Νικηφόρος Βρεττάκος

Σου στήνω μία καλύβα, στοὺς αιώνες των αιώνων, 

ένα κήπο νὰ περπατάς, ένα ρυάκι να καθρεφτίζεσαι, 

μιὰ πλούσια πράσινη φραγὴ να μη σε βρίσκει ο άνεμος

ποὺ βασανίζει τοὺς γυμνοὺς στοὺς αιώνες των αιώνων!

Σου στήνω τ᾿ όραμά σου πάνω σ᾿ όλους τοὺς λόφους,

νὰ σου φυσάει τὸ φόρεμα η δύση με δυὸ τριαντάφυλλα,

νὰ γέρνει ὁ ήλιος αντίκρυ σου και να μη βασιλεύει,

νὰ κατεβαίνουν τὰ πουλιὰ νὰ πίνουνε στὶς φούχτες σου

των παιδικών ματιών μου τὸ νερὸ στοὺς αιώνες των αιώνων!