βιώσουμε και πως αυτή η κατάσταση θα χτίσει μια ιδέα. Σκεφτείτε ένα τραπέζι, όπου η επιφάνεια του είναι η ιδέα, τα πόδια είναι η στήριξη αυτή της ιδέας και δημιουργήθηκαν απ’ τις προσωπικές μας εμπειρίες. Αυτό που τα κάνει τόσο ανθεκτικά και σταθερά, είναι το συναίσθημα που έχουμε συνδυάσει αυτές τις προσωπικές εμπειρίες μας. Εκεί βρίσκεται η δύναμη τους, γι’ αυτό δεν υπάρχει περιθώριο αμφιβολίας.

Μια πεποίθηση μπορεί να μας εξυπηρετήσει προς το καλύτερο, αλλά και το αντίθετο, μπορεί να γίνει τόσο περιοριστική, που να μας εγκλωβίσει, δηλαδή με λίγα λόγια, μας αφαιρεί κομμάτια απ΄την λειτουργικότητα μας και μας ωθεί σε συμπεριφορές που μας δίνουν πόνο, θλίψη και απογοήτευση. Άρα υπάρχουν πεποιθήσεις που μας βοηθούν για έναν πιο ποιοτικό τρόπο ζωής και πεποιθήσεις που μας κρατάνε πίσω από τους στόχους και τα θέλω μας.

«Θέλω να χάσω βάρος, αλλά δεν μπορώ» είναι μια ισχυρή πεποίθηση, η οποία κρατάει πίσω κάποιον που θέλει να μπει σε μια τέτοια διαδικασία και θεωρεί τον εαυτό του ανήμπορο. Που στηρίζεται αυτή η πεποίθηση; Ίσως να το προσπάθησε και να απέτυχε, ίσως να άκουσε πως μετά από κάποια ηλικία δεν χάνεις βάρος. Μπορεί να βρει πολλά πόδια που στηρίζουν το τραπέζι του, δηλαδή αρκετές εμπειρικές αναφορές. Πόσο αληθείς είναι;

Ένας τρόπος που μπορούμε να δούμε καθαρά μια πεποίθηση και πόσο αυτή ισχύει, είναι να αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε, να θέτουμε στον εαυτό μας διάφορες ερωτήσεις κατά πόσο αυτή η πεποίθηση αρχικά μας εξυπηρετεί και κατά δεύτερον αν αληθεύει, για μας και μόνο για μας. Τα πόδια του τραπεζιού θα αρχίσουν να τρέμουν και ίσως τελικά θα πρέπει να κοπούν για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε.

Όταν θέλουμε να διακόψουμε οτιδήποτε είτε είναι συνήθεια, είτε είναι ένα πιστεύω ή μια συμπεριφορά θα πρέπει να αντικαταστήσουμε το συναίσθημα που μας έδινε αυτό που αφήνουμε πίσω μας. Έρευνες έχουν δείξει πως όταν οι άνθρωποι κόβουν το τσιγάρο και βάζουν βάρος, είναι γιατί προσπαθούν να αντικαταστήσουν τα χαμένα συναισθήματα που τους έδινε αυτή η συνήθεια και τα βρίσκουν στο φαγητό.

Αυτή η θεωρία, ισχύει σε αρκετές περιπτώσεις που ψάχνουμε να βρούμε ευχάριστα συναισθήματα, να τα συνδυάσουμε σε κάτι που κάνουμε. Γενικότερα ψάχνουμε την ευχαρίστηση αντί του πόνου και πολλές φορές αγνοούμε αν αυτό που θα μας δοθεί, θα είναι μια μακροχρόνια ευχαρίστηση ή θα είναι για λίγο καιρό, μέχρι πάλι να έρθει πίσω ο πόνος.

Μπορούμε να βρούμε τις μας εγκλωβίζει και μας κρατάει πίσω, φτάνει να δούμε βαθιά μέσα μας, τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις μας. Οι θετικές δηλώσεις βοηθάνε πολύ, όπως και τα όμορφα συναισθήματα που έρχονται με τις αλλαγές που κάνουμε, αλλά και με τα όσα έχουμε ήδη καταφέρει. Η εσωτερική διαδρομή αξίζει πάντοτε τον κόπο να την κάνουμε, ποτέ δεν ξέρουμε τι θα ανακαλύψουμε και που θα μας βγάλει, εξάλλου είμαστε ήδη κερδισμένοι μόνο και μόνο και μπορούμε να αφουγκραστούμε τις ανάγκες μας και να κάνουμε κάτι για να τους δώσουμε τροφή!

Άρης Γεωργίου

enallaktikidrasi.com

Αυτοβελίωση

Ο διαλογισμός μπορεί να αναβαθμίσει τους περιπάτους σας, βοηθώντας σας να ηρεμήσετε το σώμα και το μυαλό σας

Εάν περπατάτε τακτικά, πιθανότατα χρησιμοποιείτε αυτόν τον χρόνο για να παρακολουθήσετε ένα podcast, να απολαύσετε την αγαπημένη σας μουσική ή ίσως για να τηλεφωνήσετε σε έναν φίλο σας. Ενώ αυτές είναι εξαιρετικές επιλογές, μπορείτε να αποκομίσετε πολλά οφέλη για τη συνολική υγεία σας συνδυάζοντας τον χρόνο που περνάτε περπατώντας με μια εξάσκηση διαλογισμού.

Πώς να κάνετε την αρχή

Ξεκινήστε εμπλέκοντας όλες τις αισθήσεις σας στον επόμενο περίπατό σας. «Σαρώστε» το περιβάλλον γύρω σας, «σαρώστε» το σώμα σας και ακόμη «σαρώστε» τα συναισθήματά σας. Συχνά είμαστε τόσο πιεσμένοι που καταλήγουμε να είμαστε αποσυνδεδεμένοι από τις σκέψεις μας.

Επίσης, είναι σημαντικό να εστιάσετε στην αναπνοή σας και στο πώς την αισθάνεστε καθώς περπατάτε. Τα οφέλη από την εστίαση στην αναπνοή σας, είτε το ονομάζετε διαλογισμό είτε όχι, είναι απίστευτα. Σκεφτείτε την αναπνοή σας, εστιάστε στα ρουθούνια και το στόμα σας, νιώστε τον δροσερό αέρα καθώς μπαίνει, νιώστε τον ζεστό αέρα καθώς βγαίνει. Αν μπορείτε να εμπλέξετε το μυαλό σας σε αυτή τη διαδικασία, τότε συγχαρητήρια, μόλις πήρατε μια ιδέα από το τι σημαίνει διαλογισμός.

Να θυμάστε ότι…
Η ικανότητα συγκέντρωσης διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος να κάνετε διαλογισμό καθώς περπατάτε. Απλά την επόμενη φορά που θα βγείτε για μια βόλτα, δοκιμάστε να εστιάσετε στην αναπνοή σας, να αποκτήσετε μεγαλύτερη επίγνωση του σώματός σας στην παρούσα κατάσταση και να απολαύσετε το περιβάλλον γύρω σας. Άλλωστε, τώρα που η φύση έχει φορέσει τον ανοιξιάτικο μανδύα της είναι μια καλή ευκαιρία να απολαύσετε το δροσερό αεράκι, να μυρίσετε τα φύλλα των δέντρων και να παρατηρήσετε τα έντονα χρώματα των λουλουδιών.

https://www.vita.gr/

Αυτοβελίωση

Στα ταξίδια σας θα συναντήσετε αµέτρητους ανθρώπους. Θα κάνετε φευγαλέες γνωριµίες, θα χτίσετε δυνατές φιλίες, θα προσλάβετε ανθρώπους για να σας βοηθήσουν έναντι αµοιβής, θα γνωρίσετε τον έρωτα της ζωής σας και, φυσικά, θα αποκτήσετε αντιπάλους και εχθρούς.

Όπως, όµως, δεν είναι δυνατόν να διακρίνουµε έναν εγκληµατία από την εµφάνισή του, έτσι δεν γίνεται να κατατάξουµε τους συνοδοιπόρους σε κατηγορίες βάσει γενικευµένων κριτηρίων. Κατά τη γνώµη µου, δεν επιτρέπεται να χωρίζουµε τους ανθρώπους –και άρα τους πιθανούς συνταξιδιώτες µας– σε σηµαντικούς και ασήµαντους ή χρήσιµους και άχρηστους. Κάθε άνθρωπος έχει να αφηγηθεί τη δική του ιστορία – και κανένας κατάλογος, όσο εκτενής κι αν είναι, δεν µπορεί να σας πει αν αξίζει να αφιερώσετε χρόνο από τη ζωή σας στον συγκεκριµένο άνθρωπο.

Πάντως, τους συνοδοιπόρους µε τον µεγαλύτερο αντίκτυπο στη ζωή σας δεν µπορείτε να τους διαλέξετε – τουλάχιστον για ένα αρκετά µεγάλο µέρος της διαδροµής. Πρόκειται για τα µέλη της οικογένειάς σας. Κανένας δεν σας ρώτησε αν θέλατε για γονείς τον σούπερ µπαµπά σας και την τροµερή µαµά σας, κι έτσι τώρα, θέλοντας και µη, εκτός από εµάς έχετε φορτωθεί και τα αδέλφια σας, τη γιαγιά Πέτρα, τον θείο Κλέµενς και τη θεία Σαµπίνε.

Αλλά σε ό,τι αφορά τους φίλους και τους ερωτικούς συντρόφους ή τον σύντροφο της ζωής µας δεν είµαι και τόσο σίγουρος ότι εµείς οι άνθρωποι είµαστε σε θέση να επιλέξουµε µε αντικειµενικό τρόπο. Είµαι της άποψης ότι συνήθως αποφασίζουµε διαισθητικά µε ποιον θέλουµε να είµαστε φίλοι και ποιον θέλουµε να ερωτευτούµε. Σπανίως σταθµίζουµε τα πράγµατα αντικειµενικά προτού λάβουµε την απόφασή µας – αφήστε που µια τέτοια στάθµιση δεν δείχνει µονάχα έλλειψη ροµαντισµού, αλλά είναι και εντελώς άσκοπη.

Αν κατά την επιλογή των καλύτερών µου φίλων άκουγα πάντα τη φωνή της λογικής και τους διέκρινα σε δυνάµει χρήσιµους και άχρηστους συνοδοιπόρους, τότε τολµώ να πω ότι η ζωή µου θα είχε ακολουθήσει πολύ χειρότερη πορεία. Και µάλιστα ήδη από τότε που ήµουν δέκα ετών!

Τότε πήγαινα στην πέµπτη τάξη του Δασικού Δηµοτικού Σχολείου και ήµουν τόσο δηµοφιλής όσο µπορεί να είναι κάποιος που φοράει τα ρούχα τού επτά χρόνια µεγαλύτερου αδελφού του και έχει µείνει µία δεκαετία πίσω στο κούρεµα (διά χειρός µανούλας). Φανταστείτε ένα στριµµένο πλάσµα µε κούρεµα «κατσαρόλα», δερµάτινα παντελονάκια και χαρτοφύλακα, που του αρέσει να περνάει τον ελεύθερο χρόνο του στη βιβλιοθήκη του σχολείου.

Ναι, ακριβώς αυτό: Ήµουν ο κλασικός σπασίκλας, που κανένας δεν τον ήθελε στην οµάδα του στα «Μήλα», παρά µόνο ως αναλώσιµο θύµα.

Έτσι που λέτε. Αλλά µετά ήρθε ο Έντερ.

Είχε αργήσει να ξεκινήσει το σχολείο, είχε µείνει και µία φορά στην ίδια τάξη, οι δάσκαλοι τον αποκαλούσαν «Τουρκογερµανό», και ήταν το πιο άτακτο παιδί του σχολείου. Όταν µπήκε στην τάξη, νόµισα πως κάποιος πατέρας είχε έρθει να πάρει το παιδί του λίγο νωρίτερα. Αλλά ύστερα ο πιο κουλ τύπος του κόσµου ήρθε και κάθισε δίπλα µου.


Η δασκάλα σίγουρα θα σκέφτηκε ότι το φυτό της τάξης (δηλαδή εγώ) θα είχε θετική επιρροή στην προβληµατική περίπτωση (δηλαδή τον Έντερ). Φυσικά, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Ο Έντερ άλλαξε τη ζωή µου· κυρίως µε το να µε συµπαθεί, κάτι που ίσως είχε να κάνει και µε το γεγονός ότι τον βοηθούσα µε τα µαθήµατά του. Αλλά, πιστέψτε µε, µε συµπαθούσε απόλυτα οικειοθελώς – χωρίς να πρέπει, ας πούµε, να του δώσω τα αθλητικά παπούτσια µου ως αντάλλαγµα. Ίσα ίσα, εκείνος µου έφερε τα πρώτα µου µποτάκια Adidas από το µαγαζί του πατέρα του, ώστε να µε απαλλάξει από τις τετράγωνες µαούνες που φορούσα.

Κι επειδή εκείνος, ο δηµοφιλής, έγινε φίλος µου, επηρεάστηκαν και οι υπόλοιποι συµµαθητές µας, που έως τότε δεν έµπαιναν στον κόπο ούτε καν να µε αγνοήσουν.

Ο Έντερ µου έµαθε πολλά χρήσιµα πράγµατα, που κάθε µαθητής του δηµοτικού χρειάζεται οπωσδήποτε στην καθηµερινή του ζωή: Όπως, για παράδειγµα, πώς καπνίζουµε ένα πούρο (δεν ήταν πολύ καλή ιδέα να το προσπαθήσουµε πίσω από το γυµναστήριο την ώρα που περνούσε από εκεί ο γυµναστής). Αργότερα έφερνε να δούµε στα κρυφά τις ακατάλληλες για ανηλίκους βιντεοκασέτες του πατέρα του (ταινίες όπως το Rollerball, Η τάξη του 1984, Το καταραµένο άσµα, Το ξύπνηµα των νεκρών και, φυσικά, η Απόδραση από τη Νέα Υόρκη, µε τον Κερτ Ράσελ – τις οποίες εσείς δεν επιτρέπεται να δείτε ακόµη, αλλά ίσως τώρα υποπτεύεστε από πού προήλθε το πάθος µου για τα θρίλερ). Με λίγα λόγια, χρωστάω πολλά στον Έντερ και είναι υπέροχο που σήµερα εξακολουθούµε να είµαστε φίλοι. Γι’ αυτό και κάθε Κυριακή τον επισκέπτοµαι στο σωφρονιστικό κατάστηµα (αστειεύοµαι).

Παρεµπιπτόντως, χρωστάω µεγάλη ευγνωµοσύνη στους γονείς µου, οι οποίοι δεν υπονόµευσαν τη διαισθητική απόφασή µου να γίνω φίλος µε τον Έντερ. Θα ήταν πολύ απλό να πουν: «Μην παίζεις µ’ αυτό το βροµόπαιδο», και να µου απαγορεύσουν ή να δυσκολέψουν αφάνταστα τη συναναστροφή µαζί του. Όµως, ούτε εκείνοι έβλεπαν στο πρόσωπό του τον κακό µαθητή, αλλά τον καλό άνθρωπο, που απλώς είχε ξεκινήσει από δυσµενέστερες συνθήκες σε σύγκριση µ’ εµένα.

Η ζωή δεν είναι εµπορική συναλλαγή.

Μην είστε υστερόβουλοι.

Ο Έντερ κι εγώ χανόµασταν συχνά επί µήνες ολόκληρους. Αλλά ακόµα κι αν είχα δύο χρόνια να του τηλεφωνήσω, είχα ξεχάσει τα γενέθλιά του και είχα φύγει από την πόλη χωρίς να τον ενηµερώσω, και στη συνέχεια του τηλεφωνούσα ξαφνικά στις τρεις και µισή τα ξηµερώµατα για να του πω να φτιάξει αµέσως τη βαλίτσα του και να έρθει να µε µαζέψει από την Άγκυρα (της Τουρκίας) επειδή είχα µπλέξει, θα έπαιρνε το επόµενο αεροπλάνο και θα ερχόταν να µε βρει χωρίς να ρωτήσει καν τον λόγο. Χωρίς να ζητήσει οτιδήποτε σε αντάλλαγµα. Χωρίς να γκρινιάξει ότι τόσο καιρό ήµουν εξαφανισµένος. Συγχρόνως, ξέρει πολύ καλά ότι κι εγώ θα έκανα το ίδιο για κείνον. Δεν χρειάζεται να «καλλιεργούµε» τη φιλία µας για να αισθανόµαστε σιγουριά ο ένας για τον άλλο.


Πολλοί γνωστοί µου χρησιµοποιούν εκφράσεις όπως «δικτυώ-νοµαι», «καλλιεργώ τις επαφές µου», «χτίζω σχέσεις», όταν µιλούν για την επιλογή των –επαγγελµατικών συνήθως– συνοδοιπόρων τους. Τρέχουν σε πάρτι, εκθέσεις, σεµινάρια και συνέδρια, µε την ελπίδα πως εκεί θα συναντήσουν σηµαντικές προσωπικότητες που θα τους βοηθήσουν να πετύχουν τους στόχους τους. Συνήθως, βέβαια, ο στόχος τους είναι απλώς να βγάλουν περισσότερα χρήµατα. Στα δικά µου µάτια, αυτοί οι άνθρωποι κυνηγούν τον λάθος στόχο µε τις λάθος µεθόδους.

Εδώ οφείλω να παραδεχτώ ότι δεν είµαι καθόλου «επικοινωνιακός». Είµαι υπερβολικά ντροπαλός για να πλησιάσω ανθρώπους µόνος µου, ενώ δεν έµαθα ποτέ την τέχνη της ψιλής κουβέντας – και άρα την τέχνη της προσέγγισης δυνάµει «σηµαντικών» ατόµων.

Βλέπετε ότι έβαλα τη λέξη «σηµαντικών» σε εισαγωγικά. Ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχουν ασήµαντοι άνθρωποι. Ο εργάτης που συναρµολόγησε το ασθενοφόρο που σε µετέφερε στην κλινική δεν είναι πιο ασήµαντος από τον χειρουργό που σου αφαίρεσε τη σκωληκοειδή απόφυση.

Δεν είµαι ούτε στο ελάχιστο πιο σηµαντικός από την οικιακή βοηθό µας. Ούτε εσείς είστε σηµαντικότεροι από οποιοδήποτε άλλο παιδί στον κόσµο (όχι για εµάς τους γονείς σας, εννοείται – για εµάς είστε ό,τι πιο σηµαντικό υπάρχει, αλλά δεν είναι αυτό το θέµα µας).

Κι αυτό δεν αρκεί να το κατανοήσετε µε το µυαλό σας· θα πρέπει να το ενστερνιστείτε µε όλο σας το «είναι».

Ποτέ, µα ποτέ να µην κοιτάζετε τους άλλους αφ’ υψηλού.

Μπορεί κάποιους ανθρώπους να µην τους καταλαβαίνετε, να τους φοβάστε, να µην τους συµπαθείτε – απλώς µείνετε µακριά τους, αποφύγετέ τους και συνεχίστε το ταξίδι της ζωής σας χωρίς αυτούς.

Αλλά τους υπόλοιπους να τους αντιµετωπίζετε µε σεβασµό. Και σεβασµός σηµαίνει να είστε ευγενικοί, ανθρώπινοι και φιλικοί.

Ένα µικρό παράδειγµα: Να χαιρετάτε την ταµία του σουπερµάρκετ. Να της χαµογελάτε και να την ευχαριστείτε όταν χτυπάει την τιµή της κατεψυγµένης πίτσας σας στην ταµειακή. Ακόµα κι αν εκείνη σας αγριοκοιτάζει µε το βλέµµα που έχει ο Ντάβιντ όταν ξυπνάει µε νεύρα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Sebastian Fitzek “Τα Ψάρια που Σκαρφαλώνουν στα Δέντρα” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα https://enallaktikidrasi.com/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.