Μαΐου 24, 2022

Παιδική ηλικία

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγο – Παιδοψυχολόγο

«Δε φεύγει από πάνω μου!»

Δε θέλει να πηγαίνει πουθενά χωρίς εσάς, κλαίει όταν έρχεται η ώρα να σας αποχωριστεί για το σχολείο, όταν βγαίνετε είναι μονίμως κολλημένο πάνω σας… Ανησυχείτε μήπως κρύβεται κάτι πίσω απ’ αυτή τη συμπεριφορά και αναζητάτε τρόπους να την αλλάξετε…

Κάποιες φορές, αυτή η συμπεριφορά των παιδιών είναι στο πλαίσιο της ανάπτυξής τους, καθώς γύρω στην ηλικία των 10 μηνών και έως περίπου 4 ετών, εμφανίζουν το λεγόμενο άγχος του αποχωρισμού. Όταν αυτό εκδηλώνεται, θα παρατηρήσετε ότι το παιδί σας αναζητά πάντα και κλαίει όταν βγαίνετε από το οπτικό του πεδίο ακόμα κι αν είστε ακόμα στο σπίτι. Αυτό η φυσιολογική αντίδραση του παιδιού στα πλαίσια της ανάπτυξής του κορυφώνεται έως περίπου τους 18 μήνες του παιδιού και σταδιακά αβλύνεται ωστόσο παραμένει σε πιο ήπιο βαθμό μέχρι τα 4 ετών ίσως λίγο και πιο μετά .

Επίσης, τα παιδιά μπορούν να εμφανίσουν προσκόλληση σε διάφορες μεταβατικές περιόδους ή ως αντίδραση σε γεγονότα που τους προκαλούν άγχος π.χ. όταν πρωτοπάνε σχολείο, κατά τη μετάβασή τους από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό, στον ερχομό νέου μέλους στην οικογένεια (που ίσως εντείνει τον φόβο του ότι τώρα θα το παραγκωνίσετε), στις εντάσεις ή διαζύγιο γονιών , όταν σας βλέπει ανήσυχους κ.ο.κ.

Ένας άλλος λόγος ίσως είναι η προσωπικότητά του (αν π.χ. είναι ιδιαίτερα ντροπαλό), Ειδικά αν τα παιδιά είναι πιο μεγάλα σε ηλικία (από 4-5 ετών και πάνω), θα πρέπει να κάνετε ό,τι περνάει από το χέρι σας για να τα βοηθήσετε να βγουν από τη σκιά σας. Οι συμβουλές που ακολουθούν μπορούν να σας φανούν χρήσιμες.

Πρακτικοί τρόποι για να βοηθήσετε τα παιδιά

Αποδεχτείτε τα συναισθήματά τους

Μην υποτιμάτε τα συναισθήματα των παιδιών ούτε να τα αποκαλείτε «μαμάκιες» ή «φοβιτσιάρηδες» ούτε να εκνευρίζεστε κάθε φορά που δε σας αφήνει από τα μάτια του. Δείξτε υπομονή και κατανόηση στην ανάγκη του να σας έχει δίπλα του και προσπαθήστε να το απομακρύνετε ήπια και σταθερά χωρίς να νιώθει ότι το κατακρίνετε ή το απορρίπτετε. Μην το αγνοείτε, ούτε να τιμωρείτε αυτή του τη συμπεριφορά. Μπορείτε επίσης να τα ρωτήσετε πώς νιώθουν όταν σας αναζητούν τόσο έντονα, γιατί το κάνουν, τι φοβούνται. Καθησυχάστε τα ότι είστε πάντα εκεί γι’ αυτά είτε από κοντά είτε από πιο μακριά.

Βεβαιώστε τα ότι «θα επιστρέψετε»

Κάθε φορά που πρόκειται να αποχωριστείτε, πείτε στο παιδί πότε θα επιστρέψετε (π.χ. θα έρθω να σε πάρω από το σχολείο στις 2). Μην του μιλάτε γενικά κι αόριστα, μην του λέτε ότι δεν ξέρετε πότε θα γυρίσετε και μην το αφήνετε γενικά στην αβεβαιότητα.

Μην πάτε να του «ξεφύγετε»

Μην το φεύγετε κρυφά από το σπίτι για να μη σας δει το παιδί και να μην κολλήσει πάνω σας, μη φεύγετε χωρίς να του πείτε «αντίο», «θα γυρίσω σε λίγο» ούτε χωρίς να του πείτε που θα είσαστε. Τέτοιες πρακτικές το γεμίζουν ακόμη περισσότερη αγωνία και άγχος και επιπλέον το κάνουν να νιώθει ότι το απορρίπτετε. Αντίθετα, ενημερώστε το ότι πρέπει να φύγετε, χαιρετήστε το γλυκά και απομακρυνθείτε σταθερά.

Μην υποκύπτετε

Ενημερώστε και χαιρετήστε το παιδί κάθε φορά που είναι να φύγετε, όμως μην πισωγυρίζετε υποκύπτοντας στα πιθανά κλάματά του όταν σας βλέπει να απομακρύνεστε. Έτσι δίνετε στην προσκόλλησή του το «πάνω χέρι» και δε βοηθάτε ούτε το παιδί ούτε εσάς.

Αντιδράτε με ψυχραιμία

Αν το παιδί σας βλέπει αγχωμένους , είναι επόμενο να θεωρήσει ότι κάτι κακό θα συμβεί, επομένως καταφεύγει σ΄ εσάς για να το προστατέψετε. Αν όμως εσείς επιδεικνύετε γενικά μία σταθερή και ήρεμη συμπεριφορά σε καταστάσεις που μπορούν να πυροδοτήσουν την προσκόλληση του παιδιού, θα νιώσει και το ίδιο ότι έχει λιγότερους λόγους να ανησυχεί.

Στηρίξτε τα στις αλλαγές

Η επαφή με ένα νέο πρόσωπο ή περιβάλλον μπορεί να φαίνεται τρομαχτική σε κάποια παιδιά. Σε μια τέτοια περίπτωση δε βοηθάει να τα «εγκαταλείπετε» γιατί έτσι το άγχος τους θα γίνει πιο έντονο και θα σας αποζητάνε ακόμα περισσότερο. Προσπαθήστε να είστε δίπλα τους για ένα μικρό και λογικό διάστημα μέχρι να συνηθίσουν (π.χ. τις πρώτες μέρες στο καινούργιο σχολείο) κάνοντάς τους τη μετάβαση πιο ομαλή.

Προετοιμάστε τα

Αν σκοπεύετε να πάτε κάποιο ταξίδι ή απλά στη δουλειά σας, αν ετοιμάζετε καινούργιο αδερφάκι ή το παιδί πρέπει να αλλάξει σχολείο, με λίγα λόγια πριν από κάθε αλλαγή, μιλήστε στο παιδί γι’ αυτό. Προσπαθήστε να μην τους μιλάτε για κάτι για πολύ καιρό γιατί θα τα αγχώσετε περισσότερο, ούτε όμως να τους το λέτε τελευταία στιγμή. Αν π.χ. πρέπει να πάει στον παιδίατρο για εμβόλιο εξηγήστε του 1-2 μέρες πριν για ποιο λόγο θα πάτε, πώς θα πάτε, αν πονέσει, για ποιον λόγο πρέπει να κάνει το εμβόλιο, τι μπορεί να συμβεί αν δεν το κάνει κ.λπ. Όλα αυτά με ηρεμία και χωρίς να τρομάζετε ή να απειλείτε το παιδί για κανέναν λόγο.

Χτίστε την αυτοεκτίμησή του

Βοηθήστε το παιδί να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και να γίνει πιο ανεξάρτητο. Αναθέτετέ του μικρές «αποστολές» ανάλογα με την ηλικία και τις δυνατότητές του, πείτε του «μπράβο» όποτε καταφέρνει κάτι μόνο του κ.ο.κ. για να καταλάβει ότι μπορεί να κάνει πράγματα και μόνο του αντλώντας ικανοποίηση και υπερηφάνια για τον εαυτό του. Αυτό θα το βοηθήσει να γίνει πιο προσαρμοστικό και αυτάρκες.

Βεβαιωθείτε ότι του δείχνετε αρκετό ενδιαφέρον

Ένας από τους λόγους που τα παιδιά σας αποζητάνε τόσο μπορεί να είναι το ότι δε σας βλέπουν αρκετά ή ότι δεν τους δίνετε την προσοχή που προσδοκούν από εσάς. Εξασφαλίστε λοιπόν χρόνο γι’ αυτά κάθε μέρα για να παίξετε, να συζητήσετε, να γελάσετε χωρίς αντιπερισπασμούς.

Καθιερώστε την ώρα παιχνιδιού

Εντάξετε μέσα στη καθημερινή ρουτίνα λίγο χρόνο αποκλειστικής ενασχόλησης μαζί του . Παίξετε αυτό που το ίδιο θα σας καθοδηγήσει δείχνοντας του ότι είστε διαθέσιμοι και χαρούμενοι που περνάτε χρόνο μαζί .

Ενισχύστε την κοινωνικότητά τους

Οι υγιείς κοινωνικοί δεσμοί βοηθάνε τα παιδιά να νιώθουν πιο δυνατά και ανεξάρτητα και πιο αποδεκτά. Γι’ αυτό, ενθαρρύνετέ τα να καλλιεργούν τις φιλίες τους και την αλληλεπίδρασή τους με άλλα παιδιά και με άλλα περιβάλλοντα πέρα από αυτό του σπιτιού σας.

Αναζητήστε τις βαθύτερες αιτίες

Μήπως το βασανίζει το άγχος για μια μεγάλη αλλαγή; Μήπως έχει πέσε θύμα εκφοβισμού; Μήπως βλέπει άσχημα όνειρα; Πόσο καιρό το έχετε παρατηρήσει; Υπό τι συνθήκες; Μήπως κολλάει επάνω σας όταν συναντάτε κάποιο συγκεκριμένο άτομο; Προσπαθήστε να διερευνήσετε την αιτία πίσω από την προσκόλληση του παιδιού ειδικά αν βλέπετε ότι μπαίνει εμπόδιο στη ζωή του (π.χ. δυσκολεύεται να πάει σχολείο). Αν διαπιστώσετε την αιτία δοκιμάστε να το βοηθήσετε αντιμετωπίζοντάς την. Αν δεν τα καταφέρνετε μόνοι σας, αναζητήστε τη βοήθεια κάποιου ειδικού ψυχικής υγείας.

https://akappatou.gr/voithiste-to-paidi-sas-na-ginei-anexart/

Παιδική ηλικία

Oι γονείς της επτάχρονης Γεωργίας λένε ότι πολύ συχνά κάνει παράπονα για τους συμμαθητές της. «H Eλεάννα την έσπρωξε, ο Nίκος την κλότσησε ή την κορόιδεψε. Έχει καταντήσει πια κουραστικό. Στην αρχή νομίζαμε ότι πράγματι αυτά συμβαίνουν. Θορυβηθήκαμε, ζητήσαμε τον λόγο από τη δασκάλα, μα σύντομα καταλάβαμε ότι η Γεωργία απλώς υπερέβαλλε. Προσπαθούμε να μη δίνουμε πλέον ιδιαίτερη σημασία στα λεγόμενά της, όμως εκείνη επιμένει. Aναρωτιόμαστε γιατί το κάνει αυτό· μήπως θέλει να μας τραβήξει το ενδιαφέρον ή υπάρχει άλλος λόγος; Πώς μπορούμε να το χειριστούμε;»
Για να παίξει το παιδί με συνομηλίκους, χρειάζεται να έχει αναπτύξει ορισμένες απαραίτητες κοινωνικές δεξιότητες, όπως το να παίρνει την πρωτοβουλία να προσεγγίσει κάποιο άγνωστο παιδί, π.χ. στην παιδική χαρά, να διαπραγματεύεται ποιον ρόλο θα παίζει ο καθένας, ποιος θα είναι ο αρχηγός στο παιχνίδι, ποιος θα παίξει πρώτος κ.λπ.
Παρατηρώντας τα παιδιά σας να παίζουν, αντιλαμβάνεστε ότι αντιγράφουν, κατά κάποιον τρόπο, ό,τι έχουν παρατηρήσει στο σπίτι, όπως τη στάση σας απέναντι στους φίλους σας, τη συμπεριφορά σας, τη ζεστασιά, την εμπιστοσύνη ή τη δυσπιστία σας στις συναλλαγές σας.
Όταν παρουσιάζονται δυσκολίες στις φιλίες…

Είναι προτιμότερο να μην εμπλέκεστε άμεσα. Μην πλησιάζετε, λόγου χάριν, το άλλο παιδί ζητώντας του τον λόγο για τον οποίο δεν τα βρίσκουν.
Nα ακούτε προσεκτικά τα παράπονα του παιδιού για τον φίλο του. Δεν χρειάζεται να μεγαλοποιείτε τις καταστάσεις, όμως η στήριξή σας είναι πολύτιμη, είτε επιλυθεί η διαφωνία είτε όχι.
Eίναι γνωστό ότι οι φίλοι φιλονικούν. Η ικανότητα για συμφιλίωση ύστερα από έναν καβγά είναι σπουδαία ιδιότητα, που το παιδί είναι καλό να καλλιεργήσει από νωρίς.
Σε περίπτωση που δείχνει αδύναμο να διαχειριστεί το πρόβλημα με τον φίλο του, μπορείτε να επέμβετε συζητώντας μαζί του και ίσως κάνοντας κάποιες προτάσεις, π.χ. «προσπάθησε αυτό και, αν δεν έχει αποτέλεσμα, θα σκεφτούμε μαζί κάτι άλλο».
Όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες στην προσέγγιση ή την ανάπτυξη φιλικής σχέσης με κάποιο άλλο συνομήλικο παιδί, αντισταθείτε στον πειρασμό να δείξετε υπερβολική συμπόνια.
Aντίθετα, τονίστε του ότι το συγκεκριμένο παιδί –ή παιδιά– ίσως έχει άλλα ενδιαφέροντα ή ότι θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει διαφορετικό τρόπο προσέγγισης.
Τα διαρκή παράπονα για τους φίλους του ίσως είναι μια πρόκληση ή πρόσκληση του παιδιού προς εσάς – μπορεί να θέλει να σας στείλει ένα μήνυμα. Aναλογιστείτε τον τρόπο που το μεγαλώνετε, μήπως το υπερπροστατεύετε ή σπεύδετε με το παραμικρό να λύνετε εσείς τα προβλήματά του. Του επιτρέπετε να αναλαμβάνει κάποιες πρωτοβου€λίες; Δείχνετε εμπιστοσύνη; Μήπως γίνεται μάρτυρας δικών σας παραπόνων ή συνεχούς δυσφορίας για τους φίλους σας, για άλλους ανθρώπους ή για άλλα πράγματα· Αν δια€πιστώσετε κάτι από αυτά, ίσως χρειάζεται να αλλάξετε τον τρόπο που αντιμετωπίζετε το παιδί.
Μιλήστε με τους δασκάλους του παιδιού ή άλλους ανθρώπους που είναι επίσης κοντά του, για να καταλάβετε αν και αυτοί έχουν διαπιστώσει κάτι σχετικά με τις φιλικές σχέσεις του παιδιού.
Αναλογιστείτε μήπως ο λόγος για τον οποίο το παιδί σας έχει προβλήματα με τους φίλους του κρύβεται στην συμπεριφορά του. Μήπως είναι υπερβολικά κτητικό; Μήπως θέλει να ελέγχει τους άλλους; Μήπως μιλάει άσχημα; Μήπως αποκαλύπτει πράγματα που του έχουν εμπιστευθεί; Μάθετέ του ότι οι φιλίες είναι εφικτές και υγιείς μόνο όταν είναι ισότιμες και στηρίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό.
Μην ξεχνάτε ότι και εδώ μπορείτε να αποτελέσετε το πρότυπό του. Μιλήστε με ενδιαφέρον για τους φίλους σας, βάλτε την ευγένεια, τους όμορφους τρόπους και την άμιλλα στο σπίτι σας.
Εξηγήστε στο παιδί ότι κάθε ανθρώπινη σχέση, επομένως και η φιλία, έχει όχι μόνο τις καλές αλλά και τις κακές στιγμές της. Μάθετέ του να τις αξιολογεί και να τις διαχειρίζεται με ψυχραιμία.
Μάθετέ του επίσης να είναι επιεικές με τα λάθη των άλλων, αλλά και τα δικά του, χωρίς να τα μεγαλοποιεί. Δείξτε του τον τρόπο να διορθώνει ό,τι μπορεί και να αποδέχεται και τα ελαττώματα των άλλων, όταν αυτά φυσικά δεν θίγουν ανεπανόρθωτα την προσωπικότητά του.

https://akappatou.gr/dyskoleyetai-na-kanei-filoys/

Παιδική ηλικία

«Mόλις ξεκίνησε η φοίτηση στον παιδικό σταθμό, το παιδί σταδιακά άρχισε να βρίζει» παρατηρούν αρκετοί γονείς. «Πού τα ακούν αυτά τα λόγια; Εμείς στο σπίτι μας δεν μιλάμε με αυτόν τον τρόπο».

Aυτό είναι ένα συχνό παράπονο των γονιών, που το συζητούν με τις παιδαγωγούς. Aναρωτιούνται τι να κάνουν· να επέμβουν δραστικά, απειλώντας με τιμωρίες, ή να τα ανέχονται, γιατί «στο κάτω κάτω, τι φταίνε αυτά, με τόσα που ακούν γύρω τους», όπως μου έλεγε μια αγανακτισμένη μητέρα;
Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι, για ένα μικρό παιδί που έχει αρχίσει να μαθαίνει να μιλάει, δεν υπάρχουν «καλές» ή «κακές» λέξεις. Tο παιδί δεν κατανοεί τη σημασία της «κακιάς» λέξης, απλώς τη χρησιμοποιεί σαν μια «δυνατή», μαγική λέξη, που εκτοξεύεται σε έντονες καταστάσεις. Έτσι, αν ένα παιδί τού αρπάξει από το χέρι το αυτοκινητάκι, το πρώτο πράγμα που θα του έρθει στο μυαλό είναι η κουβέντα που είπε ο μπαμπάς ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο και κάποιος του έκοψε τον δρόμο, ή αυτό που είπε, για παράδειγμα, ο Γιωργάκης στο σχολικό.
Έτσι, παρατηρείται παιδιά τεσσάρων ή πέντε χρόνων να προσπαθούν να καταλάβουν ποιες από τις κακές λέξεις είναι πιο σημαντικές για τους άλλους. Eίναι συχνές οι συζητήσεις του τύπου: «Mε είπε ηλίθιο!», «Kι εκείνος με είπε βλάκα!» ή και πολύ χειρότερα.
Τι μπορείτε να κάνετε

Eίναι βέβαιο ότι το παιδί καταλαβαίνει την ενόχλησή σας από τις κακές λέξεις που λέει. Ο καλύτερος, λοιπόν, τρόπος αντίδρασης είναι να θέσετε υπό αμφισβήτηση την αξία τους.
Σε αρκετές περιπτώσεις, αν αγνοείτε αυτά που λέει ή του αποσπάτε την προσοχή σε κάποια άλλη δραστηριότητα, σύντομα θα σταματήσει να το κάνει. Έτσι, εκεί που πίστευε ότι θα προκαλέσει κάτι, θα διαπιστώσει τελικά ότι αυτή η λέξη δεν ήταν όσο «σπουδαία» νόμιζε.
Mη συνδέετε τις ενοχλητικές λέξεις με κάτι παράξενο και μυστηριώδες που σας προκαλεί αμηχανία, απώθηση ή αντίδραση, γιατί έτσι του κεντρίζετε περισσότερο το ενδιαφέρον.
Aν αποδοκιμάζετε το παιδί δημόσια, θα νιώσει ταπεινωμένο και είναι πιθανό να αντιδράσει με νέες προκλήσεις.
Μπορείτε να του πείτε ότι αυτό το λεξιλόγιο σάς ενοχλεί και ότι με τέτοια συμπεριφορά δεν γίνεται αγαπητό στους συνομηλίκους του, όπως ίσως πιστεύει, και σίγουρα όχι στους ενήλικες.
Mην ξεχνάτε, όμως, ότι η συμπεριφορά σας αποτελεί παράδειγμα

Απόσπασμα

Για ένα μικρό παιδί που έχει αρχίσει να μαθαίνει να μιλάει, δεν υπάρχουν «καλές» ή «κακές» λέξεις…

https://akappatou.gr/gia-ena-mikro-paidi-poy-echei-archisei-na-2/

Παιδική ηλικία

Η ώρα της μελέτης
Πώς θα μάθει το παιδί να μελετά μόνο του; Αυτό είναι ένα προσφιλές θέμα συζήτησης των γονιών, από τη στιγμή που το παιδί θα ξεκινήσει την πρώτη δημοτικού. Ωστόσο, το πρώτο ερώτημα που θα πρέπει να θέσουν στον εαυτό τους οι γονείς που αγωνιούν για τις επιδόσεις του παιδιού τους σχετίζεται με τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις που έχουν οι ίδιοι από κείνο.
Το σχολείο ίσως έχει τις ίδιες απαιτήσεις από όλους τους μαθητές, όμως δεν μαθαίνουν όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο. Το καθένα έχει τον δικό του ρυθμό μάθησης, που πρέπει να γίνεται σεβαστός.

Κάποια παιδιά, μόλις επιστρέφουν στο σπίτι, κάθονται με χαρά και προθυμία να ετοιμάσουν μόνα τους τις εργασίες του σχολείου. Παρότι αυτή είναι η επιθυμία των περισσότερων γονιών και για το δικό τους παιδί, στην πράξη σπανίως ισχύει. Δεν χρειάζεται, όμως, να βάζετε το παιδί σας σε καλούπια. Kάτι τέτοιο θα ήταν άδικο, γιατί κάθε παιδί είναι μοναδικό κι έχει τις ιδιαιτερότητές του.
Τι θα πρέπει να γνωρίζετε

H επίδοση σχετίζεται με πολλές παραμέτρους και όχι απαραιτήτως μόνο με τις ικανότητες του παιδιού. Κυρίως συνδέε€ται με την ωριμότητά του, το κίνητρο για μάθηση, τη στάση του περιβάλλοντός του κ.ά.
Παρατηρήστε πώς μαθαίνει το παιδί σας· ποια είναι τα δικά του χαρακτηριστικά όταν κάθεται να διαβάσει. Θέλει απόλυτη ησυχία; Μήπως αγχώνεται υπερβολικά για να τα κάνει όλα τέλεια και χάνει πολύ χρόνο; Μήπως δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί; Βάσει των παρατηρήσεών σας, προσφερθείτε να το βοηθήσετε να οργανωθεί, όμως μόνο εφόσον το δεχτεί και δεν του το επιβάλετε.
Eντοπίστε τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του και ενθαρρύνετέ το με βάση αυτά.
Tο σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσει το παιδί, από την πρώτη κιόλας τάξη, ότι η μελέτη είναι αποκλειστικά δική του υποχρέωση.
Δώστε του να καταλάβει ότι είναι σημαντικό για το ίδιο να μαθαίνει κάθε μέρα νέα πράγματα.
Συμφωνήστε μαζί του για το πρόγραμμα μελέτης στο σπίτι. Δείξτε του εμπιστοσύνη αντί να του επιβάλλετε εσείς τι θα διαβάσει πρώτα.
Βοηθήστε το να θέτει μικρούς στόχους και να δουλεύει βήμα βήμα για να τους πραγματοποιήσει.
Δεν έχει νόημα να προσπαθείτε να το συγκρίνετε με κάποιο άλλο παιδί που σας φαίνεται καλύτερο.
Kάθε σας προσπάθεια με το παιδί θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από ηρεμία και πνεύμα συνεργασίας. O θυμός διαταράσσει τη σχέση σας μαζί του.
Φροντίστε ο χώρος στον οποίο μελετάει να είναι τακτοποιη€μένος, φωτεινός, άνετος και το γραφείο του χωρίς πολλά αντικείμενα.
Aν, παρά τις προσπάθειές σας, διαπιστώσετε ότι η απόδοσή του δεν ανταποκρίνεται στις ικανότητές του, ίσως χρειάζεται να ζητήσετε τη βοήθεια κάποιου ειδικού. Ενδέχεται να υπάρχει κάποια μαθησιακή δυσκολία.

Απόσπασμα

https://akappatou.gr/neo-vivlio-megaloste-eytychismena-pai/

https://akappatou.gr/pos-tha-mathei-to-paidi-na-meleta-mono-toy-2/

 

Παιδική ηλικία

O σχολικός εκφοβισμός –το γνωστό σε όλους μας πια bullying– δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο ανάμεσα στους εφήβους. Δυστυχώς, ανάλογα περιστατικά σημειώνονται και σε μικρότερες ηλικίες.
Όταν λέμε σχολικό εκφοβισμό, εννοούμε κάθε επιθετική συμπεριφορά που εκδηλώνεται συστηματικά απέναντι σε ένα παιδί από ένα ή περισσότερα παιδιά, συνήθως συνομήλικα ή μεγαλύτερά του. Στο bullying η επίθεση είναι απρόκλητη και αφορμή γι’ αυτήν μπορεί να αποτελέσει κάτι πολύ απλό, όπως π.χ. η εμφάνιση του θύματος, η καταγωγή του, η κοινωνική του κατάσταση, η συστολή του κ.λπ.
Σκοπός των «νταήδων» είναι να προκαλέσουν σωματικό και ψυχικό πόνο και να επιβάλουν την ισχύ τους αδιαφορώντας εντελώς για τις συνέπειες που υφίστανται τα θύματά τους.
Ο εκφοβισμός μπορεί να συμβεί παντού, κυρίως όμως συμβαίνει στο σχολείο, και μπορεί να είναι λεκτικός (προσβολές, ειρωνεία κ.λπ.), σωματικός (σπρώξιμο, γροθιές κ.ο.κ.), έμμεσος ή συναισθηματικός/κοινωνικός (αποκλεισμός του θύματος από τις παρέες, διασπορά φημών κ.λπ.), σεξουαλικός (αγγίγματα, κατέβασμα εσωρούχου κ.λπ.) και ψηφιακός, ο οποίος περιλαμβάνει απειλές και εξευτελισμό του παιδιού μέσω του διαδικτύου (διαρροή πληροφοριών, αποστολή υβριστικών μηνυμάτων κ.λπ.). Όλα αυτά ασφαλώς έχουν σημαντικές επιπτώσεις στα παιδιά θύματα, που υποφέρουν από έντονο άγχος, ανασφάλεια, φοβίες, πτώση της σχολικής τους επίδοσης, ψυχοσωματικά συμπτώματα (πονοκεφάλους, στομαχόπονους, εμετούς κ.λπ.), διαταραχές στον ύπνο, κατάθλιψη, αυτοκτονικό ιδεασμό κ.ά.
Τι σας συμβουλεύω για να το προλάβετε

Το παιδί σας πρέπει να νιώθει ότι μπορεί να σας πει τα πάντα χωρίς να φοβάται. Φροντίστε όλοι οι δίαυλοι επικοινωνίας μαζί του να είναι ανοιχτοί.
Δείξτε του ότι η βία, σε κάθε μορφή της, είναι ανεπίτρεπτη, τόσο να την ασκείς όσο και να τη δέχεσαι. Εξηγήστε του επίσης ότι ποτέ δεν λύνουμε τις διαφορές μας με τέτοιον τρόπο. Θα το καταφέρετε αν εσείς οι ίδιοι την αφήσετε έξω από το σπίτι σας και δηλώνετε απερίφραστα αυτή την πεποίθησή σας σε κάθε ευκαιρία (αν, π.χ., δείτε κάτι σχετικό στις ειδήσεις).
Μεγαλώστε το παιδί σας τονώνοντάς του την αυτοεκτίμηση και την υγιή κοινωνικότητα. Αυτά τα δύο στοιχεία θα το βοη€θήσουν να μην καταλήξει στην κατηγορία των θυμάτων αλλά ούτε και σ’ εκείνη των νταήδων.
Συχνά ο εκφοβισμός σχετίζεται με το κακό κλίμα που μπορεί να επικρατεί στην οικογένεια, το οποίο δημιουργεί τις συνθήκες για να γίνει ένα παιδί θύμα είτε θύτης. Μήπως ισχύει κάτι τέτοιο και στη δική σας οικογένεια;
Πίσω από την τάση ενός παιδιού να υποκινεί ή να δέχεται τον εκφοβισμό μπορεί επίσης να κρύβεται κάποια ψυχική διαταραχή (π.χ. κατάθλιψη). Δείξτε προσοχή και αναζητήστε βοήθεια.
Μάθετε στο παιδί σας πώς να υπερασπίζεται τον εαυτό του και τους άλλους. Πείτε του να δείχνει αδιαφορία στα πειράγματα, να λέει σταθερά στον επίδοξο «δράστη» να μην το ενοχλεί, να διεκδικεί δίκαια τον χώρο του και, ασφαλώς, να ζητήσει βοήθεια αμέσως μόλις τη χρειαστεί, μιλώντας στους δασκάλους του αλλά και σ’ εσάς.
Διδάξτε του να αποδέχεται κάθε άνθρωπο, όσο διαφορετικός και αν του φαίνεται από τον εαυτό του. Το ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε και ίσοι.
Φροντίστε να έχετε επαφή με τους δασκάλους του παιδιού για κάθε ζήτημα που μπορεί να το αφορά και όχι μόνο για τα μαθήματα.
Αν νιώθετε ότι χρειάζεστε παραπάνω βοήθεια, απευθυνθείτε σε έναν ψυχολόγο, για να σας προτείνει τρόπους πρόληψης και αντιμετώπισης.

Απόσπασμα

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/scholikos-ekfovismos-to-gnosto-se-ol/

Παιδική ηλικία

Oι γονείς της πεντάχρονης Mαργαρίτας ζήτησαν τη βοήθειά μου, επειδή η μικρή μας φίλη δεν αποχωρίζεται την πιπίλα της. Tην έχει, μάλιστα, κρεμασμένη στον λαιμό της και σε κάθε ευκαιρία τη χρησιμοποιεί. «Στο νηπιαγωγείο όπου πηγαίνει, έπειτα από συζήτηση με τη δασκάλα, δέχθηκε τελικά να την αφήνει στην τσάντα της. Στο σπίτι μας όμως δεν ισχύει αυτό. Σε κάθε δραστηριότητα, η πιπίλα τής κρατά συντροφιά. Tα παιδιά θα αρχίσουν να την κοροϊδεύουν. Πραγματικά, δεν γνωρίζουμε πώς να το χειριστούμε» λένε οι γονείς της.
Η πρώτη επαφή του παιδιού με την πιπίλα
Όπως ήδη αναφέραμε, τα νεογέννητα ξεκινούν αντανακλαστικά το πιπίλισμα, και μάλιστα από πολύ νωρίς. Συγκεκριμένα, από την ενδομήτρια ζωή τους, τα έμβρυα αρχίζουν να… προπονούνται στο πιπίλισμα, ώστε από την πρώτη στιγμή που θα βρεθούν εμπρός στη θηλή της μητέρας ή στο μπιμπερό να είναι έτοιμα να καταναλώσουν το γεύμα τους.
Aρκετοί γονείς, όμως, θεωρούν ότι η πιπίλα αποτελεί την καλύτερη συντροφιά-παρηγοριά για το βρέφος τους, που το ηρεμεί όταν κλαίει ή γκρινιάζει για οποιονδήποτε λόγο. Έτσι, από νωρίς το συνηθίζουν να τη χρησιμοποιεί. Συχνά βλέπουμε τρίχρονα ή και τετράχρονα παιδιά να πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό και να κρατούν μερικές φορές όχι μόνο μια πιπίλα αλλά δύο και τρεις! Aλίμονο, αν τολμήσει κάποιος να τις πάρει ή να τις κρύψει. Θα γίνει θορυβώδες επεισόδιο, το παιδί θα ξεσπάσει σε γοερά κλάματα αναζητώντας τη συντροφιά του: τις πιπίλες του.
Πώς θα την κόψετε

Aρχικά, λάβετε υπόψη σας την ηλικία του παιδιού, τη διάρκεια που χρησιμοποιεί την πιπίλα, όπως και την αντίδρασή του όταν τη χάνει.
Δεν είναι σωστό να εξαφανίσετε την πιπίλα ξαφνικά, μια «ωραία πρωία»· είναι πιθανό να προκαλέσετε μεγάλες αντιδράσεις.
Mειώνετε σταδιακά τον χρόνο που έχει την πιπίλα στο στόμα. O καλύτερος τρόπος είναι να το απασχολείτε με τραγουδάκια, με παιχνίδια ή πηγαίνοντας περιπάτους.
Δίνετε έμφαση στην επαφή του με παιδιά της ηλικίας του.
Μπορείτε να συμφωνήσετε μαζί του, ώστε να χρησιμοποιεί την πιπίλα του μόνο όταν πηγαίνει για ύπνο. Ακόμα καλύτερα είναι να ορίσετε μια ημερομηνία-ορόσημο, για να την κόψει τελείως με τη θέλησή του.
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το απειλείτε ή να το τιμωρείτε επειδή κάνει «κακά πράγματα», επειδή έτσι του δημιουργείτε ενοχές, άγχος και φόβο.
Tα περισσότερα παιδιά μέχρι τα πέντε τους χρόνια έχουν σταματήσει μόνα τους ή με τη συνεργασία της νηπιαγωγού τη χρήση της πιπίλας.
Όταν το παιδί είναι πάνω από πέντε χρόνων και δυσκολεύεται να κόψει αυτήν τη συνήθεια, ίσως είναι καλύτερα να ζητήσετε τη βοήθεια ενός ειδικού. Πιθανόν, εκτός από την πιπίλα, το παιδί να παρουσιάζει και άλλες «κακές» συνήθειες.

Απόσπασμα

https://akappatou.gr/pipila-einai-eykolo-na-ti-stamatisei-t/

Παιδική ηλικία

Εστιάστε στα δυνατά σημεία του παιδιού σας. Προσπαθήστε να ανακαλύψετε τις κλίσεις, τα χαρίσματά του και τα πράγματα που αγαπά και βοηθήστε το να τα καλλιεργήσει.
Ενθαρρύνετε το παιδί από πολύ μικρό να δοκιμάζει καινούρια πράγματα. Δείξτε του τον τρόπο χωρίς να το πιέζετε, βοηθήστε το να ξαναπροσπαθήσει αν δεν τα καταφέρει, επαινέστε το για το θάρρος του και μην το κρίνετε για τα οποιαδήποτε αποτελέσματα. Βοηθήστε το να καταλάβει ότι, άμα δεν τολμήσει κάτι, δεν θα μάθει ποτέ τι μπορεί να του προσφέρει αυτό.


Τα παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση:
Έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.
Χτίζουν υγιείς φιλίες και σχέσεις.
Έχουν καλύτερη επαφή με το συναίσθημά τους.
Δεν διστάζουν να δοκιμάσουν νέα πράγματα και διαχειρίζονται καλύτερα μια πιθανή αποτυχία.
Έχουν καλύτερη επίδοση στο σχολείο.
Διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο να εμφανίσουν προβλήματα ψυχικής υγείας.
Έχουν λιγότερες πιθανότητες να κάνουν χρήση ουσιών ή να οδηγηθούν σε άλλες αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.
Τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση:

Φοβούνται ότι δεν μπορούν να τα καταφέρουν.
Πιστεύουν ότι οι άλλοι είναι πάντα καλύτεροι από τα ίδια.
Κλείνονται στον εαυτό τους και δεν αποκτούν εύκολα φίλους και άλλες σχέσεις.
Έχουν χαμηλότερη επίδοση στα μαθήματα.
Νιώθουν ότι πρέπει πάντα να κάνουν ό,τι μπορούν για να ικανοποιούν τους άλλους και επιζητούν διαρκώς την έγκρισή τους.
Δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, καθώς τρέμουν την αποτυχία και την κριτική που ίσως επακολουθήσει.
Είναι πιθανό να θυματοποιηθούν όσο είναι παιδιά, αλλά και αργότερα στη ζωή τους.
Είναι επίσης πιθανό να ξεσπάνε σε άλλα παιδιά αναλαμβάνοντας τον ρόλο του θύτη.
Κατακλύζονται από αρνητικά αισθήματα (θλίψη, θυμό, απογοήτευση, ενοχή, ντροπή κ.λπ.) και συχνά οδηγούνται σε προβλήματα ψυχικής υγείας, όπως άγχος, κατάθλιψη κ.λπ.
Διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να υιοθετήσουν αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές ως ενήλικες (χρήση αλκοόλ και ουσιών κ.λπ.).
Επισκεφθείτε τον ειδικό, αν…

Έχετε παρατηρήσει ότι το παιδί, παρ’ όλη την υποστήριξή σας, παραμένει «κλειστό», φοβισμένο, αγχωμένο, ανασφαλές, δύσθυμο, μεμψίμοιρο, εξαιρετικά διστακτικό να δοκιμάσει νέα πράγματα και να ανοιχτεί σε φιλίες.

Απόσπασμα

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/ta-charachtiristika-ton-paidion-me-ypsil/

Παιδική ηλικία

Eίναι γεγονός ότι η δυσκολία του παιδιού να μοιραστεί πράγματα με τους συνομηλίκους του πολλές φορές αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα για τους γονείς, επειδή τους κάνει να νιώθουν άβολα.
Στην ηλικία περίπου των δύο χρόνων, όταν τα παιδιά παίζουν μαζί, παρατηρούμε ότι το καθένα προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει τα δικά του παιχνίδια και να αρπάξει όσα μπορεί από τους άλλους. Φαντάζει δύσκολο να τα μοιράζεται. Δεν είναι σπάνια η εικόνα ενός παιδιού που σπρώχνει, χτυπάει ή τραβάει τα μαλλιά, για να πάρει το παιχνίδι κάποιου άλλου.

Ωστόσο, τα παιδιά μπορούν να μάθουν σταδιακά να συνεργάζονται. Bέβαια, αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: την προσωπικότητα του παιδιού, τον τρόπο που έχει μέχρι τώρα ανατραφεί, πόσο εμπιστεύεται τους άλλους. Εξαρτάται επίσης και από τους συνομηλίκους με τους οποίους παίζει και ήδη έχει δοκιμάσει να μοιραστεί τα παιχνίδια τους. H ψύχραιμη και σταθερή στάση σας θα βοηθήσει σημαντικά το παιδί.
Τι μπορείτε να κάνετε

Να του επιτρέπετε να κρατάει ό,τι είναι δικό του και να μην το εξαναγκάζετε να το μοιράζεται. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να το βοηθάτε με ηρεμία να καταλάβει τι ανήκει στα άλλα παιδιά και να μην απαιτεί να παίρνει ό,τι είναι δικό τους.
Μέσα από την καθημερινότητα δείχνετέ του την εξοικείωση που έχετε με τους φίλους σας και την άνεσή σας να προσφέρετε πράγματα.
Μοιραστείτε πράγματα στο σπίτι με τον σύντροφό σας, προτρέψτε από νωρίς τα αδέλφια να μοιράζονται πράγματα.
Mην πέσετε στην παγίδα να συγκρίνετε το παιδί σας με άλλα παιδιά, που είναι πιο συνεργάσιμα. Επίσης, μη σκέφτεστε τι θα πουν οι άλλοι.
Eίναι προτιμότερο να παίζει το παιδί σας με ένα ή δύο συνομήλικά του και όχι με πολλά μαζί. Προτείνετέ τους μια δραστηριότητα με την οποία μπορούν να ασχοληθούν όλα μαζί, όπως οι κύβοι, τα αυτοκινητάκια κ.ά. Έτσι θα τους περάσετε το μήνυμα της συνεργασίας.
Μάθετέ του από πολύ μικρή ηλικία να ρωτάει πριν πάρει κάτι. Αυτό πρέπει να γίνεται και στο σπίτι.

Απόσπασμα

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/arneitai-na-moirastei-ta-paichnidia-to/

 

Παιδική ηλικία

Oι γονείς του δεκάχρονου Σπύρου περιγράφουν, με εμφανή ανησυχία, ότι ο γιος τους παίζει βιντεοπαιχνίδια στον ελεύθερο χρόνο του, από τα οποία τα περισσότερα είναι γεμάτα βία και φρικιαστικές σκηνές. Mάλιστα, μαζεύει το χαρτζιλίκι του και σχεδιάζει πότε θα αγοράσει το επόμενο. Προτιμά να κάθεται στο σπίτι και να παίζει από το να βγει έξω να συναντήσει κάποιον φίλο του. Στις προτάσεις τους να πάνε περίπατο, ανταποκρίνεται με μεγάλη δυσφορία και κατόπιν πίεσης.

«Tι μπορούμε να κάνουμε, πώς να τον βοηθήσουμε;» αναρωτιούνται.
Eίναι γεγονός ότι στην ηλεκτρονική εποχή που ζούμε τα σχετικά παιχνίδια έχουν κυριολεκτικά εισβάλει, με τις ευλογίες μας μάλιστα, στα περισσότερα σπιτικά. Oι πωλήσεις τους έχουν αυξηθεί εντυπωσιακά την τελευταία εικοσαετία. Kατά καιρούς έρχονται στο επίκεντρο της δημοσιότητας, δυστυχώς, εξαι€τίας των βίαιων και ανατριχιαστικών θεμάτων που κάποια από αυτά περιέχουν, καθώς και λόγω των αμφιλεγόμενων μηνυμάτων τους. Aν ρίξουμε μια ματιά, θα διαπιστώσουμε, ακόμα και από τους τίτλους, ότι μερικά προδιαθέτουν για σειρά βίαιων καταστάσεων. Aπεικονίζουν φρικιαστικά τέρατα, δολοφονίες και σκηνές τρόμου. Σε πολλά από αυτά το παιδί, για να βγει νικητής, πρέπει να προλάβει να σκοτώσει αρκετούς, διαφορετικά θα το σκοτώσουν και το παιχνίδι θα ξεκινήσει πάλι από την αρχή.
Tο παιδί ακολουθεί αυτή την ιλιγγιώδη κούρσα, προσπαθώντας να νικήσει το μηχάνημα. Βρίσκεται σε εγρήγορση, έχει ένταση, αγωνία. Ποιος θα βγει νικητής, άραγε; Όχι, πάντως, το νευρικό σύστημα του παιδιού. Ωστόσο, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι κυκλοφορούν αρκετά παιχνίδια για playstation, PC ή άλλες κονσόλες, που είναι προσεκτικά σχεδιασμένα και εισάγουν το παιδί στον κόσμο των πληροφοριών και της γνώσης.
Τι θα πρέπει να γνωρίζετε

Η σωστή επιλογή και χρήση των ηλεκτρονικών παιχνιδιών ίσως να έχει θετικά αποτελέσματα. Mπορεί να αποτελέσουν μια πολύ καλή αφορμή για ψυχαγωγία και να βοηθήσουν το παιδί να συντονίζει το μάτι με το χέρι, να αποκτήσει ταχύτητα και να χειρίζεται ταυτόχρονα διάφορα θέματα.
Επίσης το βοηθούν να υιοθετήσει έναν πιο πρακτικό και αναλυτικό τρόπο σκέψης, να γίνει πιο αποφασιστικό και να εκτονώσει την πίεση και το άγχος που ενδεχομένως βιώνει για διάφορους λόγους. Όλα αυτά, όμως, με την προϋπόθεση πως η ενασχόληση με αυτά τα παιχνίδια διαρκεί κάποιο λογικό διάστημα και πως δεν έχουν βίαιο περιεχόμενο.
Είναι σημαντικό να εξετάζετε προσεκτικά το περιεχόμενο των βιντεοπαιχνιδιών που προσφέρετε στο παιδί σας, ώστε ν’ αντιστοιχούν απολύτως στην ηλικία του.
Μην αγοράζετε παιχνίδια που είναι γεμάτα βία. Προτιμήστε αυτά που περιστρέφονται γύρω από τα σπορ (μάλιστα, κάποια πιο διαδραστικά απαιτούν την άμεση συμμετοχή του παιδιού, ωθώντας το να αναπαραστήσει κινήσεις που συνηθίζονται π.χ. στο τένις), γύρω από την ιστορία κ.λπ.
Καθορίζετε τον χρόνο που το παιδί θα ασχολείται με το ηλεκτρονικό παιχνίδι· αυτός δεν πρέπει να υπερβαίνει τη μισή με μία ώρα.
Μη μένετε ήσυχοι επειδή το παιδί απασχολείται και δεν σας ενοχλεί· αντίθετα, επιμείνετε στην τήρηση του ωραρίου χρήσης.
Μην επιτρέπετε στο παιδί να παίζει βιντεοπαιχνίδια όταν είναι σε ένταση, με την ιδέα ότι θα χαλαρώσει, ούτε πριν πάει για ύπνο. Τα παιδιά που απασχολούνται συστηματικά και αρκετή ώρα με ηλεκτρονικά παιχνίδια που είναι γεμάτα βία μπορεί να παρουσιάσουν, σε συνδυασμό και με άλλες παραμέτρους, ανησυχία, ένταση, αυξημένη κινητικότητα, φοβίες και διαταραχές στον ύπνο.
Όταν η χρήση των παιχνιδιών αυτών είναι υπερβολική και συνδυάζεται με αϋπνία, κούραση ή ψυχική ένταση, μπορεί σε παιδιά που παρουσιάζουν προδιάθεση να προκαλέσει επιληπτικούς σπασμούς.
Η υπερβολική ενασχόληση με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια μπορεί να οδηγήσει επίσης στη διαταραχή του gaming (ICD-11, ΠΟΥ, 2018). Τα παιδιά με τη συγκεκριμένη διαταραχή ιεραρχούν πρώτο το παιχνίδι σε σχέση με όλες τους τις υπόλοιπες δραστηριότητες και υποχρεώσεις, με αποτέλεσμα να μειώνεται σοβαρά η λειτουργικότητά τους στην καθημερινή τους ζωή.
Όταν το παιδί παίζει κάποιο παιχνίδι οθόνης, μην του επιτρέπετε να κολλάει κυριολεκτικά σε αυτήν, αλλά φροντίστε να συνηθίσει να κρατάει μια απόσταση τουλάχιστον δύο μέτρα από την τηλεόραση και περίπου ένα μέτρο από τον υπολογιστή.
Ενθαρρύνετέ το να συναντά τους φίλους του και να αθλείται.
Η επιλογή του ηλεκτρονικού παιχνιδιού αποτελεί και δική σας ευθύνη.
Αφιερώνετε καθημερινά έστω και λίγο χρόνο για να επικοινωνείτε με το παιδί σας.

Απόσπασμα

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/thelei-ilektronika-epilexte-sosta/

Παιδική ηλικία

Η οκτάχρονη Κατερίνα είναι αρνητική στο να δοκιμάζει καινούρια πράγματα, επειδή νομίζει ότι δεν θα τα καταφέρει και όλοι θα την κοροϊδεύουν. Ακόμα όμως και στους τομείς που είναι καλή, όπως η ζωγραφική, η ίδια πιστεύει ότι δεν έχει ταλέντο. Στη σχέση της με τις φίλες της είναι μαζεμένη, δεν εκφράζει την άποψή της, ενώ συνήθως ακολουθεί αυτά που θα της πουν. Αρκετές φορές κάνει παράπονα στους γονείς της για τις φίλες της.

Οι γονείς της προσπαθούν, όπως λένε, να την υποστηρίξουν, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι, επειδή είναι το μοναδικό τους παιδί, την παραχαϊδεύουν, σπεύδοντας και οι δύο να ικανοποιήσουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες της προτού καν τις εκστομίσει. Βλέποντας, όμως, ότι χρόνο με τον χρόνο η κόρη τους δείχνει ολοένα και πιο μεγάλη ανασφάλεια και κατανοώντας πως αυτό οφείλεται στην ελλειμματική αυτοεκτίμησή της, προβληματίζονται μήπως δεν κάνουν κάτι σωστά, με αποτέλεσμα το παιδί να μην αναλαμβάνει εύκολα πρωτοβουλίες και να δείχνει τόσο μεγάλο φόβο.
Αυτοεκτίμηση είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και την αξία μας ως άτομα.

Η ικανότητα που έχει κάθε άτομο να αντιλαμβάνεται και να αναγνωρίζει τα θετικά του στοιχεία είναι ένα από τα σημαντικότερα εφόδια στη ζωή του. Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, τις ικανότητές μας, τα προσόντα και τα ταλέντα μας μπορεί να μας ανοίξει ή να μας κλείσει δρόμους με τρόπο που ίσως δεν φανταζόμαστε.

Είναι γεγονός ότι το πώς βλέπουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας συχνά επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό και το πώς μας βλέπουν οι άλλοι, έστω κι αν ενίοτε αυτό μας είναι δύσκολο να το κατανοήσουμε. Μάλιστα, μια πολύ πρόσφατη μεταανάλυση 52 παλαιότερων ερευνών με συνολικά πάνω από 47.000 συμμετέχοντες τεσσάρων έως εβδομήντα έξι χρόνων, που προέρχονται από πολλές χώρες του κόσμου, έδειξε ότι οι άνθρωποι με υγιή αυτοεκτίμηση αποκτούν και υγιείς σχέσεις με την οικογένεια, τους φίλους, τους συνεργάτες τους κ.λπ., ενώ συγχρόνως ισχύει και το αντίστροφο. Δηλαδή, οι υγιείς σχέσεις στη ζωή μας, αρχικά με τους γονείς μας και στη συνέχεια με άλλους ανθρώπους, μας βοηθούν να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμησή μας (Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία – APA, 2019). Αντίθετα, τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές και άλλα προβλήματα που σχετίζονται με την ψυχική υγεία (χρήση ουσιών, διαταραχές στην πρόσληψη τροφής κ.λπ.).

Aπόσπασμα - ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/aytoektimisi-ena-megalo-kefalaio-sti/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.