Οκτωβρίου 22, 2021

Κινηματογράφος

Το πρώτο φιλμ από την «Τριλογία των χρωμάτων», που είναι αφιερωμένη στους άτυπους πυλώνες της γαλλικής δημοκρατίας (ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη), χειρίζεται όπως και τα δύο επόμενα την έννοια που το διατρέχει αντιθετικά. Δηλαδή εάν η «Λευκή» ήταν μια κομεντί που ειρωνευόταν την ισότητα μιας ρομαντικής σχέσης και η «Κόκκινη» ένα δράμα που αμφισβητούσε την οικειότητα ενός ζευγαριού, η «Μπλε Ταινία» απεικονίζει την ελευθερία ως βραχνά. Κάτι που διαπιστώνει η σύζυγος (Ζιλιέτ Μπινός) ενός διάσημου συνθέτη, όταν χάνει τον άντρα και την κόρη της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ολομόναχη και δίχως τίποτα πλέον, καλείται να στήσει τη ζωή της από την αρχή. Είναι μεν χειραφετημένη, δίχως να ανησυχεί για το εξασφαλισμένο μέλλον της, ωστόσο δεν νοιάζεται πια για τίποτα.

Το πένθος της πρωταγωνίστριας είναι διαπεραστικό, απεικονισμένο με τόση ορμή όσο ελάχιστες φορές έχει επιτευχθεί στη μεγάλη οθόνη. Ωστόσο, ο Κριστόφ Κισλόφσκι δε μένει εκεί, με την αθόρυβα λεπτομερή σκηνοθεσία του ιχνηλατεί το παρελθόν της ηρωίδας του προσθέτοντας μελετημένα στοιχεία που μεγεθύνουν το συναισθηματικό «κώμα» της• μια αποκάλυψη που πληγώνει την εμπιστοσύνη στο σύζυγό της και μια μητέρα που αδυνατεί να αφουγκραστεί τον πόνο της κάνουν τους αμέτρητους καφέδες και τη ρουτίνα της άγευστη.

Όσο λοιπόν με ψιλοβελονιά ο Κισλόφσκι γνέθει έναν ιστό ανεπούλωτου τραύματος, αυτός στη μεγαλύτερη εικόνα δρα ως καθρέφτης μιας Ευρώπης που δεν ξέρει πού πατάει μετά και την πτώση της ΕΣΣΔ. Το τελευταίο ανολοκλήρωτο έργο του συνθέτη ήταν ένας ύμνος στην ενωμένη ήπειρο, αλλά τώρα μένει στα χαρτιά δίχως φινάλε. Και στη δίνη όλων αυτών, η Μπινός σε μια ερμηνεία που συνθλίβει τα πάντα.

Γαλλία, Πολωνία. 1993. Διάρκεια: 100΄. Διανομή: SUMMER CLASSICS.

 

Κινηματογράφος

Τρία Χρώματα: Η Λευκή Ταινία
Από Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο 

Ένα χρόνο μετά την αφιερωμένη στην ελευθερία «Μπλε Ταινία» (1993), η εμπνευσμένη από τη γαλλική σημαία «τριλογία των χρωμάτων» συνεχίζεται με τη «Λευκή» και σκύβει πάνω από την έννοια της ισότητας. Εκείνη που θα μάθει από την καλή και την ανάποδη ένας πολωνικής καταγωγής κομμωτής που ζει στο Παρίσι, όταν τον εγκαταλείψει η γυναίκα του δίχως να του αφήσει δεκάρα. Αποκαρδιωμένος και απένταρος, ο ήρωάς μας επιστρέφει με φανταστικό τρόπο στην πατρίδα του κι από εκεί σχεδιάζει την εκδίκησή του.

Η ταινία κινείται σε δύο επίπεδα. Από τη μία, με όρους ρομαντικής κωμωδίας (κι όμως) εξελίσσεται το δράμα του ζευγαριού, με τις μεταξύ τους εντάσεις να κυμαίνονται ανάμεσα στην καουρισμακική μελαγχολία του Ζμπίνιου Ζαμαλόφσκι και την ακόρεστη οργή της Ζιλί Ντελπί. Οι δύο πρωταγωνιστές είναι απολαυστικοί καθώς εκφράζουν το πικρό χιούμορ και τα ανεξέλεγκτα συναισθήματα των χαρακτήρων τους, οι οποίοι αδυνατούν να βάλουν σε τάξη τα θέλω και τις ζωές τους. Ο Κισλόφσκι, παιχνιδιάρικα σατιρίζει την τοξικότητα που μαζοχιστικά βάζουν ανάμεσά τους, χωρίς απαραίτητα να την εγκρίνει, αλλά μοιράζοντάς τη με βεβαιότητα επί ίσοις όροις, όπως αρμόζει και στο θέμα του φιλμ.

Από την άλλη, ο Πολωνός σκηνοθέτης γυρίζει το βλέμμα στη μετα-σοσιαλιστική πραγματικότητα της χώρας του, όπου ο νεόκοπος καπιταλισμός επιτρέπει να αγοράζονται όλοι και όλα. Έτσι, ένας ελάχιστα κατεργάρης όπως ο ευρηματικός κομμωτής μπορεί να αποκτήσει πλούτη από το πουθενά, χασκογελώντας με το αόρατο χέρι της αγοράς που θέτει δικούς του παράλογους όρους. Σε αυτό το σκέλος της ταινίας ο σκηνοθέτης στέκεται σαρκαστικά απέναντι στον ήρωά του, ο οποίος μπαίνει σε μια απίστευτη διαδικασία, απλώς για να αποδείξει... ένα επιχείρημα. Κι όπως συμβαίνει σε όλα τα φιλμ της τριλογίας, ο Κισλόφσκι αφήνει το τυχαίο να ανακατεύει συνεχώς την τράπουλα, ενώ παράλληλα γνέθει ένα μεθυστικό μυστήριο γύρω από τις πραγματικές προθέσεις των ηρώων του, οι οποίες παραμένουν γλυκά αμφίσημες ως το τέλος.

Γαλλία, Πολωνία. 1994. Διάρκεια: 92΄. Διανομή: SUMMER CLASSICS.

Κινηματογράφος


Αποκλειστικό κλιπ της ταινίας «Ο άνθρωπος του Θεού»: Καθηλωτική ερμηνεία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη
Η διεθνής παραγωγή σε σκηνοθεσία Yelena Popovic, με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη, κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 26/8.

 

Ηδημοτικότητα του Νεκτάριου Κεφάλα, Μητροπολίτη Πενταπόλεως, προκαλεί τη ζήλια των κληρικών στην Αλεξάνδρεια. Από φόβο ότι θα γίνει ο επόμενος Πατριάρχης Αιγύπτου, ο κλήρος τον δυσφημίζει με αποτέλεσμα να του στερήσουν την ιερατική του ιδιότητα και να τον εξορίσουν από την Αίγυπτο.

Στην Αθήνα πια, χάρη στην εξελιγμένη παιδαγωγική του τακτική, γίνεται ξακουστός και κοσμαγάπητος και την ίδια εποχή επιδίδεται σε σπουδαίο συγγραφικό έργο. Όμως ο φόρτος εργασίας τον καταπονεί και αποφασίζει να αποσυρθεί στην Αίγινα. Ξαναχτίζει ένα ερειπωμένο μοναστήρι με τα ίδια του τα χέρια και χάρη στη φήμη του το μοναστήρι μεγαλώνει. Η Mονή όμως δεν αναγνωρίζεται ποτέ, ενώ ο Άγιος Νεκτάριος κατηγορείται άδικα για ανηθικότητα. Στο Αρεταίειο νοσοκομείο, λίγο πριν το τέλος του, θα κάνει το τελευταίο του θαύμα.

Αυτή είναι η υπόθεση της πολυαναμενόμενης ταινίας «Ο άνθρωπος του Θεού», μιας διεθνούς παραγωγής σε σκηνοθεσία Γελένα Πόποβιτς. Ο Άρης Σερβετάλης, στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αγίου Νεκταρίου, πλαισιώνεται από ένα διεθνές καστ όπου συμμετέχουν οι Χρήστος Λούλης, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Νικήτας Τσακίρογλου, Γιάννης Στάνκογλου, Τάνια Τρύπη, Μαρθίλια Σβάρνα, Ιερώνυμος και Μάνος Γαβράς, ο σημαντικός Ρώσος ηθοποιός Αλεξάντερ Πετρόφ και ο Αμερικανός Μίκι Ρουρκ. Τη μουσική υπογράφει ο ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Ζμπίγκνιου Πράισνερ.

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη υποδύεται μια μητέρα που εναντιώνεται στην απόφαση της κόρης της να μονάσει. Η σκηνοθέτιδα προσέγγισε την Ελληνίδα ηθοποιό αφού την παρακολούθησε στην ταινία «Ευτυχία» και στη θεατρική παράσταση «Οι τρεις αδερφές».

Το marieclaire.gr εξασφάλισε σε αποκλειστικότητα ένα κλιπ της ταινίας, που μας δίνει μια γεύση από την καθηλωτική ερμηνεία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη:

Info
Η ταινία κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες στις 26/8, σε διανομή της Feelgood Entertainment.

 

Κινηματογράφος

Ένας Γιος
Από Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο 

Το αξιέπαινο ντεμπούτο του Μεχντί Μπαρσάουι ξεκινά με μια «έκρηξη»· στην Τυνησία του 2011, δύο γονείς μαζί με το γιο τους πέφτουν θύματα τρομοκρατικής επίθεσης, η οποία αφήνει βαριά τραυματισμένο το παιδί, με το ζευγάρι πλέον να κάνει αγώνα δρόμου για να του σώσει τη ζωή. Το σπιράλ των αναταράξεων που ακολουθεί προκαλεί τριγμούς οι οποίοι στρέφουν τους γονείς τον ένα ενάντια στον άλλο.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης υιοθετεί –σκόπιμα στην αρχή– ένα ακίνδυνο αφηγηματικό ύφος, θέλοντας να αποκρύψει τις πραγματικές προθέσεις του. Διότι, μπορεί να μη διαθέτει (προς το παρόν) την κινηματογραφική δεινότητα ενός μετρ των οικογενειακών δραμάτων όπως ο Ασγκάρ Φαραντί, ειδικά όσον αφορά τη γραφή των χαρακτήρων, ωστόσο αποδεικνύεται σκηνοθετικά οξυδερκής. Ακριβώς τη σωστή στιγμή ο Μπαρσάουι πυροδοτεί μια σειρά από σεναριακές αποκαλύψεις - μικρές ανατροπές, οι οποίες συναρπάζουν, καθιστώντας διαπεραστική την αγωνία για τη συνέχεια. Παράλληλα, η προσοχή στρέφεται στη βαθμιαία κατάρρευση της σχέσης των πρωταγωνιστών, η οποία έρχεται σε πλήρη συγχρονισμό με την πτώση της ίδιας της Τυνησίας, η οποία τότε βίωνε τις πρώτες πράξεις της Επανάστασης των Γιασεμιών.

Σκηνοθεσία: Μεχντί Μπαρσαουί. Πρωταγωνιστούν: Σαμί Μπουαζιλά, Νάιλα Μπεν Αμπντάλα, Γιούσεφ Κεμίρι. Τυνησία, Γαλλία, Λίβανος. 2019. Διάρκεια: 95 ́. Διανομή: CINOBO.

Κινηματογράφος

Ραντεβού σε 4 θερινά σινεμά δίνει το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου
28 ταινίες από το πρόγραμμά του στη μεγάλη οθόνη.

"Καλοκαίρι του '85"
Το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Ελλάδος, που διοργανώθηκε διαδικτυακά τον Απρίλιο 2021, προσκαλεί το κοινό από τις 10 ως τις 16 Ιουνίου, να απολαύσει 28 ταινίες από το πρόγραμμά του στη μεγάλη οθόνη των θερινών σινεμά Κάρμεν, Στέλλα, Λαΐς-Ταινιοθήκη και Σινέ Δάφνη.

Μεταξύ αυτών, περιλαμβάνονται δύο ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος, το «Καλοκαίρι του ’ 85» του Φρανσουά Οζόν και το «Ένας γιος» του Μεχντί Μ. Μπαρσαουί που κέρδισε και τα δύο βραβεία κοινού Fischer και κριτικής επιτροπής ΟΠΑΝΔΑ στη διαδικτυακή έκδοση του Φεστιβάλ τον Απρίλιο.

Θα προβληθούν επίσης επιλεγμένες ταινίες από το Πανόραμα γαλλικού και γαλλόφωνου κινηματογράφου, με τη συμμετοχή των πρεσβειών του Βελγίου και της Ελβετίας στο θερινό πρόγραμμα. Κάποιες από τις προβολές θα τιμήσουν με τη παρουσία τους οι σκηνοθέτες Valérie Donzelli (Νοτρ Νταμ), Marc Fitoussi (Τα Προσχήματα) και Grégory Magne (Τα Αρώματα).

Οι μικροί και μεγαλύτεροι φίλοι του φεστιβάλ θα έχουν την ευκαιρία να δουν δύο ταινίες από το πρόγραμμα Νεανικών Προβολών, ενώ οι σινεφίλ θα μπορέσουν να ανακαλύψουν δύο από τις ταινίες της Λευκής Κάρτας στο προσκεκλημένο γαλλικό φεστιβάλ «Champs-Élysées Film Festival», που εκπροσωπούν επάξια το ανεξάρτητο γαλλικό σινεμά.

Τέλος αυτήν την επετειακή για την Ελλάδα χρονιά και σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, το 21ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου παρουσιάζει μια πρώτη γεύση από το εκτενές αφιέρωμα «Ελλάδα - Γαλλία: κινηματογραφικές συναντήσεις» που θα πραγματοποιηθεί το Σεπτέμβρη, με την προβολή 7 ταινιών που αποτέλεσαν σταθμούς στην ιστορία της 7ης Τέχνης.

Οι ταινίες αυτές έχουν επιλεγεί από 7 Ελληνίδες-ες σκηνοθέτιδες και σκηνοθέτες ως αντιπροσωπευτικά δείγματα της επιρροής του γαλλικού κινηματογράφου στη δική τους πορεία.

Οι Στέλλα Θεοδωράκη, Εύα Στεφανή, Σύλλας Τζουμέρκας και Γιάννης Οικονομίδης, θα δώσουν το παρόν στις προβολές και θα παρουσιάσουν τις ταινίες που επέλεξαν γι’ αυτό το αφιέρωμα.https://www.huffingtonpost.gr/

Κινηματογράφος

Ο πόνος της απώλειας συνδέεται άμεσα με τη λειτουργία της μνήμης. Όσο δυνατότερες είναι οι αναμνήσεις που σε δένουν με αυτό (ή αυτόν) που έχει χαθεί τόσο πιο επώδυνη φαντάζει και η απουσία του. Ο άνθρωπος είναι λοιπόν καταδικασμένος να προσπαθεί τόσο διανοητικά όσο και ψυχολογικά (η απώθηση στο υποσυνείδητο) να διαγράψει κομμάτια του παρελθόντος του τα οποία τον πληγώνουν, διαδικασία που ακολουθούν ακόμα και κοινωνικές ομάδες, αλλά και ολόκληρα έθνη (τα κάθε λογής πατριωτικά αφηγήματα). Μόνο που στα «Μήλα» του πρωτοεμφανιζόμενου Χρήστο Νίκου η παγκόσμια πανδημία αμνησίας που έχει ξεσπάσει δεν έχει συγκεκριμένη αιτία.

Η ανθρωπότητα θέλει να ξεχάσει το παρελθόν της; Χωρίς απάντηση, κυβερνήσεις και επιστήμονες προσπαθούν να περιθάλψουν τα διαρκώς αυξανόμενα κρούσματα, τα οποία ξαφνικά και δίχως άλλο σύμπτωμα σβήνουν από τη μνήμη τους τα πάντα.

Ένα απ’ αυτά είναι και ο Άρης, ένας σαραντάρης ο οποίος μια μέρα ξεχνά ποιος είναι και πού πάει, χωρίς να έχει επάνω του κάποιο στοιχείο αναγνώρισης. Έτσι προωθείται στο πρόγραμμα αποκατάστασης «Νέα Ταυτότητα», το οποίο βοηθά τους αμνησιακούς να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή.

Η ρουτίνα του περιλαμβάνει αποστολές οι οποίες του παραδίδονται ηχογραφημένες από τους γιατρούς του, με σκοπό να τον «εκπαιδεύσουν» κοινωνικά. Μετά την ολοκλήρωση κάθε αποστολής, εκείνος πρέπει να βγάζει μια φωτογραφία polaroid ως αποδεικτικό στοιχείο, όπως ακριβώς και η Άννα, η οποία ακολουθεί κι εκείνη το ίδιο πρόγραμμα.

Ένας δυστοπικός κόσμος τόσο οικείος που μοιάζει… ολόιδιος με τον πραγματικό, όμως μια σειρά από weird λεπτομέρειες μας θυμίζουν πως τελικά δεν είναι. Εδώ τα πάντα είναι αναλογικά, καθώς δεν υπάρχουν κινητά τηλέφωνα και σύγχρονες ηλεκτρονικές συσκευές, η Αθήνα καδράρεται από παράξενες γωνίες που την κάνουν να μοιάζει με μια φανταστική μεγαλούπολη, ένα λεπτό ειρωνικό χιούμορ («Ξέρει κανείς ποιος είναι ο Μπάτμαν;») σπρώχνει τα τεκταινόμενα κάποια εκατοστά κοντύτερα στην επιστημονική φαντασία.

Αυτή η απροσδιόριστα παράξενη ατμόσφαιρα που κάνει το ένα πόδι της ταινίας να πατά στο ρεαλισμό και το άλλο στην αλληγορία, χωρίς να χάνει τον ρυθμικό βηματισμό της, της προσδίδει κινηματογραφική χάρη και αφηγηματική γοητεία. Ταυτόχρονα, το σχόλιό της για έναν προγραμματισμένο κόσμο, όπου ο φόβος της ενηλικίωσης (ως απώλεια της αθωότητας) οδηγεί στον κομφορμισμό και την ομοιογένεια, είναι διεισδυτικό και σαρκαστικά βιτριολικό. Τα «Μήλα» μας υπενθυμίζουν πως αυτός που ξεχνά είναι όποιος δεν θέλει να πονέσει, όποιος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την αλήθεια και όποιος προσπαθεί να κρυφτεί από τη ζωή. «Και πάντα θα υπάρχει κάποιος πρόθυμος να τον χειραγωγήσει προς τα εκεί» μας ψιθυρίζουν, κλείνοντάς μας παιχνιδιάρικα το μάτι.

Σκηνοθεσία: Χρήστος Νίκου. Πρωταγωνιστούν: Άρης Σερβετάλης, Σοφία Γεωργοβασίλη, Άννα Καλαϊτζίδου, Αργύρης Μπακιρτζής, Κώστας Λάσκος. Ελλάδα, Πολωνία, Σλοβενία. 2020. Διάρκεια: 91΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

https://www.athinorama.gr/

Κινηματογράφος

Το καλοκαίρι μπαίνει με τον πιο επίσημο τρόπο και το Netflix φέρνει νέες σειρές και ολόφρεσκες σεζόν αγαπημένων προγραμμάτων τον Ιούνιο.

Η ψηφιακή πλατφόρμα, που πασχίζει να καλύψει το κενό που άφησε πίσω της η πανδημία του κορωνοϊού, έχει προγραμματίσει για τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού τουλάχιστον δύο «massive hits» για να αποζημιώσει τους συνδρομητές του.

Τρία Μέτρα πάνω από τον Ουρανό: Σεζόν 2 (03/6/2021)
Το καλοκαίρι έφτασε ξανά και ενώ πολλές σχέσεις άλλαξαν τον τελευταίο χρόνο, αυτή η παρέα συνειδητοποιεί ότι κάποια φλερτ είναι απλώς ακαταμάχητα.

Πόσα πράγματα μπορούν να συμβούν μέσα σε έναν χρόνο; Πολλά, ιδίως αν είστε νέοι όπως οι πρωταγωνιστές του Τρία Μέτρα πάνω από τον Ουρανό. Είναι ξανά καλοκαίρι, η Σάμερ, ο Έντο και η Σοφία περνούν τις τελικές εξετάσεις και κάνουν σχέδια για το μέλλον, ο Άλε είναι στην Ισπανία και ζορίζεται με την επιστροφή του στην πίστα και τη νέα του ερωμένη Λόλα, ενώ ο Ντάριο ψάχνει να βρει ποιον δρόμο θα διαλέξει.

Όλοι ανακαλύπτουν τι σημαίνει στ' αλήθεια να μεγαλώνεις. Αυτό το καλοκαίρι όμως θα μιλήσει κυρίως για τον έρωτα: αυτό το βασανιστικό και εκστατικό συναίσθημα που νιώθουμε ότι μας ονειρεύονται, μας επιθυμούν, μας φοβούνται που τελικά πραγματοποιείται και, για ακόμη μια φορά συνοδευόμενο από ένα συναρπαστικό σάουντρακ, θα βάλει τις καρδιές των πρωταγωνιστών απέναντι από νέες προκλήσεις.

Feel Good: Σεζόν 2 (04/6/2021)
Η περίπλοκη ερωτική σχέση της Μέι και της Τζορτζ συνεχίζεται, καθώς η Μέι παλεύει να συμφιλιωθεί με τα φαντάσματα του παρελθόντος ενώ η Τζορτζ προσπαθεί να ξαναφτιάξει το παρόν της. Θα μπορέσουν να ωριμάσουν μαζί ή θα προχωρήσουν χώρια.

Προσπαθώντας να τα ξαναβρεί με την Τζορτζ –και τον εαυτό της– μετά την υποτροπή της στο τέλος του πρώτου κύκλου, η Μέι καταλαβαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίσει το παρελθόν της για να προχωρήσει.

Sweet Tooth: Σεζόν 1 (04/6/2021)
Μια νέα ριψοκίνδυνη περιπέτεια σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, προτείνει τον Ιούνιο το Netflix. Δέκα χρόνια μετά το χάος που προκάλεσε η «Μεγάλη Κατάρρευση» στον κόσμο και οδήγησε στη μυστηριώδη εμφάνιση υβριδικών, δηλαδή μωρών που γεννιούνται μισοί άνθρωποι και μισοί ζώα. Αβέβαιοι για το αν τα υβριδικά είναι η αιτία ή το αποτέλεσμα του ιού, πολλοί άνθρωποι τα φοβούνται και τα κυνηγούν.

Ζώντας για μια δεκαετία αποκλεισμένο στο ασφαλές σπίτι του στο δάσος, το άβγαλτο υβριδικό αγόρι-ελάφι Γκας (Κρίστιαν Κόνβερι) γίνεται αναπάντεχα φίλος με τον μοναχικό περιπλανώμενο Τζέπερντ (Νόνσο Ανόζι). Μαζί ξεκινούν μια απίθανη περιπέτεια σε όλη την Αμερική που έχει απομείνει, αναζητώντας απαντήσεις για την καταγωγή του Γκας, το παρελθόν του Τζέπερντ και το αληθινό νόημα της πατρίδας.

Η ιστορία τους όμως είναι γεμάτη από αναπάντεχους φίλους και εχθρούς, ενώ ο Γκας γρήγορα μαθαίνει ότι ο απολαυστικός, επικίνδυνος κόσμος έξω από το δάσος είναι πολύ πιο περίπλοκος από αυτό που είχε φανταστεί. Βασισμένο στη σειρά βιβλίων της DC Comics του Τζεφ Λεμίρ, τη διεύθυνση παραγωγής του Sweet Tooth υπογράφουν οι Τζιμ Μικλ, Μπεθ Σουάρτζ, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Σούζαν Ντάουνι, Αμάντα Μπάρελ και Λίντα Μόραν.

Τα Καλύτερα Τηγάνια της Αμερικής: Σεζόν 1 (09/6/2021)
Με πάθος για το φαγητό και όρεξη για διασκέδαση, ο κριτικός Ντέιμ Ντροπς επισκέπτεται τα πιο καυτά μέρη στην Αμερική για τα καλύτερα και πιο φρέσκα τηγανητά πιάτα.

Μια νέα εκπομπή που κινείται στα όρια του ριάλιτι και της αγάπης του Ντροπς, του «Παππού των κριτικών φαγητού» στο YouTube, με το κανάλι του να καταγράφει περισσότερα από 250 εκατομμύρια views. Ο Αμερικανός ταξιδεύει στις ΗΠΑ και ανακαλύπτει τα καλύτερα, καλά κρυμμένα τηγανητά πιάτα σε γωνιές των δρόμων, καλοβαλμένα εστιατόρια και οικιακές κουζίνες.

Loupin: Μέρος 2 (11/6/2021)
Η γαλλική σειρά μυστηρίου που συγκλόνισε τους χρήστες του Netflix σε όλο τον κόσμο επιστρέφει επιτέλους με το δεύτερο μέρος του πρώτου κύκλου. Πλέον, δεν πρόκειται για παιχνίδι.

Η προσπάθεια του Ασάν να εκδικηθεί τον Ουμπέρ Πελεγκρινί έχει καταστρέψει την οικογένειά του. Χωρίς επιλογές, πρέπει να σκεφτεί ένα νέο σχέδιο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα θέσει τον εαυτό του σε κίνδυνο.

Κυνηγημένος από τον Ουμπέρ, ο Ασάν παλεύει να βρει τον Ραούλ, ενώ αποκτά έναν απρόσμενο σύμμαχο, καθώς καταστρώνει ένα σχέδιο για να ξεσκεπάσει τον Ουμπέρ.

Εργαζόμενες Μητέρες: Σεζόν 5 (15/6/2021)
Μια κωμωδία που φαίνεται πως έχτισε το δικό της κοινό στο Netflix επιστρέφει με την πέμπτη παρακαλώ σεζόν. Τέσσερις φίλες και εργαζόμενες γυναίκες που έγιναν πρόσφατα μητέρες έρχονται αντιμέτωπες με τις δυσκολίες και τον παραλογισμό της επιστροφής στη δουλειά, προσπαθώντας παράλληλα να διαχειριστούν την οικογενειακή και ερωτική τους ζωή.

Μαύρο Καλοκαίρι: Σεζόν 2 (17/6/2021)
Οι λάτρεις των σειρών δράσης και φαντασίας περίμεναν τη συνέχεια του Black Summer όσο οι κάτω των 30 στη χώρα μας, να ανοίξει η πλατφόρμα για τον εμβολιασμό τον προσεχή Ιούνιο. Η αμερικανική σειρά που πραγματεύεται μια ακόμη Αποκάλυψη των Ζωντανών Νεκρών επιστρέφει.

Ο χειμώνας έρχεται με νέες προκλήσεις κατά την Αποκάλυψη των ζόμπι, καθώς πανικόβλητοι πτωματοφάγοι και βίαιες πολιτοφυλακές πολεμούν τους νεκρούς και τους απελπισμένους.

Το Δώρο: Σεζόν 3 (17/6/2021)
Μια ακόμη τουρκική παραγωγή που δείχνει πως μπορεί να ανταγωνιστεί με αξιώσεις άλλες σειρές του Netflix. Μετά τον Χακάν τον Προστάτη της Κωνσταντινούπολης, η γειτονική χώρα επιστρέφει με μια ακόμη σειρά φαντασίας και μυστηρίου που διανύει αισίως την τρίτη της σεζόν.

Προσπαθώντας να βρει την κόρη της, την Αντέν, η Ατιγέ αντιμετωπίζει ένα δίλημμα, καθώς σκοτεινές δυνάμεις θέλουν να εκμεταλλευτούν τις κοσμικές δυνάμεις της Αντέν.

Ελίτ: Σεζόν 4 (18/6/2021)
Η ισπανική σειρά του Netflix με πρωταγωνιστές εφήβους δεν χρειάζεται συστάσεις και έρχεται να μας καθηλώσει για μία ακόμη χρονιά. Γκουθμάν, Σαμουέλ, Ομάρ και Άντερ επιστρέφουν για μια νέα περιπέτεια μυστηρίου.

Ο τρίτος κύκλος του Elite στο Netflix ολοκληρώθηκε, λύνοντας το μυστήριο της δολοφονίας του Πόλο. Λου, Νάντια και Κάρλα, δυστυχώς, αποχαιρέτησαν τους φίλους και τους τηλεθεατές τραβώντας τους δικούς τους δρόμους μακριά από το Λας Ενθίνας.

Ένας αυστηρός διευθυντής και τέσσερις νέοι μαθητές καταφθάνουν στο Λας Ενθίνας και μαζί τους έρχονται νέα ρομαντικά ειδύλλια, έντονες φήμες και ένα ολόφρεσκο μυστήριο.

Η Λίστα Α: Σεζόν 2 (25/6/2021)
Η φιλία και το θάρρος μιας παρέας εφήβων δοκιμάζεται σε ένα μυστηριώδες νησί όπου οι νεκροί δεν πεθαίνουν ποτέ.

Sex/Life: Σεζόν 1 (25/6/2021)
Το Sex/Life είναι η ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου ανάμεσα σε μια γυναίκα, τον σύζυγό της και τον πρώην της, που ρίχνει μια τολμηρή ματιά στη γυναικεία ταυτότητα και επιθυμία.

Η Μπίλι Κόνελι (Σάρα Σάχι) δεν ήταν πάντα μια σύζυγος και μητέρα που ασχολούνταν με τα οικιακά. Προτού παντρευτεί τον στοργικό και αξιόπιστο Κούπερ (Μάικ Βόγκελ) και μετακομίσει στο Κονέκτικατ, η Μπίλι ήταν μια ατίθαση κοπέλα που ζούσε στη Νέα Υόρκη με την κολλητή της τη Σάσα (Μάργκαρετ Οντέτ), που εργαζόταν πολύ και που "έπαιζε" ακόμα πιο πολύ.

Το Sex/Life είναι η ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου ανάμεσα σε μια γυναίκα, τον σύζυγό της και τον πρώην της
Εξουθενωμένη από τη φροντίδα των δύο μικρών παιδιών της και νιώθοντας μια νοσταλγία για το παρελθόν της, η Μπίλι ξεκινάει να γράφει και να φαντασιώνεται τις παθιασμένες στιγμές που πέρασε με τον σέξι πρώην της, τον Μπραντ (Άνταμ Ντίμος), τον χωρισμό με τον οποίο δεν ξεπέρασε ποτέ.

Αλλά όσο περισσότερα θυμάται, τόσο περισσότερο αναρωτιέται πώς έφτασε στο σημείο αυτό — και, μετά, ο σύζυγός της βρίσκει το ημερολόγιό της. Η αλήθεια για το παρελθόν της Μπίλι θα ξεκινήσει μια σεξουαλική επανάσταση στον γάμο της ή θα την οδηγήσει πίσω στη ζωή που νόμιζε ότι άφησε με τον άντρα που την πλήγωσε;

Μαύρος Κεραυνός: Σεζόν 4 (29/6/2021)
Ο Τζέφερσον Πιρς είναι ένας παλαιστής με ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Κάποια χρόνια πριν απέκτησε μια υπεράνθρωπη δύναμη, που του επιτρέπει να συγκεντρώνει και να ελέγχει την ηλεκτρική ενέργεια, με την οποία προσπαθεί να κρατήσει την πόλη του ασφαλή.

Η τέταρτη και τελευταία σεζόν της σειράς φαντασίας του Netflix επιστρέφει. Νιώθοντας τύψεις, ο Τζέφερσον ορκίζεται να αφήσει πίσω του τις ηρωικές στιγμές. Αλλά νέες απειλές και μετάνθρωποι στο Φρίλαντ ωθούν και πάλι όλους τους Πιρς στη μάχη.
Πηγή: iefimerida.gr -

Κινηματογράφος

Οι Κόλιν Φερθ και Στάνλεϊ Τούτσι «προκαλούν» συναισθηματικό «Σουπερνόβα»
Από Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο 

Οι Κόλιν Φέρθ και Στάνλεϊ Τούτσι, μίλησαν μέσω Zoom στο «α» για τη συμμετοχή τους στο συγκινητικό δράμα «Σουπερνόβα» του Χάρι ΜακΚουίν, όπου ενσαρκώνουν ένα ζευγάρι μεσήλικων αντρών οι οποίοι ζουν ευτυχισμένοι μέχρις ότου ο ένας μαθαίνει πως πάσχει από άνοια. Η είδηση τους αφήνει άναυδους, προκαλώντας τους να ζήσουν όσες στιγμές τους απέμειναν έντονα, αλλά και να πάρουν μερικές επίπονες αποφάσεις.

Πώς προετοιμάζεται ένας ηθοποιός για να ενσαρκώσει ένα μεσήλικα άντρα με πρώιμη άνοια και το σύντροφό του ο οποίος καλείται να συμφιλιωθεί με το αναπόφευκτο, διατηρώντας παράλληλα τις ισορροπίες μεταξύ αυθεντικότητας και συναισθηματισμού;
Στάνλεϊ Τούτσι: Ευτυχώς η αυθεντικότητα που αναφέρετε υπήρχε εντός του σεναρίου. Έτσι τα πράγματα ήταν σαφώς ευκολότερα για εμάς. Το μόνο που είχαμε να κάνουμε ήταν να αφεθούμε σε όσα μας λέει το κείμενο και να το αφήσουμε να μας κατευθύνει. Με αυτόν τον τρόπο, στα αλήθεια, δε χρειάζεται να προσπαθήσεις για πολλά ως ηθοποιός. Παράλληλα, χάρη στην ενδελεχή έρευνα που είχε κάνει ο Χάρι ΜακΚουίν, μπορέσαμε να μάθουμε εξαιρετικά πολλά και χρήσιμα στοιχεία για το τι σημαίνει να ζεις με άνοια. Ομολογώ πως τα συγκεκριμένα στοιχεία «ξεκλείδωσαν» τις ερμηνείες μας, έπαιξαν τρομερό ρόλο ως προς αυτό. Προσωπικά, με επηρέασαν επίσης σημαντικά τα ντοκιμαντέρ που είδα σχετικά με την ασθένεια, τα οποία ήταν εξαιρετικά επίπονο να τα παρακολουθεί κανείς. Εάν, λοιπόν, τα αθροίσεις όλα αυτά μέσα σου, στο τέλος κρατάς όσα νιώθεις ότι ταιριάζουν καλύτερα στο χαρακτήρα που καλείσαι να ενσαρκώσεις και κατ' επέκταση στην ερμηνεία σου.
Κόλιν Φερθ: Με πρόλαβε ο Στάνλεϊ, θα έδινα την ίδια απάντηση. Θα πρόσθετα, όμως, ότι στη δική μας περίπτωση μάς βοήθησε πάρα πολύ το ότι γνωριζόμαστε φιλικά εδώ και χρόνια. Βέβαια, ένα κομμάτι του εαυτού μου δε θα ήθελε να παραδεχθεί πως βοηθηθήκαμε κατά αυτόν τον τρόπο, διότι στη δουλειά μας τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει ένας φίλος απέναντί σου στο γύρισμα. Απαιτείται από τον ηθοποιό να ανταπεξέλθει δίχως «στηρίγματα», χωρίς να παίζει ρόλο εάν γνωρίζεις ή ακόμα και συμπαθείς το συνάδελφό σου. Οφείλεις να φέρεις εις πέρας την ερμηνεία χρησιμοποιώντας τη φαντασία και τα εργαλεία που βρίσκεις εντός σου. Πάντως, είναι ενδιαφέρον ότι τις φορές που δουλεύω με το Στάνλεϊ νιώθω σα να συντονιζόμαστε στην ίδια συχνότητα. Εν προκειμένω, όταν προετοιμαζόμασταν ακόμα, κάναμε πολλούς αυτοσχεδιασμούς επί ώρες παρόλο που γνωρίζαμε πως όταν θα έφτανε η ώρα του γυρίσματος δε θα είχε καμία σημασία, γιατί πολύ απλά θα ακολουθούσαμε ό,τι έλεγε το σενάριο. Ο λόγος, όμως, που το κάναμε αυτό είναι γιατί πολύ απλά διασκεδάζουμε ο ένας με τον άλλο.

Αν δεν κάνω λάθος, σε κάποια φάση της παραγωγής είχατε αντιστρέψει τους ρόλους σας. Είναι αλήθεια;
Σ. Τ.: Πράγματι, αρχικά είχαμε προσληφθεί για να παίξουμε τους αντίθετους χαρακτήρες. Ωστόσο, συζητώντας με τον Κόλιν κάποια στιγμή εκείνος έριξε την ιδέα της ανταλλαγής. Τότε του εκμυστηρεύτηκα πως κι εγώ το είχα σκεφτεί, παρότι δεν ήμουν σίγουρος γιατί. Έπειτα πήγα στο Χάρι και του το πρότεινα, κίνηση η οποία είμαι βέβαιος πως τον έκανε να σκεφτεί ότι εμείς οι δύο θα του κάνουμε μονίμως τη ζωή δύσκολη. Στην πράξη, φυσικά, τα πράγματα ήταν απλούστερα. Επέλεξε πέντε σκηνές, τις διαβάσαμε όλοι μαζί πρώτα όπως είχαμε επιλεχθεί κι ύστερα όπως το είχαμε εμείς φανταστεί. Αποδείχθηκε κατευθείαν πολύ καλύτερη η χημεία μας με τους διαφορετικούς χαρακτήρες, ήταν προφανές και στα μάτια του Χάρι.
Κ. Φ.: Το χειρότερο από όλα ξέρετε ποιο ήταν; Ότι ο Στάνλεϊ ήταν καλύτερος από εμένα και στους δύο ρόλους. (γέλια) Και μη νομίζετε πως υποκρίνομαι το μετριόφρονα, μιλάω πολύ σοβαρά. Θυμάμαι να σκέφτομαι όταν κάναμε την ανάγνωση: «Σκατά! Δεν έχω καμία δουλειά εδώ, καλύτερα απλώς να φύγω».
Σ. Τ.: Εντάξει υπερβάλλεις, αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. (γέλια)

Αναρωτιόμουν διαρκώς κατά τη διάρκεια της ταινίας μήπως όταν ένα αγαπημένο ζευγάρι βιώνει μια τόσο επίπονη και ραγδαία εμπειρία δημιουργούνται οι συνθήκες για να αναδυθούν μερικά αφανή στοιχεία του ανθρώπινου χαρακτήρα, τα οποία κιόλας αποδεικνύονται καθοριστικά.
Κ. Φ.: Ναι, πιστεύω πως συμβαίνει αυτό. Έτσι κι αλλιώς, δε νιώθω ότι η αυτογνωσία είναι ένα ταξίδι με τελικό προορισμό. Διαρκώς εξερευνούμε έναν κόσμο ρευστό. Προσωπικά θα τολμούσα να πω ότι ήξερα ποιος πραγματικά είμαι στις δέκα το πρωί, αλλά μία ώρα μετά να έχουν αλλάξει τα πάντα. Καθοριστικές για εμένα είναι οι επιλογές μας, πολύ δε περισσότερο εκείνες οι οποίες αποκτούν μεγαλύτερη επίδραση πάνω μας εν καιρώ και χωρίς να το περιμένουμε.
Σ. Τ.: Οποιαδήποτε ακραία εμπειρία που βιώνεται αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα πάνω μας. Ειδικά όταν αναφερόμαστε σε μια απώλεια. Είναι αδύνατο να μην αλλάξεις ο ίδιος. Όσο μεγαλώνεις κιόλας αυτό το φαινόμενο γίνεται συχνότερο και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Όταν καλείσαι να εξοικειωθείς μαζί του.

Η ταινία θίγει σε σημαντικό βαθμό και το φόβο της μοναξιάς. Μια ανησυχία που υφάρπαξε πολλούς τον τελευταίο χρόνο, ζώντας σε διαδοχικές καραντίνες και με την απειλή της πανδημίας να είναι μόνιμη. Νιώθετε πως διογκώνεται αυτή η πτυχή του φιλμ με δεδομένη τη συγκυρία στην οποία κυκλοφορεί;
Κ. Φ.: Τα πάντα πλέον μας επηρεάζουν εντελώς διαφορετικά από ότι στο παρελθόν. Σίγουρα κατά τη διάρκεια της ζωής μου δε θυμάμαι να βιώνω κάτι αντίστοιχο ποτέ που να αφορά κιόλας τον παγκόσμιο πληθυσμό. Ξαφνικά η ευκολία της επαφής, της συνάντησης με κάποιον κατέστη προσωπικό ρίσκο ή ανά περιπτώσεις απαγορεύτηκε πλήρως. Πλέον αρχίζουμε να συνηθίζουμε την ιδέα πως η επικοινωνία γίνεται μέσα από κουτάκια, όπως συζητάμε εμείς τώρα. Είναι αποκαρδιωτικό αυτό. Ελπίζω εάν ποτέ πάψει όλο αυτό, οι άνθρωποι να μη θεωρήσουν ξανά δεδομένο ότι θα μπορούν να συνυπάρχουν άνευ όρων ο ένας κοντά στον άλλο. Κάτι που υπογραμμίζει, αν μη τι άλλο, η ταινία. Και ξέρετε κάτι ακόμα; Τα τελευταία χρόνια οι γονείς παραπονιόμασταν για τα παιδιά που βρίσκονται όλη μέρα πάνω από τα κινητά ή τις κονσόλες τους. Ε, μετά από τους τόσους μήνες μες στο σπίτι, πια εκείνα είναι τα πρώτα που θέλουν όσο τίποτα να βγουν έξω για να συναντηθούν με τους φίλους τους. Να και κάτι θετικό που βγήκε από την πανδημία.
Σ. Τ.: Συμφωνώ απολύτως με τον Κόλιν. Παράλληλα, ούτε η δουλειά μας έχει μείνει ανεπηρέαστη. Αυτήν τη στιγμή βρίσκομαι στη Μαδρίτη για γυρίσματα, έχω ρεπό και κάποιες ώρες ελεύθερου χρόνου, αλλά ούτε μπορώ να βγω από το ξενοδοχείο ούτε να δω την οικογένειά μου. Έτσι υπαγορεύουν τα υγειονομικά μέτρα, των οποίων ομολογώ δεν μπορώ να αφουγκραστώ εντελώς τη λογική τους. Όσα βιώνουμε μάς διαβρώνουν τόσο που αναπόφευκτα μας λείπει ακραία η ανθρώπινη επαφή. Είναι απλούστατα λυπηρό.

Ύστερα από τόσες ταινίες που έχετε γυρίσει, υπάρχουν περιθώρια για να ανακαλύψετε νέα πράγματα στο αντικείμενό σας;
Κ. Φ.: Φυσικά! Στο «Σουπερνόβα» συγκεκριμένα, κάναμε κάτι που σπανίως συμβαίνει στους ηθοποιούς. Δηλαδή οι σκηνές να γυριστούν ακριβώς με τη σειρά που υπάρχει στο σενάριο. Το σύνηθες είναι, για παράδειγμα, η πρώτη μέρα σου στο πλατό να είναι είτε μια έντονα φορτισμένη σκηνή ή ακόμα και το τέλος της ταινίας. Αλλά αυτήν τη φορά ένιωσα πάρα πολύ όμορφα βλέποντας τον τρόπου που μπαίνει κάθε μικρό συστατικό του φιλμ στη θέση του μέρα με τη μέρα.
Σ. Τ.: Όντως έτσι ήταν. Επίσης θα έλεγα ότι για το λόγο αυτό, αλλά και εξαιτίας των αρκετών μεγάλων σε διάρκεια σκηνών -οι οποίες επίσης δε συνηθίζονται στο σινεμά- ένιωθα σα να συμμετέχω σε θεατρική παράσταση. Μου φάνηκε συναρπαστικό σαν εμπειρία.

Άφησα για το τέλος μία από τις δυσκολότερες ερωτήσεις, αφού η ταινία τοποθετείται ξεκάθαρα πάνω στο ζήτημα της επιλογής ενός ατόμου να βάλει τέλος στη ζωή του. Ποια είναι η δική σας άποψη;
Σ. Τ.: Στηρίζω απόλυτα το δικαίωμα κάποιου να πάρει αυτήν την απόφαση. Πριν από έντεκα χρόνια έχασα την πρώτη γυναίκα μου, την οποία προηγουμένως έβλεπα να υποφέρει για μια τετραετία. Τότε, είχε φτάσει σε ένα απροχώρητο σημείο όπου μου είπε ότι δεν αντέχει άλλο. Επομένως, πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει ένας άνθρωπος να έχει τη δυνατότητα να βάλει ο ίδιος ένα τέρμα στον πόνο του, όταν πια δεν υπάρχει καμία άλλη λύση.

Κινηματογράφος

“Nomadland”: Χωρίς σπίτι, χωρίς δουλειά, με ζωή

Ούτε να με θαυμάσετε, ούτε να με λυπηθείτε

Η εξηντάχρονη Φερν έχει χάσει τον σύζυγό της, έχει χάσει τη δουλειά της, έχει χάσει ολόκληρη την πόλη της. Πώς γίνεται αυτό; Γίνεται. Ακούγεται ειρωνικό αλλά είναι αληθινό γεγονός, ότι υπήρχε μια κωμόπολη στη Nεβάδα που ονομαζόταν Εmpire και ότι η συγκεκριμένη αυτοκρατορία στην καρδιά των ΗΠΑ εξαερώθηκε, όταν το 2011 έκλεισε το εργοστάσιο που συντηρούσε την οικονομική ζωή της κοινότητας. Το σπίτι της Φερν ανήκει πλέον σε μια πόλη φάντασμα. Κι ακόμα και αν ήθελε να συνεχίσει να ζει εκεί, δεν έχει το εισόδημα για να το κάνει.

Η Φερν θα κάνει σπίτι της το ειδικά διαμορφωμένο βανάκι της και θα πάρει τους δρόμους σε μια διαρκή αναζήτηση εργασίας, εργασίας εκ των πραγμάτων και εξ ανάγκης περιστασιακής, εργασίας προφανώς κακοπληρωμένης, εργασίας που θα της επιτρέπει να συνεχίσει να επιβιώνει, έστω κι αν η επιβίωσή της πραγματοποιείται μέσα σε ένα βανάκι. Το όσκαρ καλύτερης ταινίας του 2020, «Η Χώρα των Νομάδων» της Κλόι Ζάο, εμπνέεται και αντλεί την κεντρική του ιδέα από ένα ομώνυμο βιβλίο ερευνητικής δημοσιογραφίας, το οποίο με τον υπότιτλο: «Επιβιώνοντας στις ΗΠΑ του 21ου Aιώνα» περιγράφει μια νέα κάστα εργαζομένων, μια νέα κάστα πολιτών, μια νέα κάστα νομάδων, Αμερικάνων μεγάλης γενικά ηλικίας, που τους ξέρασε η βαθιά οικονομική κρίση του 2008, και που αδυνατώντας να βρουν οποιαδήποτε σταθερή δουλειά στον τόπο τους, έχουν κάνει σπίτια τους τροχόσπιτα και βανάκια, γυρνώντας από πολιτεία σε πολιτεία για να βρουν εποχιακές εργασίες.

Ωστόσο δεν έχουμε να κάνουμε με μια ταινία του Κεν Λόουτς και του Πολ Λάβερτι, το “Νomadland” έχει ως πρώτη ύλη τις κοινωνικές επιπτώσεις ενός σύγχρονου οικονομικού φαινομένου, τις επισημαίνει, καταγράφει τα ζόρια και τις δυσκολίες της συνθήκης, αλλά ο σκοπός του δεν είναι να καταγγείλει και να πει «ως εδώ». Σε διάφορα σημεία της ταινίας θα φανεί ότι η Φερν δεν παίρνει την απόφαση να ζήσει έτσι, επειδή δεν έχει οποιαδήποτε άλλη επιλογή. Απορρίπτει εναλλακτικές λύσεις, λύσεις ενδεχομένως όχι ιδεατές, πάντως υπαρκτές. Η απόφασή της να ζήσει έτσι είναι ένας συνδυασμός ανάγκης και επιλογής. Η Φερν της ΜακΝτόρμαντ και της Ζάο δεν είναι μια ηρωίδα φτιαγμένη για να κερδίσει τον θαυμασμό μας και το δέος μας για τον αγώνα της, ούτε μια ηρωίδα φτιαγμένη για να κερδίσει την αγανάκτησή μας και τον θυμό μας για όσα της συμβαίνουν. Η Φερν είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος που, ναι, εξαναγκάζεται να ζήσει με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο στα εξήντα της, αλλά και που ταυτόχρονα επιλέγει να ζήσει στα εξήντα της έτσι και όχι αλλιώς. Και δεν ζητά ούτε να ζηλέψουμε την ελευθερία του τρόπου ζωής της, ούτε να φρίξουμε με την ανασφάλεια του τρόπου ζωής της. Δεν μας ζητά τίποτα, ζει ανεξάρτητα από τις προσδοκίες μας και τους φόβους μας, αυτή είναι η ζωή της, αυτή είναι η ζωή της πια, αυτή είναι η ζωή της τώρα, η ζωή της δεν είναι μελό, η ζωή της δεν είναι για θούριους, η ζωή της είναι η ζωή της.

Κι αν στην ατζέντα της Κλόι Ζάο δεν είναι να διεκτραγωδήσει τις συνθήκες ζωής αυτών των νομάδων της εργατικής τάξης, θα ήταν άδικο να λέγαμε ότι θέλει να τις διαστρεβλώσει ωραιοποιώντας τες, ακόμα κι αν επιμέρους ενστάσεις, όπως για το πώς παρουσιάζεται -ή μάλλον για το πώς δεν παρουσιάζεται- οι συνθήκες εργασίας στην Amazon μοιάζουν πιο βάσιμες.
Παρουσιάζει ανθρώπους που έχουν ηττηθεί, αλλά που έχουν κάνει την ήττα τους πρώτη ύλη για να πάρουν τη ζωή αλλιώς. Είναι μια ζωή τραχιά, είναι μια ζωή φτωχή, είναι μια ζωή δύσκολη, είναι μια ζωή μοναχική. Αλλά είναι και μια ζωή που γεννά νέες κοινότητες, που συναντάς -και συναντάς αληθινά- καινούργιους ανθρώπους, μια ζωή σύνδεσης και διασύνδεσης. Είμαστε περιφερόμενη άστεγη εργατική τάξη, δεν είμαστε όμως λούμπεν, είμαστε φτωχοί και μαζί με έναν τρόπο ελεύθεροι. Ο τρόπος ζωής μας δεν είναι εξ ορισμού χειρότερος από τον τρόπο ζωής των μη αστέγων. Είναι ένας ακόμη τρόπος. Η Ζάο ψάχνει σε αυτόν τον τρόπο μια άλλη σχέση με το νόημα, μια άλλη ματιά πάνω στην ύπαρξη. Δεν αναιρείται το υλικό στοιχείο, δεν αναιρείται η εργασιακή ανασφάλεια, δεν αναιρείται η έλλειψη κοινωνικής μέριμνας, δεν αναιρείται η βαρβαρότητα του συστήματος. Απλά οι απόκληροι αυτού του συστήματος ψάχνουν να βρουν κάτι που δεν θα τους πνίγει συνολικά, κάτι στο οποίο θα μπορούν να αναπνεύσουν.

Η Ζάο αδιαφορεί για το οποιοδήποτε δίδαγμα και την οποιαδήποτε χειραγώγηση του θεατή. Μας λέει την ιστορία της Φερν, όχι για να καταλήξει στο ένα ή στο άλλο συμπέρασμα. Μας λέει την ιστορία της Φερν γιατί ενδιαφέρεται να δείξει. Ενδιαφέρεται να δείξει έναν τρόπο ζωής, ατέλειωτα ανοικτά τοπία και ορίζοντες, ενδιαφέρεται να καταγράψει ανθρώπους. Δεν ξέρω αν αυτή η ταινία θα μπορούσε να είναι κινέζικη, δεν ξέρω αν μπορούμε να πούμε αυτήν την ταινία 100% αμερικάνικη, ξέρω όμως ότι η ταινία αυτή σχεδόν νομοτελειακά δεν θα μπορούσε να είναι ευρωπαϊκή. Γιατί τότε θα υπήρχε η ανάγκη να μεταλαμπαδευτεί κάποια μεγάλη ιδέα, να ειπωθεί κάτι βαρύ και ασήκωτο, θα υπήρχε μια μεγάλη ανάγκη για θεωρία και ερμηνεία.

Η Ζάο δεν θεωρητικολογεί και δεν ερμηνεύει. Κινηματογραφεί, καταγράφει, φτιάχνει ένα υβρίδιο που όσο δίκαια κι αν βραβεύεται η επαγγελματίας πρωταγωνίστριά της, τα πιο πολύτιμα πετράδιά του βρίσκονται στους ήρωες που δεν είναι ηθοποιοί, στους ήρωες που μας μιλούν εν πολλοίς για τον εαυτό τους. Αυτό το υβρίδιο μυθοπλασίας με ενσωματωμένα ντοκιμαντερίστικα στοιχεία, το οποίο η Ζάο έχει χρησιμοποιήσει και στις δύο πρώτες ταινίες της, το «Τραγούδια που Με Έμαθε ο Αδελφός μου» και το «Kαλπάζοντας με το όνειρο».

Όσο για την Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, το βασικό χαρακτηριστικό της δεν είναι το πόσο καλή ηθοποιός είναι, δεν είναι το πόσο καλά ερμηνεύει τους ρόλους της. Το βασικό στοιχείο είναι το ποιους ρόλους παίζει, ποιους ρόλους επιλέγει να παίξει, στην περίπτωση τη συγκεκριμένη μάλιστα αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου και είδε σοφά στο πρόσωπο της Κλόι Ζάο την ιδανική δημιουργό της ταινίας. Το σημαντικότερο δεν είναι η υποκριτική της δύναμη, το σημαντικότερο είναι η ματιά της για το σινεμά. Οι ηρωίδες που υποδύεται έχουν λόγο ύπαρξης, μένουν στη μνήμη, δυναμώνουν απ’ την ερμηνεία της και η ερμηνεία της παίρνει δύναμη απ’ τον λόγο ύπαρξής τους.https://www.elculture.gr/

Κινηματογράφος

Επιστροφή στο σινεμά σήμερα, έπειτα από επτά μήνες, και τα θερινά είναι έτοιμα να υποδεχθούν το κοινό, με τη γνώριμη δροσιά τους, τα αρώματα και τα μέτρα υγειονομικής ασφάλειας.

Έτσι οι σινεφίλ θα έχουν την ευκαιρία να δουν το “Nomadland”, την ταινία που θριάμβευσε στα Όσκαρ κερδίζοντας τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Α’ Γυναικείου Ρόλου, με την συγκλονιστική Φράνσις ΜακΝτόρμαντ.

Επίσης, θα προβληθούν ακόμη επτά ταινίες και ανάμεσά τους το animation “Soul” (Όσκαρ Κινουμένων Σχεδίων και Μουσικής) και το “Wonder Woman 1984”.

Οι ταινίες που παίζονται από σήμερα
Nomadland. Δραματική ταινία, αμερικάνικης παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Κλόι Ζάο, με τους Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Ντέιβιντ Στράδερν, Λίντα Μέι, Σαρλίν Σουάνκι κα.

ΣΗ 39χρονη Κινέζα Κλόι Ζάο, που ζει χρόνια στην Αμερική, έχοντας δείξει το ταλέντο της με το “Καλπάζοντας με το Όνειρο” το 2017, αποτυπώνει με μια εξαιρετική ευκρίνεια μια διαφορετική Αμερική απ’ αυτή που προβάλλεται, μακριά από τα στερεότυπα για τη “χώρα της ευκαιρίας”, όπου το κατά κεφαλήν εισόδημα αγγίζει τα 65.000 δολάρια. Συντρίβει το “αμερικάνικο όνειρο” όχι μέσα από ένα βαρύγδουπο δράμα, αλλά από ένα λιτό ψυχογράφημα, μιας γυναίκας και πολλών άλλων συνανθρώπων της που πετιούνται στα σκουπίδια με το που θα αρχίσουν να κοντοζυγώνουν την τρίτη ηλικία, αφού το σύστημα τούς θεωρεί λίγο πολύ άχρηστους για να προσφέρουν περισσότερο χρήμα στο απάνθρωπο και πλέον αγριεμένο οικονομικό μοντέλο.

Η Ζάο, εμπνευσμένη από το βιβλίο της δημοσιογράφου Τζέσικα Μπρούντερ “Nomadland: Surviving America in the Twenty-First Century” θα αφήσει έξω από το θέμα της τα εκατομμύρια των αστέγων, για να καταπιαστεί με αυτούς που δηλώνουν ότι «δεν έχουν σπίτι» και επιλέγουν να ζήσουν σαν νομάδες, σε μικρά τροχόσπιτα ή σε φορτηγάκια. Που θέλουν πλέον να ξεφύγουν απ’ το μοντέλο που θέλει τους απόκληρους να χάνονται στο πλήθος, να καταναλώνουν από το υστέρημά τους, να διαλύονται σιγά- σιγά, χωρίς σχεδόν κανένα δικαίωμα στην υγεία, τις υπηρεσίες πρόνοιας, σε ένα αξιοπρεπές φινάλε.

Άνθρωποι που ζουν στη φύση, με ελάχιστα, αναδεικνύουν τη σαβούρα σε κάτι χρήσιμο, δείχνουν την αλληλεγγύη τους, με δώρο ένα ηλιοβασίλεμα, μια γλυκιά βραδιά γύρω από μία φωτιά.

Για μια ακόμη φορά η Ζάο δίνει το “ελεύθερο” στον φωτογράφο της Τζόσουα Τζέιμς Ρίτσαρντς να αναδείξει τις αχανείς εκτάσεις, τους ανοιχτούς ορίζοντες, τη σχέση ανθρώπου- φύσης, μια συνύπαρξη που δεν είναι πάντα εύκολη, αλλά είναι πιο κοντά στο φυσιολογικό.

Ωστόσο, το υπερόπλο της ταινίας ακούει στο όνομα Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, καθώς η βραβευμένη με τρία Όσκαρ ηθοποιός (φυσικά και για το Nomadland) στον κεντρικό ρόλο δίνει μία συγκλονιστική ερμηνεία. Χωρίς να μιλάει ιδιαίτερα, στέκεται και παρατηρεί και μέσα από το εκφραστικότατο πρόσωπό της καθρεφτίζονται ρεαλιστικά τα πρόσωπα των κατατρεγμένων, των νομάδων του 21ου αιώνα. Η ΜακΝτόρμαντ τραχιά σαν το περιβάλλον της άγριας Δύσης, παίζει απλά, με μία φυσικότητα που θα βοηθήσει τους ερασιτέχνες ηθοποιούς να πάρουν το χρόνο που τους ανήκει, να αναδείξουν τους χαρακτήρες που δεν μπορούν να πάρουν τίποτα άλλο, από μία χώρα, έναν κόσμο, που μάλλον τους αποστρέφεται…

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Αφού χάσει τη δουλειά της σε ένα ορυχείο της Νεβάδα, μετά από πολλά χρόνια, η χήρα Φρεν φορτώνει όλη της τη ζωή σε ένα φορτηγάκι. Στο ταξίδι της θα κάνει κάθε λογής ευκαιριακές δουλειές, ενώ θα ζήσει μαζί με πραγματικούς νομάδες στο αχανές τοπίο της αμερικάνικης Δύσης και στο περιθώριο της κοινωνίας.

Wonder Woman 1984.

Περιπέτεια φαντασίας, αμερικάνικης παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Πάτι Τζέκινς, με τους Γκαλ Γκαντότ, Κόνι Νίλσεν, Πέντρο Πασκάλ, Κρίστεν Γουίγκ, Κρις Πάιν, Ρόμπιν Ράιτ κα.

Αυτό, το σίκουελ της ταινίας του 2017, που βασίζεται στον χαρακτήρα της ομώνυμης σούπερ ηρωίδας της DC, δεν μπορεί να δικαιολογήσει ούτε μια στιγμή την αναμονή των φίλων του είδους.

Βεβαίως, οι φανατικοί των super hero ταινιών θα σπεύσουν (ίσως), αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μείνουν ανικανοποίητοι. Η υπόσχεση για ένα υπερθέαμα, που θα απογειώσει τη διασκέδαση και θα προσφέρει τουλάχιστον τις γνωστές σκηνές μαγείας θα διαψευστούν πολύ γρήγορα, ενώ διερωτάσαι γιατί έπρεπε να πεταχτούν έτσι 200 εκατομμύρια δολάρια (το κόστος παραγωγής).

Η ένδεια της ταινίας γίνεται φανερή από την αρχή με την σεκάνς που θυμίζει στίβο μάχης, παραπέμποντας στα τηλεοπτικά ριάλιτι επιβίωσης και στον εθισμό του κοινού που απευθύνεται, αλλά και στη σκηνοθεσία της Πάτι Τζέκινς που στις 2,5 ώρες του φιλμ στοιβάζει ανάκατα όλες τις συνταγές, τα κλισέ και τις ευκολίες ενός επιφανειακού εντυπωσιασμού, ενώ ταυτόχρονα αφήνει στο κενό τους χαρακτήρες και το χιούμορ την έχει κάνει για άλλες πολιτείες.

Η Γκαλ Γκαντότ είναι πολύ καλή για αθλήτρια, ενώ το υπόλοιπο καστ είναι εντελώς αδιάφορο. Για οποιαδήποτε λογική στην ταινία… ούτε λόγος!

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Το 1984, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Νταιάνα Πρινς έρχεται σε σύγκρουση με δύο τρομερούς εχθρούς – τον επιχειρηματία Max Lord και τη Cheetah, μια φίλη που έγινε εχθρός, ενώ ξαναβρίσκει το ερωτικό της ενδιαφέρον…

Soul.

Ταινία κινουμένων σχεδίων, αμερικανικής παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Πιτ Ντόκτερ.

Αν και ένα από τα βασικά μηνύματα της ταινίας είναι η ομορφιά της απλότητας στη ζωή, οι άνθρωποι της Pixar και ο σκηνοθέτης Πιτ Ντόκτερ, μάλλον τα μπερδεύουν περισσότερο από όσο πρέπει καθώς το φιλμ θα είναι ακατανόητο για τους πιτσιρικάδες και ίσως βαρετά απλοϊκό για τους μεγαλύτερους. Η προσπάθεια των παραγωγών να φτιάξουν ένα animation για όλες τις ηλικίες, πέφτει στην παγίδα της πολιτικής ορθότητας, του εντυπωσιασμού, αλλά και της γενικότερης θολούρας που μάλλον επικρατεί εσχάτως στη χώρα του Χόλιγουντ. Με ένα θέμα πρόσφορο για δημιουργία, αυτό της αναζήτησης της ψυχής, της σπίθας που χάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, το ταλέντο και το όνειρο που θάβεται στις ανάγκες της καθημερινότητας, ο Ντόκτερ χάνει την ευκαιρία να μιλήσει απλά και κατανοητά στην καρδιά του μικρού θεατή, να αφυπνίσει τον ενήλικα. Η αναφορά της ταινίας στο μεταφυσικό είναι ακατανόητο, ψυχρό και το πιο βαρετό σημείο της ταινίας.

Βεβαίως, πρέπει να αναγνωρίσουμε στην Pixar ότι η ταινία απευθύνεται στη μεγάλη αγορά των ΗΠΑ και αυτά που θεωρούμε εδώ τα μηνύματα λίγο πολύ απλοϊκά, εκεί ίσως φαίνονται πρωτόγνωρες ανακαλύψεις. Η σπουδαιότητα τής ψυχής και του ονείρου, η υπαρξιακή αγωνία, η ταυτότητα, οι ανθρώπινες σχέσεις, η αγάπη, η κατανόηση του άλλου, ίσως για κάποιους να είναι περιττά, ίσως απλώς να μπαίνουν στο μπλέντερ, που μαζί με οικονομικά, στατιστικά στοιχεία και το καλούπι του “σύγχρονου ανθρώπου”, βγάζει “πετυχημένους ανθρώπους”, έτοιμους να ενταχθούν στον πουρέ των ανίσχυρων κοινωνιών. Έτσι, οι μικροί μας φίλοι θα μείνουν με πολλές απορίες για το τι βλέπουν και οι μεγάλοι θα βαρεθούν να απαντούν τα αυτονόητα για τα εύπεπτα και απλοϊκά μηνύματα της ταινίας. Πάντως, το “Soul” κέρδισε το Όσκαρ κινουμένων σχεδίων και το Όσκαρ μουσικής.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Τζο (με τη φωνή του Τζέιμι Φοξ), ένας πιανίστας της τζαζ που ονειρεύεται μια πετυχημένη καριέρα σε μπάντες και βραδινά κλαμπ, αρκείται να διδάσκει σχολικές τάξεις. Η μητέρα του, με την οποία είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένος, κάνει ό,τι μπορεί για να τον προσγειώνει.. Όταν το αστέρι του Τζο πάει ν’ ανατείλει με μια πολυπόθητη δουλειά, η μοίρα θα τον φέρει σ’ αυτόν τον μυστηριώδη κόσμο μεταξύ ζωής και θανάτου…

Οι Μάγισσες (The Witches).
Κωμωδία φαντασίας, αμερικάνικης και μεξικάνικης παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ζεμέκις, με τους Αν Χάθαγουεϊ, Οκτάβια Σπένσερ, Στάνλεϊ Τούτσι, Μοργκάνα Ρόμπινσον, Αν Ντέβλιν κα.

Ο Ρόμπερτ Ζεμέκις, των Όσκαρ (Forrest Gumb”) και των τεράστιων εισπρακτικών επιτυχιών (“Κυνηγώντας το Πράσινο Διαμάντι”, “Ναυαγός” κλπ) εδώ μάλλον είναι τελείως ντεφορμέ για τη δική του κλάση. Ο Ζεμέκις ξαναπιάνει το γνωστό ομότιτλο βιβλίο του Ρόαλντ Νταλ, για να κάνει το ριμέικ της καλτ ταινίας του Νίκολας Ρέγκ (1990), με την εξαίσια τότε Αντζέλικα Χιούστον, αλλά μάλλον χάνει τα αβγά και τα πασχάλια.

Το νόημα του βιβλίου χάνεται, όπως και το ενδιαφέρον, στην πλαδαρότητα της αφήγησης, τη διεκπεραιωτική σκηνοθεσία, την έλλειψη φαντασίας, ενώ οι διασκεδαστικές στιγμές είναι ελάχιστες, καθώς δεν βοηθούν ούτε οι ηθοποιοί (Αν Χάθαγουεϊ, Οκτάβια Σπένσερ) με τις άστοχες μανιέρες τους, και ακολουθώντας μια μπαγιάτικη συνταγή.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένα νεαρό ορφανό αγόρι πηγαίνει να ζήσει με την αγαπημένη του γιαγιά στα τέλη του 1967 σε μια κωμόπολη στην Αλαμπάμα. Καθώς το αγόρι με τη γιαγιά του συναντούν κάποιες απόλυτα διαβολικές μάγισσες, η ίδια σοφά απομακρύνει το αγόρι σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο δίπλα στη θάλασσα. Δυστυχώς εκεί καταφθάνουν την ίδια στιγμή οι μάγισσες όλου του κόσμου…

Έξι Λεπτά Πριν τα Μεσάνυχτα (Six Minutes to Midnight).

Κατασκοπικό δράμα, βρετανικής παραγωγής του 2020, σε σκηνοθεσία Άντι Κόνταρντ, με τους Έντι Ίζαρντ, Κάρλα Γιούρι, Τζέιμς Ντάρσι, Τζούντι Ντεντς, Ντέιβιντ Σόφιλντ κ.ά.

Παλαιομοδίτικη κατασκοπική ταινία -αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό- που θέλει να συνδυάσει το δράμα χαρακτήρων με το μυστήριο και τη δράση, αλλά δείχνει από την αρχή ξέπνοη και όσο προχωρά τόσο απογοητεύει. Η ταινία του Άντι Κόνταρντ, που θέλει να θυμίσει κάτι από το πνεύμα του Χίτσκοκ, δείχνει αν μη τι άλλο ασέβεια και στον μετρ της αγωνίας, αλλά και προς τη βρετανική σχολή, που έχει παράδοση στο είδος. Το στόρι, που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, θέλει μία σχολή στη βρετανική εξοχή, που σπουδάζουν κόρες Γερμανών ναζιστών, να έχει γίνει φωλιά κατασκόπων κι ένας νεοφερμένος Άγγλος καθηγητής και πράκτορας των μυστικών βρετανικών υπηρεσιών να προσπαθεί να τους ξεσκεπάσει, λίγο πριν την έναρξη του Πολέμου. Στην ταινία τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, η αρχή κρεμάει επικίνδυνα και ξεχειλώνει όσο προχωρά. Με τη πλαδαρότητα να κυριαρχεί, το σασπένς να είναι άγνωστη έννοια και οι χαρακτήρες να μένουν ξεκρέμαστοι, σχεδόν αδιάφοροι. Ο πρωταγωνιστής Έντι Ίζαρντ, χωρίς νεύρο, μοιάζει ακατάλληλος για τον ρόλο, η συμπρωταγωνίστρια Κάρλα Γιούρι, ανέκφραστη, περνά σχεδόν απαρατήρητη, ενώ η πολύπειρη Τζούντι Ντεντς κάνει μία ακόμη αρπαχτή.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… 1939. Ένας δάσκαλος προσλαμβάνεται από ένα Αγγλικό κολέγιο για να διδάξει Αγγλικά στις κόρες υψηλόβαθμων στελεχών των ναζί. Κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της διευθύντριας και της βοηθού της τα κορίτσια εξασκούν τα αγγλικά τους προκειμένου στο μέλλον να αντιπροσωπεύσουν την ιδανική Γερμανίδα. Όταν εντοπίζεται το πτώμα ενός πρώην δασκάλου πυροδοτείται μια σειρά από γεγονότα…

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:
Πρόστιμο. Ελληνική δραματική περιπέτεια του Φωκίωνα Μπόγρη. Και πάλι κόσμος της νύχτας, έγκλημα, περιθώριο, ψυχολογικά αδιέξοδα και μπόλικη βωμολοχία…

Τρία Υπέροχα Κορίτσια. (Ε per il Τuo Βene) Ιταλική φαρσοκωμωδία του Ρολάντο Ραβέλο, με τις περιπέτειες τριών πατεράδων και των ατίθασων κοριτσιών τους, που έχει ορισμένες πλάκες, αλλά μέχρις εκεί.

Και οι Θεοί Τρελάθηκαν. (The Gods Must Be Crazy) Νοτιοαφρικανική κωμωδία του Τζέιμι Ουάις σε επανέκδοση. Τεράστια και αναπάντεχη εμπορική επιτυχία του 1980, με μία φυλή της ερήμου Καλαχάρι να λαμβάνουν ως δώρο από το θεό ένα άδειο μπουκάλι κόκα κόλα… Σήμερα, αν και κάπως ξεπερασμένη, έχει το ενδιαφέρον της και φυσικά αρκετά γέλιο.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.