Ιουλίου 27, 2021

Παιδική ηλικία

O σχολικός εκφοβισμός –το γνωστό σε όλους μας πια bullying– δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο ανάμεσα στους εφήβους. Δυστυχώς, ανάλογα περιστατικά σημειώνονται και σε μικρότερες ηλικίες.
Όταν λέμε σχολικό εκφοβισμό, εννοούμε κάθε επιθετική συμπεριφορά που εκδηλώνεται συστηματικά απέναντι σε ένα παιδί από ένα ή περισσότερα παιδιά, συνήθως συνομήλικα ή μεγαλύτερά του. Στο bullying η επίθεση είναι απρόκλητη και αφορμή γι’ αυτήν μπορεί να αποτελέσει κάτι πολύ απλό, όπως π.χ. η εμφάνιση του θύματος, η καταγωγή του, η κοινωνική του κατάσταση, η συστολή του κ.λπ.
Σκοπός των «νταήδων» είναι να προκαλέσουν σωματικό και ψυχικό πόνο και να επιβάλουν την ισχύ τους αδιαφορώντας εντελώς για τις συνέπειες που υφίστανται τα θύματά τους.
Ο εκφοβισμός μπορεί να συμβεί παντού, κυρίως όμως συμβαίνει στο σχολείο, και μπορεί να είναι λεκτικός (προσβολές, ειρωνεία κ.λπ.), σωματικός (σπρώξιμο, γροθιές κ.ο.κ.), έμμεσος ή συναισθηματικός/κοινωνικός (αποκλεισμός του θύματος από τις παρέες, διασπορά φημών κ.λπ.), σεξουαλικός (αγγίγματα, κατέβασμα εσωρούχου κ.λπ.) και ψηφιακός, ο οποίος περιλαμβάνει απειλές και εξευτελισμό του παιδιού μέσω του διαδικτύου (διαρροή πληροφοριών, αποστολή υβριστικών μηνυμάτων κ.λπ.). Όλα αυτά ασφαλώς έχουν σημαντικές επιπτώσεις στα παιδιά θύματα, που υποφέρουν από έντονο άγχος, ανασφάλεια, φοβίες, πτώση της σχολικής τους επίδοσης, ψυχοσωματικά συμπτώματα (πονοκεφάλους, στομαχόπονους, εμετούς κ.λπ.), διαταραχές στον ύπνο, κατάθλιψη, αυτοκτονικό ιδεασμό κ.ά.
Τι σας συμβουλεύω για να το προλάβετε

Το παιδί σας πρέπει να νιώθει ότι μπορεί να σας πει τα πάντα χωρίς να φοβάται. Φροντίστε όλοι οι δίαυλοι επικοινωνίας μαζί του να είναι ανοιχτοί.
Δείξτε του ότι η βία, σε κάθε μορφή της, είναι ανεπίτρεπτη, τόσο να την ασκείς όσο και να τη δέχεσαι. Εξηγήστε του επίσης ότι ποτέ δεν λύνουμε τις διαφορές μας με τέτοιον τρόπο. Θα το καταφέρετε αν εσείς οι ίδιοι την αφήσετε έξω από το σπίτι σας και δηλώνετε απερίφραστα αυτή την πεποίθησή σας σε κάθε ευκαιρία (αν, π.χ., δείτε κάτι σχετικό στις ειδήσεις).
Μεγαλώστε το παιδί σας τονώνοντάς του την αυτοεκτίμηση και την υγιή κοινωνικότητα. Αυτά τα δύο στοιχεία θα το βοη€θήσουν να μην καταλήξει στην κατηγορία των θυμάτων αλλά ούτε και σ’ εκείνη των νταήδων.
Συχνά ο εκφοβισμός σχετίζεται με το κακό κλίμα που μπορεί να επικρατεί στην οικογένεια, το οποίο δημιουργεί τις συνθήκες για να γίνει ένα παιδί θύμα είτε θύτης. Μήπως ισχύει κάτι τέτοιο και στη δική σας οικογένεια;
Πίσω από την τάση ενός παιδιού να υποκινεί ή να δέχεται τον εκφοβισμό μπορεί επίσης να κρύβεται κάποια ψυχική διαταραχή (π.χ. κατάθλιψη). Δείξτε προσοχή και αναζητήστε βοήθεια.
Μάθετε στο παιδί σας πώς να υπερασπίζεται τον εαυτό του και τους άλλους. Πείτε του να δείχνει αδιαφορία στα πειράγματα, να λέει σταθερά στον επίδοξο «δράστη» να μην το ενοχλεί, να διεκδικεί δίκαια τον χώρο του και, ασφαλώς, να ζητήσει βοήθεια αμέσως μόλις τη χρειαστεί, μιλώντας στους δασκάλους του αλλά και σ’ εσάς.
Διδάξτε του να αποδέχεται κάθε άνθρωπο, όσο διαφορετικός και αν του φαίνεται από τον εαυτό του. Το ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε και ίσοι.
Φροντίστε να έχετε επαφή με τους δασκάλους του παιδιού για κάθε ζήτημα που μπορεί να το αφορά και όχι μόνο για τα μαθήματα.
Αν νιώθετε ότι χρειάζεστε παραπάνω βοήθεια, απευθυνθείτε σε έναν ψυχολόγο, για να σας προτείνει τρόπους πρόληψης και αντιμετώπισης.

Απόσπασμα

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/scholikos-ekfovismos-to-gnosto-se-ol/

Παιδική ηλικία

Oι γονείς της πεντάχρονης Mαργαρίτας ζήτησαν τη βοήθειά μου, επειδή η μικρή μας φίλη δεν αποχωρίζεται την πιπίλα της. Tην έχει, μάλιστα, κρεμασμένη στον λαιμό της και σε κάθε ευκαιρία τη χρησιμοποιεί. «Στο νηπιαγωγείο όπου πηγαίνει, έπειτα από συζήτηση με τη δασκάλα, δέχθηκε τελικά να την αφήνει στην τσάντα της. Στο σπίτι μας όμως δεν ισχύει αυτό. Σε κάθε δραστηριότητα, η πιπίλα τής κρατά συντροφιά. Tα παιδιά θα αρχίσουν να την κοροϊδεύουν. Πραγματικά, δεν γνωρίζουμε πώς να το χειριστούμε» λένε οι γονείς της.
Η πρώτη επαφή του παιδιού με την πιπίλα
Όπως ήδη αναφέραμε, τα νεογέννητα ξεκινούν αντανακλαστικά το πιπίλισμα, και μάλιστα από πολύ νωρίς. Συγκεκριμένα, από την ενδομήτρια ζωή τους, τα έμβρυα αρχίζουν να… προπονούνται στο πιπίλισμα, ώστε από την πρώτη στιγμή που θα βρεθούν εμπρός στη θηλή της μητέρας ή στο μπιμπερό να είναι έτοιμα να καταναλώσουν το γεύμα τους.
Aρκετοί γονείς, όμως, θεωρούν ότι η πιπίλα αποτελεί την καλύτερη συντροφιά-παρηγοριά για το βρέφος τους, που το ηρεμεί όταν κλαίει ή γκρινιάζει για οποιονδήποτε λόγο. Έτσι, από νωρίς το συνηθίζουν να τη χρησιμοποιεί. Συχνά βλέπουμε τρίχρονα ή και τετράχρονα παιδιά να πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό και να κρατούν μερικές φορές όχι μόνο μια πιπίλα αλλά δύο και τρεις! Aλίμονο, αν τολμήσει κάποιος να τις πάρει ή να τις κρύψει. Θα γίνει θορυβώδες επεισόδιο, το παιδί θα ξεσπάσει σε γοερά κλάματα αναζητώντας τη συντροφιά του: τις πιπίλες του.
Πώς θα την κόψετε

Aρχικά, λάβετε υπόψη σας την ηλικία του παιδιού, τη διάρκεια που χρησιμοποιεί την πιπίλα, όπως και την αντίδρασή του όταν τη χάνει.
Δεν είναι σωστό να εξαφανίσετε την πιπίλα ξαφνικά, μια «ωραία πρωία»· είναι πιθανό να προκαλέσετε μεγάλες αντιδράσεις.
Mειώνετε σταδιακά τον χρόνο που έχει την πιπίλα στο στόμα. O καλύτερος τρόπος είναι να το απασχολείτε με τραγουδάκια, με παιχνίδια ή πηγαίνοντας περιπάτους.
Δίνετε έμφαση στην επαφή του με παιδιά της ηλικίας του.
Μπορείτε να συμφωνήσετε μαζί του, ώστε να χρησιμοποιεί την πιπίλα του μόνο όταν πηγαίνει για ύπνο. Ακόμα καλύτερα είναι να ορίσετε μια ημερομηνία-ορόσημο, για να την κόψει τελείως με τη θέλησή του.
Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το απειλείτε ή να το τιμωρείτε επειδή κάνει «κακά πράγματα», επειδή έτσι του δημιουργείτε ενοχές, άγχος και φόβο.
Tα περισσότερα παιδιά μέχρι τα πέντε τους χρόνια έχουν σταματήσει μόνα τους ή με τη συνεργασία της νηπιαγωγού τη χρήση της πιπίλας.
Όταν το παιδί είναι πάνω από πέντε χρόνων και δυσκολεύεται να κόψει αυτήν τη συνήθεια, ίσως είναι καλύτερα να ζητήσετε τη βοήθεια ενός ειδικού. Πιθανόν, εκτός από την πιπίλα, το παιδί να παρουσιάζει και άλλες «κακές» συνήθειες.

Απόσπασμα

https://akappatou.gr/pipila-einai-eykolo-na-ti-stamatisei-t/

Παιδική ηλικία

Εστιάστε στα δυνατά σημεία του παιδιού σας. Προσπαθήστε να ανακαλύψετε τις κλίσεις, τα χαρίσματά του και τα πράγματα που αγαπά και βοηθήστε το να τα καλλιεργήσει.
Ενθαρρύνετε το παιδί από πολύ μικρό να δοκιμάζει καινούρια πράγματα. Δείξτε του τον τρόπο χωρίς να το πιέζετε, βοηθήστε το να ξαναπροσπαθήσει αν δεν τα καταφέρει, επαινέστε το για το θάρρος του και μην το κρίνετε για τα οποιαδήποτε αποτελέσματα. Βοηθήστε το να καταλάβει ότι, άμα δεν τολμήσει κάτι, δεν θα μάθει ποτέ τι μπορεί να του προσφέρει αυτό.


Τα παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση:
Έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.
Χτίζουν υγιείς φιλίες και σχέσεις.
Έχουν καλύτερη επαφή με το συναίσθημά τους.
Δεν διστάζουν να δοκιμάσουν νέα πράγματα και διαχειρίζονται καλύτερα μια πιθανή αποτυχία.
Έχουν καλύτερη επίδοση στο σχολείο.
Διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο να εμφανίσουν προβλήματα ψυχικής υγείας.
Έχουν λιγότερες πιθανότητες να κάνουν χρήση ουσιών ή να οδηγηθούν σε άλλες αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.
Τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση:

Φοβούνται ότι δεν μπορούν να τα καταφέρουν.
Πιστεύουν ότι οι άλλοι είναι πάντα καλύτεροι από τα ίδια.
Κλείνονται στον εαυτό τους και δεν αποκτούν εύκολα φίλους και άλλες σχέσεις.
Έχουν χαμηλότερη επίδοση στα μαθήματα.
Νιώθουν ότι πρέπει πάντα να κάνουν ό,τι μπορούν για να ικανοποιούν τους άλλους και επιζητούν διαρκώς την έγκρισή τους.
Δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, καθώς τρέμουν την αποτυχία και την κριτική που ίσως επακολουθήσει.
Είναι πιθανό να θυματοποιηθούν όσο είναι παιδιά, αλλά και αργότερα στη ζωή τους.
Είναι επίσης πιθανό να ξεσπάνε σε άλλα παιδιά αναλαμβάνοντας τον ρόλο του θύτη.
Κατακλύζονται από αρνητικά αισθήματα (θλίψη, θυμό, απογοήτευση, ενοχή, ντροπή κ.λπ.) και συχνά οδηγούνται σε προβλήματα ψυχικής υγείας, όπως άγχος, κατάθλιψη κ.λπ.
Διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να υιοθετήσουν αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές ως ενήλικες (χρήση αλκοόλ και ουσιών κ.λπ.).
Επισκεφθείτε τον ειδικό, αν…

Έχετε παρατηρήσει ότι το παιδί, παρ’ όλη την υποστήριξή σας, παραμένει «κλειστό», φοβισμένο, αγχωμένο, ανασφαλές, δύσθυμο, μεμψίμοιρο, εξαιρετικά διστακτικό να δοκιμάσει νέα πράγματα και να ανοιχτεί σε φιλίες.

Απόσπασμα

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/ta-charachtiristika-ton-paidion-me-ypsil/

Παιδική ηλικία

Eίναι γεγονός ότι η δυσκολία του παιδιού να μοιραστεί πράγματα με τους συνομηλίκους του πολλές φορές αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα για τους γονείς, επειδή τους κάνει να νιώθουν άβολα.
Στην ηλικία περίπου των δύο χρόνων, όταν τα παιδιά παίζουν μαζί, παρατηρούμε ότι το καθένα προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει τα δικά του παιχνίδια και να αρπάξει όσα μπορεί από τους άλλους. Φαντάζει δύσκολο να τα μοιράζεται. Δεν είναι σπάνια η εικόνα ενός παιδιού που σπρώχνει, χτυπάει ή τραβάει τα μαλλιά, για να πάρει το παιχνίδι κάποιου άλλου.

Ωστόσο, τα παιδιά μπορούν να μάθουν σταδιακά να συνεργάζονται. Bέβαια, αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: την προσωπικότητα του παιδιού, τον τρόπο που έχει μέχρι τώρα ανατραφεί, πόσο εμπιστεύεται τους άλλους. Εξαρτάται επίσης και από τους συνομηλίκους με τους οποίους παίζει και ήδη έχει δοκιμάσει να μοιραστεί τα παιχνίδια τους. H ψύχραιμη και σταθερή στάση σας θα βοηθήσει σημαντικά το παιδί.
Τι μπορείτε να κάνετε

Να του επιτρέπετε να κρατάει ό,τι είναι δικό του και να μην το εξαναγκάζετε να το μοιράζεται. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να το βοηθάτε με ηρεμία να καταλάβει τι ανήκει στα άλλα παιδιά και να μην απαιτεί να παίρνει ό,τι είναι δικό τους.
Μέσα από την καθημερινότητα δείχνετέ του την εξοικείωση που έχετε με τους φίλους σας και την άνεσή σας να προσφέρετε πράγματα.
Μοιραστείτε πράγματα στο σπίτι με τον σύντροφό σας, προτρέψτε από νωρίς τα αδέλφια να μοιράζονται πράγματα.
Mην πέσετε στην παγίδα να συγκρίνετε το παιδί σας με άλλα παιδιά, που είναι πιο συνεργάσιμα. Επίσης, μη σκέφτεστε τι θα πουν οι άλλοι.
Eίναι προτιμότερο να παίζει το παιδί σας με ένα ή δύο συνομήλικά του και όχι με πολλά μαζί. Προτείνετέ τους μια δραστηριότητα με την οποία μπορούν να ασχοληθούν όλα μαζί, όπως οι κύβοι, τα αυτοκινητάκια κ.ά. Έτσι θα τους περάσετε το μήνυμα της συνεργασίας.
Μάθετέ του από πολύ μικρή ηλικία να ρωτάει πριν πάρει κάτι. Αυτό πρέπει να γίνεται και στο σπίτι.

Απόσπασμα

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/arneitai-na-moirastei-ta-paichnidia-to/

 

Παιδική ηλικία

Oι γονείς του δεκάχρονου Σπύρου περιγράφουν, με εμφανή ανησυχία, ότι ο γιος τους παίζει βιντεοπαιχνίδια στον ελεύθερο χρόνο του, από τα οποία τα περισσότερα είναι γεμάτα βία και φρικιαστικές σκηνές. Mάλιστα, μαζεύει το χαρτζιλίκι του και σχεδιάζει πότε θα αγοράσει το επόμενο. Προτιμά να κάθεται στο σπίτι και να παίζει από το να βγει έξω να συναντήσει κάποιον φίλο του. Στις προτάσεις τους να πάνε περίπατο, ανταποκρίνεται με μεγάλη δυσφορία και κατόπιν πίεσης.

«Tι μπορούμε να κάνουμε, πώς να τον βοηθήσουμε;» αναρωτιούνται.
Eίναι γεγονός ότι στην ηλεκτρονική εποχή που ζούμε τα σχετικά παιχνίδια έχουν κυριολεκτικά εισβάλει, με τις ευλογίες μας μάλιστα, στα περισσότερα σπιτικά. Oι πωλήσεις τους έχουν αυξηθεί εντυπωσιακά την τελευταία εικοσαετία. Kατά καιρούς έρχονται στο επίκεντρο της δημοσιότητας, δυστυχώς, εξαι€τίας των βίαιων και ανατριχιαστικών θεμάτων που κάποια από αυτά περιέχουν, καθώς και λόγω των αμφιλεγόμενων μηνυμάτων τους. Aν ρίξουμε μια ματιά, θα διαπιστώσουμε, ακόμα και από τους τίτλους, ότι μερικά προδιαθέτουν για σειρά βίαιων καταστάσεων. Aπεικονίζουν φρικιαστικά τέρατα, δολοφονίες και σκηνές τρόμου. Σε πολλά από αυτά το παιδί, για να βγει νικητής, πρέπει να προλάβει να σκοτώσει αρκετούς, διαφορετικά θα το σκοτώσουν και το παιχνίδι θα ξεκινήσει πάλι από την αρχή.
Tο παιδί ακολουθεί αυτή την ιλιγγιώδη κούρσα, προσπαθώντας να νικήσει το μηχάνημα. Βρίσκεται σε εγρήγορση, έχει ένταση, αγωνία. Ποιος θα βγει νικητής, άραγε; Όχι, πάντως, το νευρικό σύστημα του παιδιού. Ωστόσο, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι κυκλοφορούν αρκετά παιχνίδια για playstation, PC ή άλλες κονσόλες, που είναι προσεκτικά σχεδιασμένα και εισάγουν το παιδί στον κόσμο των πληροφοριών και της γνώσης.
Τι θα πρέπει να γνωρίζετε

Η σωστή επιλογή και χρήση των ηλεκτρονικών παιχνιδιών ίσως να έχει θετικά αποτελέσματα. Mπορεί να αποτελέσουν μια πολύ καλή αφορμή για ψυχαγωγία και να βοηθήσουν το παιδί να συντονίζει το μάτι με το χέρι, να αποκτήσει ταχύτητα και να χειρίζεται ταυτόχρονα διάφορα θέματα.
Επίσης το βοηθούν να υιοθετήσει έναν πιο πρακτικό και αναλυτικό τρόπο σκέψης, να γίνει πιο αποφασιστικό και να εκτονώσει την πίεση και το άγχος που ενδεχομένως βιώνει για διάφορους λόγους. Όλα αυτά, όμως, με την προϋπόθεση πως η ενασχόληση με αυτά τα παιχνίδια διαρκεί κάποιο λογικό διάστημα και πως δεν έχουν βίαιο περιεχόμενο.
Είναι σημαντικό να εξετάζετε προσεκτικά το περιεχόμενο των βιντεοπαιχνιδιών που προσφέρετε στο παιδί σας, ώστε ν’ αντιστοιχούν απολύτως στην ηλικία του.
Μην αγοράζετε παιχνίδια που είναι γεμάτα βία. Προτιμήστε αυτά που περιστρέφονται γύρω από τα σπορ (μάλιστα, κάποια πιο διαδραστικά απαιτούν την άμεση συμμετοχή του παιδιού, ωθώντας το να αναπαραστήσει κινήσεις που συνηθίζονται π.χ. στο τένις), γύρω από την ιστορία κ.λπ.
Καθορίζετε τον χρόνο που το παιδί θα ασχολείται με το ηλεκτρονικό παιχνίδι· αυτός δεν πρέπει να υπερβαίνει τη μισή με μία ώρα.
Μη μένετε ήσυχοι επειδή το παιδί απασχολείται και δεν σας ενοχλεί· αντίθετα, επιμείνετε στην τήρηση του ωραρίου χρήσης.
Μην επιτρέπετε στο παιδί να παίζει βιντεοπαιχνίδια όταν είναι σε ένταση, με την ιδέα ότι θα χαλαρώσει, ούτε πριν πάει για ύπνο. Τα παιδιά που απασχολούνται συστηματικά και αρκετή ώρα με ηλεκτρονικά παιχνίδια που είναι γεμάτα βία μπορεί να παρουσιάσουν, σε συνδυασμό και με άλλες παραμέτρους, ανησυχία, ένταση, αυξημένη κινητικότητα, φοβίες και διαταραχές στον ύπνο.
Όταν η χρήση των παιχνιδιών αυτών είναι υπερβολική και συνδυάζεται με αϋπνία, κούραση ή ψυχική ένταση, μπορεί σε παιδιά που παρουσιάζουν προδιάθεση να προκαλέσει επιληπτικούς σπασμούς.
Η υπερβολική ενασχόληση με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια μπορεί να οδηγήσει επίσης στη διαταραχή του gaming (ICD-11, ΠΟΥ, 2018). Τα παιδιά με τη συγκεκριμένη διαταραχή ιεραρχούν πρώτο το παιχνίδι σε σχέση με όλες τους τις υπόλοιπες δραστηριότητες και υποχρεώσεις, με αποτέλεσμα να μειώνεται σοβαρά η λειτουργικότητά τους στην καθημερινή τους ζωή.
Όταν το παιδί παίζει κάποιο παιχνίδι οθόνης, μην του επιτρέπετε να κολλάει κυριολεκτικά σε αυτήν, αλλά φροντίστε να συνηθίσει να κρατάει μια απόσταση τουλάχιστον δύο μέτρα από την τηλεόραση και περίπου ένα μέτρο από τον υπολογιστή.
Ενθαρρύνετέ το να συναντά τους φίλους του και να αθλείται.
Η επιλογή του ηλεκτρονικού παιχνιδιού αποτελεί και δική σας ευθύνη.
Αφιερώνετε καθημερινά έστω και λίγο χρόνο για να επικοινωνείτε με το παιδί σας.

Απόσπασμα

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/thelei-ilektronika-epilexte-sosta/

Παιδική ηλικία

Η οκτάχρονη Κατερίνα είναι αρνητική στο να δοκιμάζει καινούρια πράγματα, επειδή νομίζει ότι δεν θα τα καταφέρει και όλοι θα την κοροϊδεύουν. Ακόμα όμως και στους τομείς που είναι καλή, όπως η ζωγραφική, η ίδια πιστεύει ότι δεν έχει ταλέντο. Στη σχέση της με τις φίλες της είναι μαζεμένη, δεν εκφράζει την άποψή της, ενώ συνήθως ακολουθεί αυτά που θα της πουν. Αρκετές φορές κάνει παράπονα στους γονείς της για τις φίλες της.

Οι γονείς της προσπαθούν, όπως λένε, να την υποστηρίξουν, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι, επειδή είναι το μοναδικό τους παιδί, την παραχαϊδεύουν, σπεύδοντας και οι δύο να ικανοποιήσουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες της προτού καν τις εκστομίσει. Βλέποντας, όμως, ότι χρόνο με τον χρόνο η κόρη τους δείχνει ολοένα και πιο μεγάλη ανασφάλεια και κατανοώντας πως αυτό οφείλεται στην ελλειμματική αυτοεκτίμησή της, προβληματίζονται μήπως δεν κάνουν κάτι σωστά, με αποτέλεσμα το παιδί να μην αναλαμβάνει εύκολα πρωτοβουλίες και να δείχνει τόσο μεγάλο φόβο.
Αυτοεκτίμηση είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και την αξία μας ως άτομα.

Η ικανότητα που έχει κάθε άτομο να αντιλαμβάνεται και να αναγνωρίζει τα θετικά του στοιχεία είναι ένα από τα σημαντικότερα εφόδια στη ζωή του. Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, τις ικανότητές μας, τα προσόντα και τα ταλέντα μας μπορεί να μας ανοίξει ή να μας κλείσει δρόμους με τρόπο που ίσως δεν φανταζόμαστε.

Είναι γεγονός ότι το πώς βλέπουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας συχνά επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό και το πώς μας βλέπουν οι άλλοι, έστω κι αν ενίοτε αυτό μας είναι δύσκολο να το κατανοήσουμε. Μάλιστα, μια πολύ πρόσφατη μεταανάλυση 52 παλαιότερων ερευνών με συνολικά πάνω από 47.000 συμμετέχοντες τεσσάρων έως εβδομήντα έξι χρόνων, που προέρχονται από πολλές χώρες του κόσμου, έδειξε ότι οι άνθρωποι με υγιή αυτοεκτίμηση αποκτούν και υγιείς σχέσεις με την οικογένεια, τους φίλους, τους συνεργάτες τους κ.λπ., ενώ συγχρόνως ισχύει και το αντίστροφο. Δηλαδή, οι υγιείς σχέσεις στη ζωή μας, αρχικά με τους γονείς μας και στη συνέχεια με άλλους ανθρώπους, μας βοηθούν να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμησή μας (Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία – APA, 2019). Αντίθετα, τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές και άλλα προβλήματα που σχετίζονται με την ψυχική υγεία (χρήση ουσιών, διαταραχές στην πρόσληψη τροφής κ.λπ.).

Aπόσπασμα - ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/aytoektimisi-ena-megalo-kefalaio-sti/

Παιδική ηλικία

Αρκετά παιδιά, κάποια στιγμή στην παιδική τους ηλικία, μπορεί να αποφασίσουν να πάρουν κάποιο αντικείμενο χωρίς να ρωτήσουν. Οι γονείς πανικοβάλλονται και δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν την κατάσταση. Γεμάτοι ανησυχία αναρωτιούνται: «Πώς γίνεται το παιδί μου να είναι κλέφτης; Αφού του παρέχω τα πάντα, γιατί το έκανε αυτό;».

Κατ’ αρχάς το να χαρακτηρίσουμε ένα παιδί «κλέφτη» είναι άδικο και αχρείαστο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να δείξουμε μεγάλη προσοχή και ενδιαφέρον. Είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε ότι μιλάμε για κλοπή μετά την ηλικία των επτά ετών, οπότε έχει ξεκινήσει η φοίτηση του παιδιού στο δημοτικό, έχει προχωρήσει η κοινωνικοποίησή του και μπορεί να διακρίνει ότι δεν παίρνουμε κάποιο αντικείμενο που δεν μας ανήκει χωρίς να πληρώσουμε ή να ρωτήσουμε. Στις πιο μικρές ηλικίες, αυτό δεν γίνεται πλήρως αντιληπτό.
Γιατί το κάνουν
• Ειδικά στην προσχολική ηλικία, τα παιδιά μπορεί να «κλέψουν» κάτι επειδή απλώς τους αρέσει. Σε αυτή τη φάση δεν μπορούν ακόμη να αντιληφθούν πλήρως την ηθική διάσταση της κλοπής· κυριαρχεί μέσα τους η ανάγκη να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους. Επιπλέον, δεν μπορούν να κατανοήσουν την αξία και τον σκοπό των χρημάτων ως συναλλακτικού μέσου, ότι δηλαδή, για να αποκτήσουμε κάτι, πρέπει να το πληρώσουμε. Τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν για ποιον λόγο δεν πρέπει να πάρουν κάτι που βρίσκεται εκεί μπροστά τους.
• Παιδιά κάθε ηλικίας μπορεί να καταφύγουν στην κλοπή αναζητώντας έναν τρόπο να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των γονιών τους, καθώς μπορεί να αισθάνονται παραμελημένα.
• Παιδιά με πολύ αυστηρούς γονείς μπορεί να καταφύγουν στην κλοπή επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο να αντισταθμίσουν την έλλειψη στοργής και τρυφερότητας.
• Σε πιο μεγάλες ηλικίες, τα παιδιά μπορεί να ξεκινήσουν να κλέβουν, παρότι γνωρίζουν πια ότι δεν πρέπει να το κάνουν, επειδή ίσως δεν έχουν ακόμη αναπτύξει αρκετά την ενσυναίσθησή τους.
• Μπορεί να θέλουν να εκδικηθούν έναν συμμαθητή ή συμμαθήτριά τους που ίσως ζηλεύουν.
• Ενδέχεται να το κάνουν εντελώς απερίσκεπτα ή επειδή επιθυμούν να αποκτήσουν όλο και περισσότερα από τα αγαθά που βλέπουν στις διαφημίσεις των ΜΜΕ.
• Κάποια παιδιά μπορεί επίσης να κλέψουν κάτι που επιθυμούν πολύ αλλά δεν μπορούν να το αποκτήσουν, είτε εξαιτίας της οικονομικής αδυναμίας της οικογένειάς τους είτε επειδή ξέρουν ότι οι γονείς τους θα τους το αρνηθούν. Όμως, η λαχτάρα τους υπερνικά κάθε εμπόδιο και ενδοιασμό.
• Η κλοπή μπορεί επίσης να είναι η αντίδραση του παιδιού σε μια πολύ στρεσογόνο περίοδο (διαζύγιο γονέων, αλλαγή σχολείου κ.λπ.)
.• Τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι πιθανό να κλέψουν κάτι απλώς και μόνο για να αποδείξουν στον εαυτό τους –ή και στους άλλους, αν «συλληφθούν»– ότι έχουν την τόλμη να κάνουν πράγματα για τα οποία κανείς δεν τα θεωρεί ικανά.
• Τα παιδιά που πέφτουν θύματα εκφοβισμού συχνά εξαναγκάζονται από τους βασανιστές τους να κλέβουν.
• Όσο πλησιάζουν στην εφηβεία, τα παιδιά μπορεί κάποτε να ξεκινήσουν να κλέβουν, θεωρώντας την κλοπή μια μορφή επανάστασης ενάντια στους κανόνες που τους έχουν τεθεί και από τους οποίους θέλουν να ξεφύγουν κ.ο.κ.

Από το βιβλίο μου

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου ψυχολόγο - παιδοψυχολόγο

Λίγο προτού πάει για ύπνο. Σ’ αυτή την περίπτωση, ίσως είναι κουρασμένο, και αυτός είναι ένας τρόπος να χαλαρώσει. Δοκιμάστε να το βάζετε για ύπνο λίγο πιο νωρίς.
Όταν έχετε επισκέψεις. Ίσως νιώθει παραμελημένο και παρηγορείται με τον δικό του, οικείο τρόπο. Bοηθήστε το να προσαρμοστεί με τους επισκέπτες στο σπίτι, αφιερώνοντάς του περισσότερη προσοχή.
Όταν το έχετε μαλώσει, το πιπίλισμα του δαχτύλου είναι ίσως ο τρόπος που διαθέτει για να ηρεμήσει από την ένταση που νιώθει.
Όταν δεν ασχολείστε μαζί του όσο το ίδιο έχει ανάγκη, με αποτέλεσμα να αναζητά παρηγοριά στη δακτυλολειχία. Αυτή το ανακουφίζει. Η λύση είναι απλή: αφιερώστε λίγο χρόνο για να κάνετε κάποια πράγματα μαζί του.
Τι θα πρέπει να γνωρίζετε

Δεν χρειάζεται ν’ ανησυχείτε, ακόμα κι αν θεωρείτε ότι το παιδί σας έχει «μεγαλώσει» είναι δηλαδή τριών τεσσάρων χρόνων και εξακολουθεί να βάζει το χέρι στο στόμα και να κάνει πιπίλα.
Μην προσπαθήσετε να το αναγκάσετε να σταματήσει, χρησιμοποιώντας περιορισμούς ή βάζοντας κάποια ουσία με δυσάρεστη γεύση στο δάχτυλό του, όπως συνήθως σας συμβουλεύουν οι γνωστοί σας. Όλα αυτά δεν θα φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Eίναι βέβαιο ότι απλώς θα νιώσει ακόμα πιο άσχημα και η επιθυμία του να πιπιλάει το δάχτυλό του θα αυξηθεί περισσότερο από πριν.
Προσπαθήστε να του εξηγήσετε για ποιον λόγο θα ήταν καλό να σταματήσει να το κάνει (επειδή μπορεί να μεταφέρει με τα χέρια του μικρόβια στο στόμα του, επειδή έτσι κρύβει το χαμόγελό του κ.λπ.).
Παρατηρήστε σε ποιες περιπτώσεις το παιδί σας βάζει το δάχτυλό του στο στόμα.
Ρωτήστε το αν θα ήθελε να σταματήσει και συμφωνήστε μαζί, ή και σε συνεργασία με την παιδαγωγό στον παιδικό σταθμό, το πώς και το πότε. Μπορείτε π.χ. να ορίσετε ως ημέρα διακοπής, ή έστω ελάττωσης του πιπιλίσματος, ένα Σαββατοκύριακο, τα γενέθλιά του, τη γιορτή του, την Πρωτοχρονιά κ.ο.κ.
Tα περισσότερα παιδιά θα ξεπεράσουν αυτήν τη συνήθεια μόνα τους.
Aν το παιδί συνεχίζει το πιπίλισμα ενώ έχει κλείσει τα πέντε του χρόνια, ίσως είναι χρήσιμο να συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό.

Απόσπασμα

https://akappatou.gr/logoi-poy-to-paidi-vazei-to-dachtylo-sto/

Παιδική ηλικία

Της Αλεξάνδρας Καππάτου Παιδοψυχολόγου – Ψυχολόγου

Οι γονείς του πεντάχρονου Μάξιμου ανησυχούν επειδή ο γιος του δεν μπορεί να κρατήσει σωστά το μολύβι, παρά τις συνεχείς υποδείξεις τους, που τις κάνουν με πολύ ήρεμο και γλυκό τρόπο, και τη συμβολή της νηπιαγωγού του. Το κρατά για λίγο καλά, αλλά σύντομα εγκαταλείπει την προσπάθεια. Του χρόνου θα πάει στην πρώτη δημοτικού και ανησυχούν πολύ. Τι θα κάνει τότε, πώς θα γράφει, τι γράμματα θα κάνει, πώς θα τον αντιμετωπίσει η δασκάλα του; Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που τους απασχολούν.
Παρόμοιες δυσκολίες μού αναφέρουν συχνά αρκετοί γονείς, οι οποίες τους προβληματίζουν.Η αλήθεια είναι πως συχνά οι νηπιαγωγοί συναντούν παιδάκια που δυσκολεύονται να κρατήσουν το μολύβι σωστά, είτε το κρατούν ψηλά είτε δεν μπορούν να κάνουν σωστά τη λαβή κ.λπ. Κάποιες φορές, με τις υποδείξεις τους, μερικά παιδιά διορθώνουν σταδιακά το πρόβλημα, άλλες φορές πάλι όχι. Η κατάσταση γίνεται πιο περίπλοκη όταν το παιδί ξεκινήσει την πρώτη δημοτικού και δεν έχει επιλύσει το ζήτημα.
Ένα φαινόμενο που εξαπλώνεται
Τα παιδιά θα πρέπει να έχουν μάθει να κρατάνε σταθερά το μολύβι στο διάστημα μεταξύ τεσσάρων και έξι ετών. Η αδυναμία του παιδιού να κρατήσει σωστά το μολύβι ενδεχομένως να κρύβει δυσκολία στη λεπτή κινητικότητα, που περιλαμβάνει τους μικρούς μυς του σώματος, κυρίως των χεριών μας, οι οποίοι μας επιτρέπουν να γράφουμε, να κρατάμε μικρά αντικείμενα κ.λπ. Η δυσκολία είναι πιθανό να σχετίζεται και με κάποια αναπτυξιακή διαταραχή, γι’ αυτό –σε κάθε περίπτωση– θα πρέπει να δώσετε την πρέπουσα σημασία. Επιπροσθέτως, τα παιδιά σήμερα δεν μεγαλώνουν όπως παλιά.

Πράγματα που παραδοσιακά ήταν στην καθημερινότητά τους, όπως βιβλία, μολύβια και μπλοκ ζωγραφικής, τώρα έχουν αντικατασταθεί από υπολογιστές, τάμπλετ και κινητά. Σίγουρα θα το έχετε παρατηρήσει και στον εαυτό σας ότι δεν γράφετε πια με το χέρι όσο παλαιότερα. Έτσι και τα παιδιά πλέον, συνηθισμένα από νωρίς στις οθόνες αφής και στα πληκτρολόγια, δυσκολεύονται να εξοικειωθούν με τη χρήση του μολυβιού, καθώς δεν εξασκούν τους μυς που χρειάζονται για να κρατήσουν σωστά το μολύβι, όπως έκαναν οι παλιότερες γενιές. Αυτό, εξάλλου, φάνηκε και σε πρόσφατη βρετανική έρευνα του NHS, που κατέληξε στην παραπάνω διαπίστωση.
Πώς μπορείτε να το βοηθήσετε

Είναι πολύ βασικό να εντοπίσετε νωρίς τη δυσκολία, δηλαδή πριν το παιδί ξεκινήσει την πρώτη δημοτικού.
Μην πιέζετε το παιδί, γιατί έτσι του προκαλείτε άγχος.
Δοκιμάστε να το βοηθήσετε αγοράζοντάς του τριγωνικές μπογιές, που, χάρη στο σχήμα τους, μπορούν να το οδηγήσουν να τοποθετήσει σωστά τα δάχτυλά του.
Παροτρύνετέ το να ασχοληθεί με δραστηριότητες που θα το βοηθήσουν να ενισχύσει τους μυς που χρησιμοποιούμε όταν γράφουμε αλλά και τον καρπό του, όπως οι κατα€σκευές με τουβλάκια, το κόψιμο χαρτιού με ψαλίδι (ασφαλείας), το πότισμα μιας γλάστρας με βαποριζατέρ, το ζύμωμα (μπορείτε, π.χ., να φτιάξετε μαζί ψωμί και να βάλετε εκείνο να το ζυμώσει) κ.ο.κ.
Ενθαρρύνετέ το επίσης να δοκιμάσει να πιέζει το χρωματιστό μολύβι πιο δυνατά, δείχνοντάς του τις διαφορετικές αποχρώσεις που μπορεί να πετύχει ανάλογα με τη δύναμη που βάζει: πιο αχνές, όταν γράφει με λιγότερη δύναμη, και πιο έντονες, όταν γράφει πιο σταθερά. Αν το παρακάνει με τη δύναμη, μπορείτε να το βάλετε να γράψει σε ένα λεπτό χαρτί, προσπαθώντας να μην το σκίσει.
Αν, παρ’ όλες τις προσπάθειές σας, μετά από κάποιο διά€στημα δεν παρατηρείτε βελτίωση, είναι απαραίτητο να απευθυνθείτε σε εργοθεραπευτή, για να υπάρξει εξειδικευμένη αντιμετώπιση.

Απόσπασμα

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Αρχικά εξετάζουμε το θέμα γενικά και κατόπιν αναλύουμε τα επιμέρους στοιχεία, προκειμένου να κατανοήσουμε αυτό που θέλει να εκφράσει το παιδί, αλλά και τη συναισθηματική του κατάσταση. Σε αυτήν τη διαδικασία, λαμβάνουμε υπόψη μας τον τρόπο με τον οποίο το παιδί χρησιμοποιεί τις μορφές, τον χώρο που καταλαμβάνει το σχέδιο στο χαρτί, αλλά και τα χρώματα που επιλέγει.

Για παράδειγμα, το μέγεθος της ζωγραφιάς πάνω στο χαρτί συμβολίζει ασυνείδητα τον τρόπο με τον οποίο το παιδί αντιλαμβάνεται τη θέση του μέσα στο περιβάλλον. Δηλώνει, δηλαδή, αν είναι δειλό, συνεσταλμένο, ανασφαλές ή, αντίθετα, ασφαλές, σίγουρο, αρχηγικό κ.λπ. H κυριαρχία των ζεστών και ανοιχτών χρωμάτων (κόκκινο, πορτοκαλί, ροζ, κ.ά.) φανερώνει ανάγκη για επικοινωνία, ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά.
Kεντρική θέση στις ιχνογραφικές τους προτιμήσεις κατέχουν σύμβολα που αντιστοιχούν στη μητέρα και στον πατέρα, αποτυπώνοντας έτσι το πώς βιώνουν τη γονική παρουσία και τη σχέση με τους δύο γονείς τους.

Η μητρική παρουσία εμφανίζεται, άμεσα είτε συγκαλυμμένα, στις παραστάσεις του υγρού στοιχείου (θάλασσα, νερό), της γης και του δάσους. H πατρική φιγούρα αναγνωρίζεται σε σύμβολα που ενέχουν και μεταδίδουν ενέργεια, όπως ο ήλιος, η φωτιά κι ο αέρας.Aγαπημένο θέμα των παιδιών είναι η οικογένεια.

Aπό τη μελέτη της αποκομίζουμε σημαντικές πληροφορίες για το πώς αντιλαμβάνονται τη θέση τους σ’ αυτήν, τις σχέσεις με τα αδέλφια και τους γονείς τους, καθώς και τους ρόλους που έχει αναλάβει κάθε μέλος. Πηγή έμπνευσης είναι η καθημερινή ζωή, αλλά και η γόνιμη φαντασία τους.

Aυτά τα στοιχεία, ωστόσο, έχουν αξία μόνο αν τα μελετήσουμε σε συνδυασμό με τη γενικότερη συμπεριφορά του παιδιού, την ηλικία του και το περιβάλλον στο οποίο ζει. Επίσης, η αξιολόγησή τους πρέπει να γίνεται μόνο από τους ειδικούς, για να μην οδηγηθούμε σε παρερμηνείες και λανθασμένα συμπεράσματα. Tελικά, το παιδικό σχέδιο αποτελεί δίαυλο επικοινωνίας με το παιδί, ενώ στα χέρια των ειδικών γίνεται πηγή που παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για τη νοητική και συναισθηματική εξέλιξή του.

Απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο

ΝΕΟ Βιβλίο Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

https://akappatou.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin
Τα cookies βοηθάνε στην καλύτερη εμπειρία σας στην περιήγηση της ιστοσελίδας μας, συνεχίζοντας συμφωνείτε με τη χρήση τους.